Elvan’ın Anlatımından
Banyoya girdiğimde kapıyı kilitleyip üzerimde kıyafet olmadığı için kendimi hemen duşakabine attım. Suyu ılık yapıp altına girdiğimde sırtımı duvara yasladım. Su başımdan aşağı dökülürken konuştuğumuz şeyler aklıma geldiğinde kalbim acıdı, gözlerim doldu. Duvardan aşağı kayıp ayaklarımı kendime çekerek, kollarımı bacaklarımın etrafına sarıp başımı da dizlerime gömüp ağlamaya başladım. Yakıyordu, canım yanıyordu. Neden böyle yanıyordu? Neden sadece benim canım yanıyordu?
Dediğim gibi; Yaman’a üzülmüyordum ya da ailesine, çünkü onlar da bana üzülmüyordu. Onlar da bana acımıyordu, ben niye üzülseydim ki? Evet, belki Yaman’ın en sevdiği kişiyi hayattan koparmıştı ailem, canı yanıyor olabilirdi ama onun ailesi benim ışığımı söndürdükleri yetmiyormuş gibi o karanlıkta ben
