Bölüm: KABUS
Yaman’ın Anlatımından... Elvan’ı kucağıma alıp odaya götürdüğümde zihnim sorularla doluyordu. Kapıyı açıp yatağa yatırdığımda; ellerini yanağının altına koyup bacaklarını kendine doğru çekti. Üzerine bir pike getirdim. Hava daha tam anlamıyla soğuk olmadığı için pikeyle yatıyorduk. Üzerini örttüğümde diz çöküp yüzüne baktım. Uyuyor mu diye kontrol ettiğimde, düzenli nefes alışverişlerinden uyuduğu belli oluyordu. Elimi saçına atıp yumuşak, kahverengi saçlarına dokundum. Saçlarını yüzünden çekip okşamaya başladım, bir yandan da yüzünü inceliyordum. Onun yüzüne bakınca içimdeki sesler susuyordu. Yüzümde hafif bir gülümseme belirdi. Otuz yıllık hayatımda başıma gelen en güzel belaydı... Ama tatlı bela. Hem dertti hem derman. Biraz da aptaldı ama cesaretliydi de. Az önceki konuşmalar aklımda
- Writer
