ระหว่างที่ซูเม่ย กำลังยืนรดน้ำผักที่จวนของนางอยู่ ซูเม่ยที่แปลกไปจากตอนแรกนางทำงานที่ใช้แรงได้ดีกว่าผู้ชายอกสามศอกซะอีก บ่าวไพร่จนอื่นกินอดๆอยากๆ แต่จวนนี้กินอย่างสุขสบายบ่าวไพร่อยู่เย็นเป็นสุขเหมือนคนในครอบครัว เสียงหัวเราะของคนทีนี้ทำให้จวนอื่นๆอิจฉามาก ถึงแม้ว่าองค์รัชทายาทจะให้นางมาอยู่ที่จวนนอกเมืองเพราะแต่ก่อนเขาไม่ได้รักนางและที่สำคัญเขาเกลียดนาง เขาเลยให้มาอยู่จวนด้านนอก ตอนนี้เขารักนางมากเขาให้นางไปอยู่ในตำหนักกับเขานางก็ไม่ยอมเพราะนางชอบอิสระแบบนี้ เฟยหลงเลยได้แต่ต้องตามนางมาที่นี้ หรือให้นางไปหาที่นู่น
“ องค์หญิงดูนี้สิเพคะ ลูกพลับเริ่มมีสีแดงแล้วเจ้าค่ะ” เสียงของสาวใช้นางหนึ่งเรียกนายหญิงของตนที่รดน้ำผักอย่างสบายอารมณ์อยู่ให้หันมาดู มะเขือเทศที่นางปลูกไว้
“ จริงด้วยหมู่หลิ๊น “ ซูเม่ย หันมามองตามที่คนใช้บอกซูเม่ยเป็นคนชอบต้นไม้ดอกไม้เพราะโลกที่เธอจากมานาง มีแต่เข่นยฆ่าผู้คนตาม
