เช้าวันที่สองของการประชุมเริ่มต้นด้วยอากาศที่ดูสงบเกินไป ห้องประชุมยังคงสว่างด้วยแสงไฟสีขาวเดิม เสียงพูดคุยภาษาอังกฤษดังสลับกันไปมาเหมือนเดิม แต่สำหรับเมย์ บรรยากาศวันนี้ต่างออกไปอย่างชัดเจน ตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเดินเข้ามา เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังถูก “เตรียมการ” อยู่เงียบ ๆ
ธีร์นั่งอยู่ข้างเธอเหมือนทุกครั้ง ท่าทางเรียบขรึม ใบหน้าสงบนิ่ง แต่เมย์รู้ดีว่าอารมณ์ของเขาไม่เคยสะท้อนออกมาทางสีหน้า เขาคือคนประเภทที่ยิ่งเงียบ ยิ่งอันตราย
การประชุมช่วงเช้าผ่านไปด้วยการอภิปรายเชิงลึกเกี่ยวกับทิศทางงานวิจัย โครงสร้างทีม และการจัดลำดับความสำคัญของแต่ละโปรเจกต์ เมย์จดบันทึกอย่างตั้งใจ สลับกับการแสดงความคิดเห็นเป็นระยะ จนได้รับเสียงพยักหน้าเห็นด้วยจากผู้บริหารหลายคน
และแล้ว ช่วงท้ายของการประชุม หัวหน้าฝ่ายต่างชาติซึ่งเป็นแพทย์อาวุโสจากยุโรปก็เอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา
“We have a proposal.”
คำพูดนั้นท
