คืนเงียบสงบคลี่คลุมห้องพักของโรงแรมอีกครั้ง เสียงเมืองจากด้านล่างเลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบที่ไม่อึดอัดเหมือนก่อนหน้า แสงไฟหัวเตียงถูกปรับให้สลัวลง กลายเป็นโทนอุ่นที่โอบล้อมคนสองคนเอาไว้เหมือนโลกภายนอกถูกปิดออกไปชั่วคราว
เมย์นั่งอยู่บนขอบเตียง มือกุมแก้วน้ำอุ่นไว้แน่น หัวตายังคงหนักจากการร้องไห้ แต่หัวใจเริ่มสงบลงแล้ว ธีร์ยืนอยู่ไม่ไกล เขาถอดนาฬิกาออก วางมันลงอย่างระมัดระวัง เหมือนทุกการเคลื่อนไหวถูกคิดมาแล้วว่าจะไม่ทำให้เธอเจ็บอีก
“เมย์…” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ ไม่ใช่เสียงของหมอ ไม่ใช่เสียงของหัวหน้าฝ่าย แต่เป็นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามซ่อมแซมความรู้สึกของคนรัก
เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตายังแดง แต่ไม่มีความโกรธเหลืออยู่แล้ว
ธีร์เดินเข้าไปใกล้ หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะนั่งลงช้า ๆ ให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน เขาสูดลมหายใจลึก เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าในแบบที่เขาไม่คุ้นเคย
“ผมขอโท
