เคหาสน์ผีหื่น

อยากเห็น

เธอเป็นคนแรกที่เขาได้พบเจอหลังจากร้อยปีผ่านไป แต่จะตามออกไปก็ทำไม่ได้ เขามีสิทธิก้าวออกจากอาณาเขตห้องนี้เสียที่ไหน

ก่อนหน้านี้ประตูมันปิดสนิท เขาหายตัวออกจากที่นี่ไปไหนไม่ได้ ถึงตอนนี้ประตูจะเปิดออกมาแล้วแต่จะเอาอะไรมามั่นใจว่าหากเดินผ่านอาณาเขตนี้ไปวิญญาณเขาจะไม่แตกสลาย หากดวงจิตนี้เป็นอันดับสูญเขาจะทำอย่างไร ที่พร่ำเฝ้ารอมีตั้งร้อยปีมันจะสูญเปล่าเอาน่ะสิ

ไม่กล้าเสี่ยงหรอก!

และทันใดนั้นสมองที่เบลอๆอยู่ก็พลันคิดอะไรบางอย่างได้ ผ่ามือหนาปัดแจกันทรงสูงอันโปรดเป็นของสะสมที่วางอยู่ข้างโคมไฟหัวเตียงหล่นลงแตกละเอียดแถมยังกระเด็นไปเสียไกล

เพล้ง!! และมันได้ผล!

บานประตูที่กำลังจะถูกหญิงสาวปิดสนิทก็ต้องชะงักไว้เพียงเท่านั้นแล้วมันก็ถูกเปิดออกกว้างอีกครั้ง ยาหยีเดินกลับเข้ามาในห้องเธอหยุดมองดูแจกันที่ตกอยู่ เศษแก้วแตกกระจัดกระจายห่างจากโต๊ะที่มันเคยวางอยู่เกือบสองเมตรเห็นจะได้

"ตกแตกได้ไงวะ?" เธอเอียงคอคิด คิ้วสวยขมวดมุ่นอย่างสงสัย

ลมพัดเหรอ.. ก็ไม่น่าใช่ หากจะเป็นฝีมือคนทำก็ไม่ใช่เข้าไปใหญ่ ยาหยีค่อนข้างแน่ใจมากกว่าตนสำรวจทุกซอกมุมในห้องอย่างถือถ้วนแล้วว่าภายในห้องนี้ไม่ได้มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากเธอหากไม่นับจิ้งจก ยุง แมงหวี่ เหลือบไร ก็ไม่มีแม้กระทั่งหมาหรือแมวที่ไหนสักตัว หรือว่า..

"ผีเหรอ?"

แอดดดด ปัง!

"เชี่ย!!"

ร่างเพรียวสวยสะดุ้งตัวโยนพร้อมทั้งสบถลั่นด้วยคำหยาบคายทันทีที่ประตูห้องที่เธอเปิดอ้ากว้างอยู่เมื่อครู่กลับปิดกระแทกอย่างแรงจนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายสนั่นหวั่นไหวแทบจะกระโดดออกมาอยู่นอกอกไม่ได้

และไม่ใช่เพียงแค่ยาหยีที่สะดุ้งตกใจแต่อีกตนที่พยายามขัดขวางไม่ให้เธอออกไปไหนก็ตกใจไม่แพ้กัน

'เวรเอ้ย!'

"นี่หัวร้อนแล้วนะ! เป็นผีก็อยู่ส่วนผีไปป้ะอย่ามาเยอะให้มาก ตายห่าไปแล้วก็ไม่ผุดไปเกิด หรือถ้ายังไปเกิดไม่ได้แล้วเหงามากก็ไปตายใหม่อีกรอบซะนะอย่ามาเรียกร้องความสนใจ ต่อจากนี้ไปห้องนี้มีอียาหยีเป็นเจ้าของค่ะ นี่เป็นคนเช่าเป็นคนจ่ายค่าน้ำค่าไฟ สัญญาก็เซ็นอย่างถูกต้องมีเอกสารมีหลักฐานทุกอย่าง จะอยู่มาก่อนหรืออยู่มานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้แหละแต่ตอนนี้แกเป็นแค่ผู้อาศัย ถ้าคิดจะอยู่ต่อก็อยู่เงียบๆอยู่แบบเจียมตัวอ่ะทำได้ไหม ไปสิงตรงฝาชักโครกในห้องน้ำนู้นเลยไป แต่ถ้าทำไมได้ก็ไสหัวไปหาที่สิงสถิตใหม่นะ เข้าใจไหม? เดี๋ยวแม่ก็ยิงไส้ไหลให้ตายใหม่อีกรอบซะหรอก ฮื่ย!!" ด่าจบประโยคปุ๊บถึงขั้นต้องหอบหายใจ

ถึงจะไม่ค่อยเชื่อเรื่องผีสางวิญญาณและพวกเรื่องไสยศาสตร์สักเท่าไหร่แต่ยาหยีก็ก่นด่าผีในห้องยาวเหยียดปากขยับจนแทบลุกเป็นไฟ มือเรียวสองข้างยกขึ้นเท้าสะเอวยืนทิ้งน้ำหนักลงขาข้างซ้ายแล้วตะโกนด่าเสียเสียงดังชนิดที่ว่าหากเป็นผีตัวอื่นมาได้ยินคงรีบชิ่งหนีไปเกิดใหม่

เล่นเอาเจ้าที่ที่อยู่มาร้อยปีสตั๊นไปสิบนาที ร่างสูงยืนมองใบหน้าสวยเกรี้ยวกราดแล้วได้แต่กระพริบตาปริบๆอ้าปากค้าง ทั้งอึ้งทั้งตกใจ อยู่มาเป็นร้อยกว่าปีเห็นโลกมาตั้งเท่าไหร่ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาถูกก่นด่าเป็นไฟแบบที่เจ้าของเสียงด่านั่นแทบไม่ได้พักหายใจ ไหนจะโดนไล่ให้ไสหัวออกไปจากห้องอีกด้วย

กูอยากจะอยู่ที่ไหนกันล่ะฉิบหาย!

เสียแจกันสุดโปรดที่อุตส่าห์ประมูลมาและดูแลเป็นอย่างดีมาตั้งร้อยกว่าปีไม่พอ ยังโดนด่าจนเสียผีอีก แม่ง เดี๋ยวกูจับหักคอเสียเลยดีไหม!

ยาหยีกอบโกยลมหายใจเข้าปอดหลายเฮือกใหญ่ แต่แทนที่ว่าเหนื่อยแล้วจะพักด่า ที่ไหนได้..

"ทีก่อนหน้านี้ละเสือกทำเสียงให้ได้ยินบ้างล่ะ ให้เห็นเป็นเงาดำๆบ้างล่ะ ปิดประตูใส่กูด้วยเนี่ย เหี้ยเอ้ย เล่นเอาซะใจหายใจคว่ำ แล้วพอกูถามเสือกไม่ตอบอีกอีผีเหี้ย! ถามอยู่เนี่ยว่าเข้าใจไหม? ถ้าอยากจะอยู่ก็อยู่เงียบๆอย่าสะเออะอยากมีตัวตน แล้วเดี๋ยวถ้านี่กลับเข้าห้องมาไอ้เศษแจกันพวกนี้ต้องเก็บให้เรียบร้อยด้วยนะ ถ้ากลับมาแล้วยังอยู่สภาพเดิมก็เตรียมตัวเก็บข้าวของแล้วย้ายไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าได้เลยมึง!"

ว่าจบเพียงเท่านั้นยาหยีก็เดินไปเปิดประตูก่อนจะตามด้วยเสียงปิดดังปัง ส่วนอีกตนที่ยังยืนอึ้งอยู่ทำได้แค่อ้าปากพะงาบๆ อยากจะเถียงมากว่าถึงแม้ตนจะเป็นคนทำแจกันตกแต่เรื่องประตูไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยทั้งนั้น ตอนมันปิดเขาเองก็ตกใจอยู่เหมือนกัน โดนด่าฟรีเฉย บ้าเอ้ย! แต่ถึงอยากจะเถียงก็เถียงไม่ทัน!

ตอนนี้มีเพียงคำเดียวที่เปร่งเสียงออกไปได้นั่นก็คือ..

"ขะ เข้าใจแล้ว.." ริมฝีปากหนาเอ่ยเสียงแผ่ว

เขามีแค่ดวงจิตหรือวิญญาณ กายหยาบไม่มี แถมสติก็หลุดลอยไปไกลเรียบร้อยแล้ว กว่าจะดึงกลับมาได้เวลาก็ผ่านไปครู่ใหญ่

'เดี๋ยวก่อนนะ.. เมื่อกี้กูตอบใครวะ?' เข้าใจส้นตีนอะไร! เขาอยู่มาก่อนแท้ๆแก่กว่าตั้งหลายปี ผู้หญิงอะไรปากดีฉิบหาย กล้าดียังไงมาใช้ให้เก็บกวาด รู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร!

ถ้าใครได้ยายคนนี้ไปเป็นเมียมีหวังคงปวดหัวตาย

"บ้าเอ้ย!"

ร่างสูงใหญ่ยืนถอนหายใจก่อนจะก้มลงไปเก็บเศษแจกันที่แตกกระจายพวกนั้นลงถังขยะ ซื้อมาเอง ทำแตกเอง เก็บเองก็ได้!

"ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ"

เก็บกวาดไปก็บ่นไป พลางนึกสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน นอกจากจะเข้ามาในห้องนี้ที่ปิดตายมาครบร้อยปีพอดีได้แล้วยังจะได้ยินเสียงเขาอีกด้วย เขาไม่ควรมีใครเห็นหรือได้ยินไม่ใช่หรือยังไง

หรือว่าคำสาปนั่นมันกำลังจะสลาย..