ตอนที่4 l เพื่อนขี้แกล้ง
1084 Words
จะห้ามก็ห้ามไม่ทัน เบสเดินดุ่ม ๆ ก้าวฉับ ๆ ย้อนไปทางเดิม ไม่สนใจสองหนุ่มที่กำลังข่มเสียงเรียกตามหลัง
ไอ้เบส...อีเบส...มึง คำไหนที่นึกได้ก็หยิบมาใช้เพื่อให้เจ้าของชื่อหันหลังกลับมามอง แต่ไม่มีผล...เสียงพวกเขาแผ่วเบาอย่างกับลมกระทบหู ไม่กระตุ้นให้เบสเปลี่ยนใจ
จังหวะที่จะเลี้ยวตรงมุมตึก จู่ ๆ ก็กระแทกชนเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคนอย่างจัง
“เจ็บ...” ใบหน้าสะสวยเหยเก ยกมือจับจมูกโด่งเพราะชนกับแผงอกแข็งเต็มแรง ก่อนจะเงยมองคนยืนขวาง พบว่านั่นเป็นธันวา
“ทำไหมอยู่นี่!!” เสียงแหลมถามพร้อมกับหันหลังมองเพื่อน ซึ่งพวกมันสองตัวเดินมาหาพอดี เบสจึงหันกลับมามองคนทำหน้านิ่งที่ไม่คิดจะตอบคำถามของเธอ
“ไม่ได้ยินที่กูถามเหรอ ทำไมมึงมาอยู่ตรงนี้”
“ที่ดินมึงเหรอ ทำไมกูจะมาไม่ได้”
“อย่ากวนตีน กูถามดี ๆ”
“มึงอยากรู้?”
“เออดิ ไม่งั้นจะถามทำไม”
“ขอร้องกูดิ”
เป็นจังหวะเดียวกับที่ตูนและชัชเดินมายืนเคียงเบส ทั้งสามจ้องธันวาด้วยสายตาคาดคั้น อยากรู้ซะเต็มประดาโดยเฉพาะชัช เขาเห็นกับตาตัวเองว่าไอ้ธันวาเป็นคนเดินเข้าไปในห้องนั้นจริง ๆ แต่ทำไมมันมาอยู่นี่ แล้วอย่างนั้นใครกันที่กำลังฟีเจอริ่ง
ความสงสัยของทุกคนถูกเติมเต็มเมื่อคนด้านหลังตะโกนมา “เฮ้ย! พวกมึงเบา ๆ ไม่ได้หรือไง ไข่กูหดหมดแล้วเนี้ย”
ขวับ!
สี่คนหันไปมองเจ้าของเสียงอย่างพร้อมเพรียง แสดงอาการตาโตเหมือนกันเพราะนั่นคือ เอ เพื่อนในกลุ่มที่ชะโงกหน้าอาบเหงื่อโผล่ออกมาจากหน้าต่าง เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าคนที่มีอะไรกับอาจารย์คือมัน!!
“ทำไมเป็นมึงวะ...” ชัชถามต่อทันควันหันกลับมามองธันวา อีกสองคนมองตาม
“กูไม่ว่างต้องดูดพอต เลยให้ไอ้เอทำแทน” ธันวาตอบหน้าตาเฉย
“โด่...ทำไมไม่เป็นกูวะ” ชัชทำเสียงน้อยใจ ต่างจากเบสที่กำลังยืนอมยิ้มเมื่อรู้ว่าคนในห้องไม่ใช่ธันวา
“ช่วยไม่ได้ มึงเสือกไม่อยู่เอง” เจ้าของเสียงเรียบตอบ แต่หางตามองไปยังคนที่กำลังยิ้มไม่หยุด พูดจบเขาก็ลอบยิ้มตาม
เอเห็นพวกเพื่อนกำลังคึกคัก ใส่ตะขอกางเกงเสร็จก็ปีนหน้าต่างออกมาโดยไม่คิดจะสนใจหญิงสาวในห้องอีก มาถึงก็วางแขนไว้บนกลางศีรษะเบสเพราะความเตี้ยพอเหมาะจะใช้เป็นที่วางพอดี
“มึงก็มากับเขาด้วยไอ้เบส”
“ไอ้ตูนลากกูมาหรอก”
“เหร๊อ”
“ระวังเป็นเอดส์เหอะมึง” หญิงสาวปัดแขนบนหัวออกด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
“กูใส่ถุงยางครับ มึงจะดูไหมล่ะ”
“เก็บ49ของมึงไว้ประดับให้รู้ว่ามีเหอะ”
“เจ็บจี๊ด!!” เอยกมือทาบอก เซถอยหลังห่างจากเบสก้าวหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยเสียงตัดพ้อ “49ก็มีหัวใจ”
กลายเป็นเรื่องขบขันให้คนที่เหลือ ทั้งห้าคนสนิทกันมาก พูดทุกอย่างโดยไม่คำนึกว่าเบสเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม บางทีก็ตรงเกินไปโดยเฉพาะเอาเรื่องบนเตียงมาเล่าสู่กันฟังว่าฟันใครมาบ้าง ใช้ท่าไหน ใครเด็ดไม่เด็ดอย่างกับอวด ไม่ใช่เฉพาะผู้หญิงที่ชอบนินทาหรอก ไอ้พวกสัปดนสี่ตัวนี่ก็เหมือนกัน
ไม่ใช่แค่คำพูดที่เป็นกันเอง แม้แต่การกระทำก็ด้วย แต่ละคนเล่นถึงเนื้อถึงตัวกันชนิดรุนแรง บางครั้งก็ทำให้มีรอยช้ำหรือเป็นแผลเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีใครใส่ใจนัก เพราะสำหรับพวกเขามันคือการหยอกล้อที่กลายเป็นธรรมเนียมประจำกลุ่ม เบสเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม ความมือไวขี้แกล้งของเพื่อนชายก็ดูจะยิ่งหนักข้อเข้าไปใหญ่ แต่เบสเองก็ไม่เคยยอมแพ้ ตอบโต้กลับอย่างถึงพริกถึงขิงจนคนอื่น ๆ ต้องยอมถอยให้ทุกครั้ง นั่นคือสิ่งที่เธอต้องเจอมาตลอดสี่ปีเต็ม เพราะแบบนี้จึงทำให้กกลายเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างที่เห็น
ระหว่างที่กำลังพากันเดินกลับมาตึกวิศวะ เบสหันไปถามชัชที่เดินเคียงกัน ส่วนสามคนที่เหลือเดินตามหลังราวกับเป็นองครักษ์ ใช่ซะเมื่อไหร่! พวกมันเดินไปดูดพอตไป พ่นควันผุย ๆ ไม่เกรงใจธรรมชาติที่อธิการบดีอุตส่าห์เสียเงินเอาต้นไม้ใหญ่ ๆ มาประดับเลย
“ทำไมต้องล่ออาจารย์วะ แล้วมึงยังอัดคลิป?” เบสถาม
“เอาไว้ปล้นเกรดอะดิ”
“เชี้ย!! ไอ้พวกเลว ความคิดพวกมึงนะ”
ชัชเอื้อมมือโอบไหล่มน “ถ้าพวกกูเลว มึงก็เลวด้วย เพราะกูไม่ทิ้งมึงหรอก พวกกูได้มึงก็ได้เบส”
“อี๋...ได้อะไรของมึง” เสียงหงุดหงิดเอ่ยพร้อมกับปัดมือชัชออก
“กูพูดถึงเกรด มึงคิดว่าไร”
“กู...กูก็หมายถึงเกรด” ความจริงคิดเรื่องใต้สะดืออยู่ต่างหาก
เอได้ยินเรื่องที่สองคนข้างหน้ากำลังพูดถึง เห็นเบสกำลังทำสีหน้าขยะแขยง สร้างความหมั่นไส้ให้ เขาจึงก้าวไปล็อกคอเธอด้วยแขนกำยำ ออกแรงส่วนหนึ่งเพื่อแกล้งให้เบสหายใจไม่ออก คนตัวเล็กยกมือตีทุบแขนแกร่งตามสัญชาตญาณทันที
ใบหน้าขาวเนียนเริ่มแดงก่ำ เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เส้นผมยุ่งเหยิงพลิ้วไหวขณะที่พยายามดิ้นรนให้หลุดจากวงแขนของเอ เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ดังแทรกสลับกับคำแซว เบสกัดฟันแน่นรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือตะโกนกลับด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง “ปล่อยเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นมึงเจอดีไอ้เอ!”
ทว่าเอยิ่งหัวเราะเสียงดัง ท่ามกลางบรรยากาศสนุกและอบอุ่นของมิตรภาพอันแนบแน่น เห็นเบสเป็นฝ่ายทุรนทุรายก็รู้สึกชอบใจ
แต่!!
เพี้ยะ!!
เสียงตบกบาลไอ้เอดังสนั่นกลางวงเหมือนสายฟ้าฟาด ทุกคนชะงัก หันไปมองพร้อมรอยยิ้มเจือขำ ขณะที่เอปล่อยแขนจากเบสเปลี่ยนมายกมือกุมหัวตัวเองทันทีด้วยความเจ็บแปลบที่แล่นวาบขึ้นมา
ใครมาช่วยเนี้ย?
แก๊งผู้ชายเค้าเล่นกันแบบนี้สินะ หญิงเดียวในกลุ่มก็จะโดนหนักหน่อย ไม่สิ! พวกมันไม่เห็นเบสเป็นผู้หญิงเลยต่างหาก
- Writer
