เห็นประกายความดีใจในแววตาของเด็กสาวเพียงแค่เสี้ยววิก่อนจะถูกเจ้าตัวปฏิเสธไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร เกรงใจหรือไม่เชื่อใจแต่ยาหยีแค่อยากช่วย
ไม่รอให้สาวน้อยได้เอ่ยปฏิเสธอีกครั้งมีเรียวของยาหยีก็เอื้อมไปกอบกุมข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากกึ่งลากกึ่งจูงขึ้นมาห้องพักส่วนตัว เล่นเอาเด็กว่านทำหน้าเลิ่กลั่กหากแต่ยาหยีหาสนใจไม่ เดินไปกว่าจะถึงปากซอยมันทั้งเปลี่ยวทั้งอันตรายจะตายไปสำหรับหญิงสาวบอบบาง
"เกรงใจอะไร คราวก่อนก็ยังไม่ได้ให้ตังค์ มา! เดี๋ยวขึ้นไปเอาตังค์ด้วยเลยทีเดียว" เธอว่าพลางลากร่างเล็กที่มีท่าทีจะต่อต้านในคราแรกแต่สักพักกลับยอมคล้อยเดินตาม
โดยยาหยีเองก็ไม่ได้คิดสนใจเสียงเอะอะโวยวายของทิศเหนือเลยแม้แต่น้อย เขามองเธอเขม็งตาแดงเถือกหน้าดำหน้าแดงด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธที่โดนเธอหมางเมินไม่ตอบคำถามไม่ยอมคุยด้วย
ในบางจังหวะมือหนาก็คิดอยากจะกระชากเธอเข้าหาตัวแล้วจับอุ้มพาดบ่ากลับไปขังไว้ในห้องเส
