เกือบสองสัปดาห์มานี้ไม่ใช่แค่ทยากรที่พยายามหาวิธีรักษาณิชา โยธินเองก็ทำอย่างนั้นเช่นเดียวกัน แต่สุดท้ายก็ไม่มีวิธีไหนช่วยได้เลย นอกจากรอปาฏิหาริย์
โยธินโทษทั้งหมดว่าเป็นความผิดของตัวเอง หากวันนั้นเขาบอกณิชาสักหน่อย เธอก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้
โยธินนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสมือบอบบางที่ผ่ายผอมของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งพร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา
ไม่กี่วันมานี้โยธินดูทรุดโทรมไปมากจนแทบจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากหมอหนุ่มหล่อเหลาที่มีใบหน้าเกลี้ยงเกลาก็ปล่อยตัวให้มีตอหนวดครึ้มขึ้นเต็มไปหมดสภาพดูย่ำแย่เสียยิ่งกว่าทยากรเป็นเท่าตัว
“แกไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันดูณิชาเอง”
หลังจากพาเขมไปหายายครั้งสุดท้ายที่ต่างจังหวัด ทุกอย่างก็กลับมาดำเนินตามปกติเหมือนอย่างก่อนหน้า ทยากรปล่อยให้เขมใช้ชีวิตอยู่ในเพนท์เฮาส์ ส่วนตัวเขาก็มาทำงาน และทุกครั้งที่มีเวลาว่างทยากรก็จะต้องมาดูอากา
