"เย็นจนกีสั่นแล้วแม่เอ้ย!"
พรึ่บ!
สิ้นเสียงหวาน ของที่กำลังปลิวว่อนทั่วห้องก็พลันตกลงสู่พื้นทันใด ลมพายุหยุดซัดสาด อุณหภูมิที่เคยติดลบกลับมาเป็นปกติ หลงเหลือไว้แค่เศษซากข้าวของเกลื่อนกราดกระจัดกระจาย
ที่ยอมหยุดอารมณ์คุกรุ่นให้ชะงักลงไม่ใช่เพราะกลัวหรือเชื่อฟังคำสั่งหญิงสาว แต่ผีร่างสูงตาแดงก่ำเพียงแค่กำลังไม่เข้าใจ แสดงอิทธิฤทธิ์ขนาดนี้แล้วไม่คิดจะกลัวกูหน่อยเลยหรือไง!
ร้อยปีเพิ่งได้เจอคนสักทีแต่กลับเสียชาติผีฉิบหาย ดีนะที่ไม่มีใครเห็นไม่อย่างนั้นคงเป็นเรื่องโคตรน่าอับอาย
"เก็บของด้วยนะ!"
ยาหยีใช้สองมือเรียวสวยจัดผมยาวดำขลับที่พันกันจนยุ่งเหยิงให้กลับเข้าที่พลางออกคำสั่งเสียงกร้าว คราวนี้ไม่โกรธเท่าไหร่
เธอเข้าใจว่าคงเป็นเพราะพ่อผีในห้องตายแบบไม่ยุติธรรมหรือไม่คงจะยังรับไม่ได้ที่ตัวเองเป็นผีอะไรทำนองนั้นจึงโมโหจนเผลอสำแดงเดชออกมา ส่วนตัวแล้วก็เป็นคนไม่ชอบให้ใครมาคาดคั้นวุ่นวายเรื
