เคหาสน์ผีหื่น

ให้ช่วยไหม

"เรื่องที่จะคุยมีแค่นี้?" ยาหยีเอ่ยถามอย่างไม่ใยดีคำตอบเขา ที่เธอพูดเป็นการแสดงออกแล้วว่ากำลังไล่เขากลายๆ แต่เมื่อซารีฟทำราวกับไม่รู้สึกรู้สาร่างเพรียวสวยจึงเดินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงไปก่อนจะเอ่ยปากไล่ตรงๆอีกครั้ง

"จะออกไปได้ยัง หยีง่วง!"

ง่วงเสียที่ไหน เพราะตั้งแต่ได้รับรู้ข่าวเรื่องที่กำลังจะมีคู่หมั้นจากปากผู้ชายที่ซึ่งเป็นว่าที่คู่หมั้นแล้วยาหยีไม่อาจข่มตาให้หลับลง ตอนนี้ตาสว่างจ้าสมองครุกรุ่นไปด้วยไฟพร้อมที่จะล้างผลาญทุกอย่างของผู้เป็นพ่อให้มอดไหม้

พลังความเกรี้ยวกราดของยาหยีสามารถทำให้คนตัวโตที่จ้องมองมาขนอ่อนในกายลุกชัน ซารีฟไม่ได้ตกใจแต่กลับชอบสายตาคู่นั้น ยาหยีเป็นคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าเธอน่าค้นหา หัวรั้น ดุดัน และพยศได้ใจ

เธอเป็นคนไม่ค่อยยอมกับอะไรง่ายๆยิ่งทำให้ ไม่เหมือนผู้หญิงที่คอยรายล้อมเขาพวกนั้นที่แค่เอากันมันๆก็พอ

จะเป็นเมียของพี่มันต้องได้อย่างนี้สิวะ!

"ถ้าไม่ออก ได้ป้ะล่ะ"

ไม่ได้คิดจะท้าทายอำนาจมืดแต่เรียกว่าหน้าด้านมากกว่า เผื่อฟลุ๊คยาหยีนึกครึ้มโอนอ่อนผ่อนตามขึ้นมา

"อยาก..ป้ะล่ะ?" ยาหยีถามกลับ

อยากอะไรวะ อย่าพูดกำกวมให้จินตนาการไปเองอย่างนี้สิ คนขี้เ****นมันใจคอไม่ดี!

"มานี่สิ คะ.." อยู่ๆยาหยีชันตัวลุกจากที่นอนมาอยู่ในท่านั่งคุกเข่า เธอยื่นมือบอบบางมากวักเรียกเขา

ขาสวยเรียวยาวอ้าออกกว้างในระยะเท่าความกว้างของบ่า ทั้งสีหน้าทั้งสายตาที่ยาหยีมองมาทำให้ซารีฟเกร็งตัวจนปวดไปหมด ขนาดยังไม่ได้สัมผัสเธอเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่มองเรียนร่างเย้ายวนและสีหน้าที่เหมือนกำลังบอกเขาว่า 'มาหาหยีสิคะ~' เขาก็แทบจะทะลักทลายอยู่แล้ว

ซารีฟยอบตัวคุกเข่าลงบนขอบเตียงแล้วเดินเข่าไปหายาหยีอย่างว่าง่าย ทั้งที่ปกติแล้วคนอย่างเขาไม่เคยทำตามคำสั่งใครแต่กับยาหยีต่อให้เธอล่ามโซ่แล้วเลี้ยงเขาให้เหมือนหมาก็ทนได้

สองมือหยาบใหญ่ทำหน้าที่ปลดพันธนาการจากกระดุมเสื้อบนร่างกายตนเองออกไปก่อนที่จะโดนมือเรียวของยาหยีกระตุกให้ร่างสูงใหญ่ล้มตัวลงไปนอนราบบนเตียงกว้างอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

"ฮืมม.. ลูกหยี" เสียงทุ้มแหบสั่นพร่าเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังคลานเข่าขึ้นมาคล่อมทับร่างหนาเอาไหว สะโพกงอนงามที่ทาบทับอยู่บนเอวสอบส่ายร่อนจนคนใต้ร่างรู้สึกได้ถึงกลีบดอกไม้เปลื่อยเปล่าไร้แพนตี้ปกคลุม

ยาหยีบดเบียดเสียดสีกลีบอวบอูมลงบนหน้าท้องแกร่งที่มีไรขนอ่อนปกคลุมอย่างแผ่วเบาจนชายหนุ่มอดไม่ไหว กรามแกร่งกัดกันแน่นขนัดเม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มใบหน้า เขาใช้สองมือหนาจับกระชับเอวคอดกิ่วเอาไว้

อยากกระแทกสวนเข้าไปแรงๆให้สุดลำฉิบหาย แต่ทำไม่ได้เพราะติดตรงที่ยังไม่ทันได้ถอดกางเกง

"อยากเหรอ?" เสียงหวานแหบพร่าโน้มลงมากระซิปแนบใบหูของเขา แล้วค่อยๆส่งมือเรียวล้วงเข้าไปในกางเกงยีนส์ที่เธอเป็นคนปลดเข็มขัดและรูดซิปออกไปตั้งแต่ตอนไหนซารีฟก็ไม่ทันมอง

"ลูกหยี.. อย่าเล่นแบบนี้สิครับเดี๋ยวพี่ทนไม่ไหว อืมม" ยิ่งเห็นซารีฟมองเรือนร่างของเธอจนตาเป็นเป็นประกายก็ได้แต่สงสัยว่าเขาของขาดนักหรือยังไง รวยขนาดนี้ ตังค์ก็มีทำไมไม่ซื้อกิน!

แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวยาหยีจะช่วยสงเคราะห์ให้

"ให้ช่วยไหม?" เธอถามในขณะที่กำลังกอบกุมลำเอ็นใหญ่เอาไว้ มันใหญ่พอตัวเลย แต่เธอไม่ได้มีทีท่าตกใจ

"ชะ ช่วยยังไงครับ อา.." ซารีฟถามเสียงตะกุกตะกักเพราะเธอกำลังทั้งลูบทั้งขยำไอ้นั่นของเขาผ่านเนื้อผ้าของกางเกงใน

ที่บอกว่าช่วยคือใช้มือ ใช้ปาก หรือจะยอมให้สอดใส่ ขอทุกอย่างที่เธอมีเลยได้ไหมวะ

ทันทีที่ยาหยีบอกว่ายอมให้เขากระทำสาบานว่าไอ้ซันคนนี้จะเลียตั้งแต่ปลายเล็บตีนยันหัว เลียให้ทั่วตัวแล้วลงไปจบที่...

"ก็ช่วยแบบนี้ไงคะ คนดี.."

"อ๊ะ! ยะ หยี หยี ยาหยี.." เสียงทุ้มครวญครางแทบขาดใจในตอนที่ยาหยีกำลังกอบกำลำกายใหญ่ของเขาออกมาจากกางเกงใน

"ซี้ดด~ ทะ ที่รัก อืม~ ลูกหยี" ซารีฟรู้ดีว่าความจริงแล้วนิสัยยาหยีเป็นคนกล้าได้กล้าเสียขนาดไหน แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำแบบนี้ให้เขาได้ กระนั้นชายหนุ่มก็ยังเต็มใจรับด้วยความพึงพอใจเป็นที่สุด

เธอถอยร่นไปนั่งอยู่บนหน้าขากำยำ ควักเอ็นใหญ่ออกมาชักรูดให้ ในตอนที่ผ่ามือนุ่นนิ่มกำลังนำทางให้เขาแตกพร่า แต่ไม่ทันที่เขาจะขึ้นไปเตะขอบสวรรค์คาลัย อยู่ๆกลับโดนยาหยีถีบเขาตกลงจากที่สูงไปตาย..

"อึ้ก! ยะ หยี!"

ซารีฟจุกจนหน้าเขียวหน้าคล้ำ อารมณ์กระสันเมื่อวินาทีก่อนหน้าสลายหายไปทันทีที่โดนหยาหยีบีบพวงไข่จนเกือบแตก!

เธอไม่ได้เล้าโลมลูบคลำให้เขามีอารมณ์แล้วแต่เธอบีบมัน บีบที่เหมือนกำลังจะฆ่าตัวประกัน พวงสวรรค์ทั้งสองข้างโดนเธอกอบกุมเอาไว้ แล้วค่อยๆออกแรงบีบหนักขึ้นเรื่อยๆ

ตอนแรกก็เสียวดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้เหมือนจะตาย

"ทะ ทำบ้าอะไรของเธอวะ! อ๊ะ อึก!"

"ก็จะช่วยอยู่นี่ไง" ยาหยีพูดเสียงเย็น

มือข้างหนึ่งของเธอยังกอบกุมแล้วออกแรงบีบรัดไอ้นั่นของเขาเอาไว้ ใบหน้าสวยยกยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก สายตาสวยๆของเธอมันย่างเยือกเย็นมาก หากเธอออกแรงบีบอีกหน่อยคือเขาตาย

"โอ้ย! ลูกหยีพี่จุก แม่ง!" เสียงทุ้มเข้มสบถด่า กรามแกร่งกัดแน่นเม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มใบหน้า

"ช่วยให้ไข่ตายอยู่นี่ไง เสือกเ****นไม่ดูเวล่ำเวลา!"

เมื่อก่อนเคยชอบพอกันก็จริงอยู่หรอก แต่นั่นมันนานมาแล้ว และตอนนี้เธอก็ไม่มีอารมณ์มาคิดอะไรเรื่องแบบนี้ด้วย ให้ตาย!

หงุดหงิดมากที่ช่วงนี้ใครก็ใครก็เข้ามาก้าวก่ายชีวิตเธอให้วุ่น อายุจะยี่สิบเก้าปีในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ายังเป็นเด็กน้อยที่ไม่เคยได้รับอิสระเอาเสียเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา

ไม่ใช่สิ เธอไม่ใช่เด็กน้อยแต่เป็นหมา หมาเดินสองขาที่บริหารงานเก่งและรวยกว่าหมาตัวอื่นก็เท่านั้น แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเทียบกันได้เลย

หมาส่วนใหญ่ยังได้อิสระไปไหนมาไหนมากกว่าเธอด้วยซ้ำไป แต่ที่ถึงขั้นมาจับคลุมถุงชนมันบ้าเกินไป ที่เคยรู้สึกดีกับซารีฟอยู่บ้างตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังเกลียดไอ้บ้านี่เข้าไส้เสียแล้ว