Murat’ın mavi gözlerinden kahverengi gözlerime akan şimşeklerde ne idi böyle? Meraklı gözlerine sürekli bakmak içimdeki tüm huzursuzlukları alıp götürüyordu ama hissettiklerime bir ad veremiyordum çünkü o beni bazı zamanlar ölen annesine benzetiyordu ama ben ona her baktığımda içimdeki hislerin acıma duygusu olduğunu düşünüyordum, düşüncelerim mavilerine baktıkça daha da derinlere doğru iniyordu, onunla beraber kayboluyormuşum gibi hissetmeye başlamıştım.
Harun beyin sesi ile kendime geldiğimde Murat ile ellerimiz hala birleşik bir şekilde idi, onun ile tanıştığıma memnun olduğumu belirtmeme bir tepki vermemişti tam tersine söylediklerimi içinde tartıyor gibi bakıyordu.
“Ne dersin Alya?”
Bir an bana sorduğu soruyu unutmuştum, birkaç saniye soruyu hatırlamaya çalıştım tabi ya ona yardım
