ห้องประชุมกระจกขนาดใหญ่ของศูนย์วิจัยนานาชาติสว่างจ้าไปด้วยแสงไฟสีขาว เสียงสนทนาภาษาอังกฤษสำเนียงหลากหลายดังคลออยู่ตลอดเวลา เมย์นั่งหลังตรงอยู่ที่โต๊ะยาวกลางห้อง แท็บเล็ตวางอยู่ตรงหน้า มือของเธอกำปากกาไว้แน่นกว่าปกตินิดหน่อย ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับเนื้อหาการประชุม แต่เป็นเพราะเธอรับรู้ได้ถึง “สายตา” บางคู่ที่จ้องมองเธออยู่ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้
เธอไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าคือใคร
ดร.กริฟฟิน เฮล
ผู้ชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีอ่อนจัดทรงเนี้ยบ รอยยิ้มดูเป็นมิตรแต่แฝงความมั่นใจแบบคนที่รู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์ เขาไม่ได้ปิดบังการมองเธอเลยแม้แต่น้อย สายตาสีฟ้าคู่นั้นไล่จากใบหน้าเธอลงไปถึงมือที่กำลังจดโน้ต ก่อนจะย้อนกลับมาสบตาอย่างเปิดเผย
เมย์พยายามไม่สนใจ เธอเบือนสายตากลับมาที่หน้าจอ แต่ความรู้สึกอึดอัดก็ยังไม่หายไป
ตรงข้างเธอ ธีร์นั่งนิ่ง แขนไขว้กันบนอก ท่าทางสงบจนดูเหมือนไม
