บทที่ 6
1012 Words
ร้านของชำของโรงพยาบาล..อยู่ตึกA ในขณะที่ห้องของลูกสาวสุดที่รักอยู่ตึก B ซึ่งเป็นตึกผู้ป่วยเด็ก โชคดีช่วงวันที่เกิดอุบัติเหตุ..เป็นวันธรรมดา..คนป่วยเลยไม่ได้เยอะนัก
อันธิยาซื้อของกินง่ายๆ พวกขนมที่เด็กๆชอบกิน..ถึงแม้จะรู้ว่าลูกสาวไม่ชอบกินขนมถุง..ไม่ชอบกินน้ำอัดลม..ของหวานที่มากสุด มีแค่ขนมครก กับไอติม..ที่นานๆทีจะขอกินที
'ม๊ะม๊าคะ คุณครูบอกว่าของพวกนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ..คราวหลังม๊ะม๊าไม่ต้องซื้อมาละนะคะ'
เด็กหญิงดารินวัย5ขวบ พูดพร้อมกับชี้ไปที่กองขนมที่ม๊ะม๊าขนซื้อมา..ดวงตาดำขลับแสนสวยเต็มไปด้วยความตั้งใจแน่วแน่
อันธิยากลืนน้ำลายดังเฮือก..ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเริ่มลังเล..ถ้าเธอซื้อไปลูกสาวตัวเล็กจะ 'โกรธ' แล้วบังคับให้เอาไปคืนมั้ยนะ?
นึกภาพเด็กหญิงตัวน้อยอายุ 7ขวบ..พลางขนขนมที่ม๊ะม๊าซื้อมาให้ไปคืนคุณลุงหน้าปากซอย..เพราะเธอดื้อจะซื้อเอาไปสปอยลูก
'คุณลุงคะ..ถ้าม๊ะม๊ามาซื้อขนมคุณลุงไม่ต้องขายนะคะ..ถ้าดื้อคุณลุงดุม๊ะม๊าได้เลยค่ะ..หนูไม่ชอบกินขนม'น้ำเสียงหวานใส แต่ดวงตาคมสวยใต้ตามีขี้แมลงวันเจือแววดุ
'แล้วถ้าลุงยังขายอยู่..หนูจะบอกเพื่อนๆ ..ไม่ให้มาซื้อร้านลุง..เพราะถือว่าลุงหลอกขายของ'
'...'
ครั้งนั้นคนเป็นแม่อับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก..ขอโทษขอโพยลุงชัยยกใหญ่..แต่คุณลุงที่เห็นยัยหนูมาตั้งแต่เล็กกับไม่นึกโกรธ..ทั้งยังหัวเราะเสียงดัง
ได้แต่ย้ำบอกอดีตคุณแม่วัยใส..ว่าเธอนั้น..โชคดีแค่ไหน ที่ลูกสาวช่างแสนดี
"อ้าว..ยัยหนูสรุปเอาอะไรบ้างละ"คุณป้าร้านขายของชำถามขึ้น..เมื่อเห็นหญิงสาวตัวเล็กขนของขึ้นชั้น..อีกแป๊บก็เอามาวางบนเคาร์เตอร์ ทำแบบนี้หลายรอบจนแม่ค้าตาลาย
"เอ่อ..หนูเอาแค่ไอติมก็พอละค่ะป้า"เธอพูดพร้อมกับหยิบแบงก์สีเขียวออกมาอย่างขอลุแก่โทษ..รอยยิ้มเจื่อนๆ..ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับเด็กน้อย..ทำคุณป้าโกรธไม่ลง
หญิงสาวรับถุงใส่ไอติมปุ๊ป รีบผลักประตูกระจกออกมาทันที..เธอแกว่งถุงไปมาอย่างที่อารมณ์เริ่มกลับมาดี..เดิมทีอันธิยาก็เป็นหญิงสาวที่คิดบวก..ทั้งตัวเต็มไปด้วยพลัง..และความสดใสอยู่แล้ว
หัวสมองน้อยๆ เริ่มคิด..หลังจากเอาไอติมไปให้ลูก เธอมีอะไรหลายอย่างต้องทำมากเหลือเกิน..แล้วยังต้องติดต่อโรงพยาบาลว่าคืนนี้ต้องนอนมั้ย..และใครจะเฝ้า..ไหนต้องโทรคุยกับคู่กรณีอีก..ว่าจะชดใช้ยังไง?
แต่ไอ้แพลนที่ตั้งใจว่าต้องทำ..กับชะงักงันไป..เมื่อเห็นใครบางคนอยู่ในชุดคนป่วยสีฟ้า..รูปร่างสูงใหญ่..ใบหน้าด้านข้างหล่อเหลาราวกับรูปปั้นแกะสลักราคาแพง..ผิวเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย..ผมยาวดำสลวยปกหน้าผาก ดวงตาคมหวานหรี่มองข้างหน้า
เธอขยี้ตา..เริ่มดุตัวเองว่า 'เพ้อเจ้อ' หรือเป็นเพราะคิดถึงเขามากไป..และเมื่อคืนฝันถึงพี่เขาด้วย..วันนี้เลยอวตารร่างคนอื่นมาเป็น 'สามี'
อันธิยาหันหลังจากภาพตรงหน้าทันที..เตรียมจะเดินหนีจากร่างในจินตนการ ริมฝีปากสีแดงรูปกระจับเม้มแน่น.. ความลังเลแฝงในดวงตาสีน้ำตาลกลมโต
ร่างผอมบางตัดสินใจหันหลังกลับ..ทั้งยังวิ่งมายืนตรงหน้าสูงใหญ่..ภาพตรงหน้าทำให้เธอช็อก
ใบหน้าหล่อเหลาราวนายแบบ..โดยเฉพาะดวงตาคู่สวยที่ทั้งคมทั้งหวาน จมูกโด่งเป็นสันได้รูป รับกับปากแสนเซ็กซี่
ให้โดนเผาเป็นเถ้าถ่าน..เธอก็ยังจำเขาได้
รามิล...สามีของเธอที่หายไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว
เขา...กลับมาแล้ว..ดวงตาคมว่างเปล่ามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างแปลกใจ..ยิ่งเห็นดวงตาสีน้ำตาลกลอกกลิ้งไปมาเต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย..จนเขาจับสัญญาณบางอย่างได้
'เธอรู้จักเขา'
แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดอะไร..เสียงเนื้อกระทบเนื้อก็ดังลั่น..หน้าเขาหันทันที..ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว..แต่สองครั้ง!!
เขาโดนผู้หญิงที่ไม่รู้จักตบหน้า!
"ผู้ชายสารเลว!!"น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแค้น..ดวงตาคู่โตวาวโรจน์คลอไปด้วยน้ำตาลเต็มไปด้วยความโกรธ..คนป่วยหนุ่มชะงักไป
"ถ้ามีชีวิตอยู่ทำไมหายตัวไปเป็น10ปีห๊ะ!!"น้ำเสียงคนพูดเต็มไปด้วยความโกรธ..และโล่งใจ..เธอร้องไห้ไปด้วย..ด่าไปด้วย..ทุบตีไปด้วย..ยิ้มไปด้วยเหมือนคนบ้า..ชายหนุ่มยืนมองพร้อมมือกุมหัว
"ทำไมไม่รีบกลับบ้าน!!"
"..."
"ไม่รู้หรือไง..ว่าที่บ้านมีคนรออยู่..ไอ้ผัวเฮงซวย"
คำสุดท้ายของสาวน้อยตัวเล็กทำเขาชะงัก มือหนาหยาบที่กุมหัวอยู่ลดระดับลง..พร้อมกับโน้มตัวดูไอ้ต้าวตัวเล็ก..ที่เรียกเขาว่า 'ผัว' เต็มปากเต็มคำ..ใบหน้าเล็กยู่ยี่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา..สภาพโทรมใช้ได้..หน้าอกก็ไม่มี..ก้นก็ไม่มี..มีดีแค่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลที่บ่งบอกอารมณ์ทุกอย่าง..สเปคเขาชอบผู้หญิงแบบนี้?
'เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!'
พอเขาเผลอ..ไอ้แสบก็บิดหูเขาไปที..จนชายหนุ่มตัวบิดงอ..คุณแก้วพยาบาลประจำตึกรีบเข้ามาห้ามทัพ..ก่อนที่เขาจะน่วมไปมากกว่านี้
เธอรีบเข้าไปดึงแม่ค้าข้าวคนสวย..และจับยัยตัวกระเปี๊ยกแรงเยอะได้ทัน
"นี้พี่อัญจะทำอะไรเนี่ย"เสียงเจ้าหน้าที่แกมดุ ยิ่งเห็นสุดหล่อที่เธอหมายตาแก้มเต็มเป็นด้วยรอยมือ..ใจดวงน้อยเจ็บจี๊ดๆ
"ทำไมพี่จะทำไม่ได้..ก็ไอ้เนี่ยผัวพี่!!!"
"..."
"..."
- Writer
