ป๊ะป๋าที่หายไป

บทที่ 24

"เธอว่าใครห๊ะ ยัยแว่นสี่ตา"

"ว่าเธอไง ยัยคนไม่มีพ่อ"

"..."

"ไม่มีพ่อไม่พอ ยังหน้าด้านนำกิจกรรม..ถ้ามีสำนึกซะนิดฉันว่าควรให้รองหัวหน้านำไม่ดีกว่าเหรอ"

"เธอนี้สันดานแก้ยังไงก็แก้ไม่หายสักทีนะ..หน้าตาขี้เหร่ นิสัยยังแย่อีก"

"เธอว่าใครขี้เหร่ห๊ะ"หัวหน้าห้องสองอารมณ์ชักขึ้น...เด็กหญิงคนสวยยิ้มเย้ยทันที..ในเมื่อยัยเด็กขี้เหร่ห้องสองกล้าเอา 'ปม' เธอมาล้อ..ทำไมเธอจะจี้ 'ปม' กลับไปไม่ได้ละ

"ฉันก็ว่าเธอนั่นแหละ..จะบอกอะไรนะ ถึงฉันไม่มีพ่อให้ไหว้ทุกปี..แต่ฉันก็ได้รับการสั่งการสอนมาอย่างดี...ฉันไม่เคยระรานคนอื่นก่อน.. แต่เธอละ พ่อแม่มีครบ..เขาไม่เคยสอนเธอเลยเหรอ..ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด?"

เมื่อได้ด่ายัยตัวแสบก็รัวไม่ยั้ง..แทบจะเรียกเสียงปรบมือจากเด็กห้อง1 ที่ยืนแอบฟัง ปรายพันแสงหน้าซีดลงทันที..อ้าปากเหมือนจะด่ากลับแต่ก็นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรต่อ

"ปรายพอเถอะ อย่าต่อล้อต่อเถียงกับอายเลย"รองหัวหน้าห้องสองห้ามก่อนเรื่องราวจะปานปลาย..ทั้งสามคนเคยอยู่ห้องเดียวกันมาก่อน..อิงหันไปยิ้มเหยๆ ให้กับอดีตเพื่อนเก่า

"ขอโทษทีนะอาย..ปรายมันไม่ตั้งใจหรอก"เสียงคนพูดแผ่วเบา อิงเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่ไม่ค่อยเอาเรื่องเอาราวกับใคร ดารินถอนหายใจอย่างเซ็งๆ คร้านจะสนทนากับเด็กน้อยพวกนี้

เสียงแตกตื่นของผู้ปกครอง..และบรรดาคุณครูสาว..แทบจะเรียกความสนใจจากห้องโถงประชุมแห่งนั้นได้ทันที

"หุ้ยยย โคตรหล่อเลย..พ่อใครกันนะ"

"ดาราใหม่หรือเปล่าอะแก หุ่นแซ่บมาก"

"หรือคุณครูที่มาใหม่..ฉันไปขอเบอร์ดีมั้ย"

เสียงดังเซ็งแซ่ของผู้คน..ทำเด็กหญิงดาริน กับเด็กๆห้อง 1และห้อง2 หันไปดูด้วย..เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่..ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เหมือนเธอเป๊ะดวงตาคู่สวยของหัวหน้าห้อง1เบิกกว้าง..ก่อนจะหลุดอุทาน

"ป๊ะป๋า!!!!"

ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นพ่อส่งยิ้มเขินๆ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเด็กหญิงตัวน้อย..มือหนาหยาบยื่นถุงใส่พวงมาลัยสำหรับใช้ไหว้พ่อมาให้..ดวงตาคู่สวยของคนเป็นลูกเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย.. ดีใจ..ประหลาดใจ..สงสัย..ก่อนจะส่งคำถามแผ่วเบา

"คะ...คุณมาได้ไง"

"นั่งรถมากับม๊ะม๊าหนูนั่นแหละ"ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเปื้อนยิ้ม..ช่างผิดจากวันแรกที่เธอเจอที่โรงพยาบาล

"แล้วม๊ะม๊าละคะ"

"วนหาที่จอดรถอยู่ ม๊ะม๊ากลัวจะสาย..เลยให้ฉันมาหาหนูก่อน"

ก่อนที่คนเป็นลูกจะทันได้ถามอะไรเพิ่ม ร่างอวบอ้วนในชุดข้าราชการครูก็เดินเข้ามาหา

"คุณพ่อ ของคุณหญิงดารินเหรอคะ"น้ำเสียงคนเป็นคุณครูประจำชั้นตั้งคำถามตื่นเต้น

แล้วเมื่อชายหนุ่มหันมายิ้มละไมให้..ใบหน้าวัยสี่สิบกว่าของคนเป็นครูประจำชั้นขึ้นสี..ถ้าเธอจำไม่ผิด พ่อของเด็กน้อยเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว

"ใช่ครับ..ผมเป็นพ่อที่หายตัวไปของดารินครับ"ชายหนุ่มรับคำทันที เรียกเสียงฮือฮารอบข้างไม่น้อย

เด็กหญิงปรายพันแสงหน้าซีดทันที..ปมที่เคยใช้ล้อคู่แข่งคนสวยมาตลอดสิบปี..จบกันวันนี้..แถมคุณพ่อของเพื่อนทั้งหล่อเหลา หุ่นดีราวกับดารานักแสดงไม่มีผิด..ช่างต่างจากพ่อของเธอที่อ้วนราวกับหมู..เด็กน้อยนึกเหยียดบุพการีในใจ

"ดาริน ครูดีใจด้วยนะ"คนเป็นครูยิ้มปลื้มปริ่ม..ดีใจแทนลูกศิษย์..สำหรับครูแล้ว..ดารินเป็นเด็กนิสัยดี..มีน้ำใจ..เรียนเก่ง..เป็นที่รักของครูและนักเรียนแทบทุกคน..ลูกศิษย์ตัวน้อยยิ้มรับอ่อนๆ

"คุณพ่อคะ เดี๋ยวรบกวนไปเข้าแถวรอทางนู้นทีนะคะ"คุณครูผายมือไปมุมโถงที่กำลังมีผู้ปกครองเข้าแถวรอ..ก่อนจะทยอยนั่งเก้าอี้ที่จัดเว้นระยะ เพื่อทำกิจกรรม รามิลพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มหล่อเหลาชวนละลายใจไปให้ สาวใหญ่อดใจเต้นตึกตักไม่ได้

ตอนที่อันธิยามาถึงหลังจากหาที่จอดรถได้เรียบร้อยแล้วนั้น..ภาพที่เห็นถึงกับทำให้ยิ้มทั้งน้ำตา..มันคือภาพที่น้องดารินมอบพวงมาลัยให้คุณพ่อ และกราบแทบตัก..ดวงตาคู่สวยของคนเป็นสามีเต็มไปด้วยความอ่อนโยน..ในขณะที่คนเป็นลูกตัวสั่นเล็กน้อย

สำหรับบ้านอื่นภาพนี้คงเห็นเจนตา..แต่สำหรับครอบครัวเธอ..ที่เคยสูญเสียหัวหน้าครอบครัว..มันเป็นภาพที่ชวนซาบซึ้งเกินจะบรรยาย...คนที่เคยสูญเสียถึงจะเข้าใจคนที่สูญเสียด้วยกันนั้น..คงไม่ได้กล่าวเกินจริงนัก

วันนี้โรงเรียนก็ประกาศหยุดเรียนครึ่งวัน คนเป็นแม่จึงชักชวนคุณพ่อคุณลูก ไปกินมื้อกลางวัน และไอศกรีมที่ห้าง เดิมลูกสาวตัวน้อยยังคงลังเล เพราะไม่อยากให้ม๊ะม๊าเสียเงิน

"นานๆทีไปเถอะ"คนเป็นพ่อสนับสนุน เลยได้ยิ้มหวานจากลูกสาวคนสวยเป็นของตอบแทน

รถเก๋งคันน้อยของครอบครัวเล็กๆ มาถึงห้างประจำจังหวัด เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เด็กหญิงดารินมือหนึ่งจูงมือม๊ะม๊า..อีกมือจูงมือป๊ะป๋า..ความรู้สึกลางๆ ครั้งหนึ่งในวัยเด็กเธอก็เคยทำแบบนี้ แต่ภาพในวันนี้ตอกย้ำให้ภาพนั้นชัดเจนขึ้น

ดวงตาคู่สวยของคนเป็นลูกระยิบระยับเต็มไปด้วยความสุข..คนเป็นแม่เองก็มีความสุขตามไปด้วย

ไอศกรีมมะนาววันนั้น..สำหรับเด็กหญิงดารินแล้ว..เป็นไอศกรีมที่อร่อยที่สุดในโลก

ขากลับคนเป็นสามีขอร้อง ให้ยัยตัวแสบขับรถวนดูโรงแรม และคอนโดรอบๆ ชานเมืองเขตที่อาศัยอยู่ ดวงตาคมคู่สวยแวววาวครุ่นคิด...อันธิยามองกลับอย่างสงสัย แต่ก็ยอมทำตาม

"ส่วนใหญ่คนที่เช่าคอนโด จะเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาอยู่ในไทยสั้นๆจ๊ะ หรืออีกทีก็คนกรุงซื้อไว้สำหรับพักผ่อนวันหยุด"คนตัวเล็กอธิบายเรียบเรื่อย รามิลมองรอบๆอย่างสนใจ แค่โซนที่ขับผ่าน..คอนโดก็ผุดเป็นสิบแห่ง

'ที่ไหนมีคน..ที่นั้นมีอำนาจซื้อ'

คนตัวโตคิดในใจ เขาจะต้องเจอลู่ทางทำให้ครอบครัวเล็กๆ ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายให้ได้!