เคหาสน์ผีหื่น

อย่าเยอะให้มาก

"โอ้ย! ลูกหยีปล่อยก่อน พะ พี่จะตายแล้ว" ซารีฟท้วงในจังหวะที่ยาหยียิ่งคิดก็ยิ่งแค้น เมื่อยิ่งแค้นเธอจึงออกแรงบีบหนักมือเข้าไปอีก

"รีบลุกแล้วไสหัวออกไป!"

ยาหยีปล่อยพวงสวรรค์นุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือนั่นก่อนจะเช็ดมือกับเสื้อคนตัวสูงด้วยท่าทางรังเกียจแล้วไล่เขาออกไป

ชายหนุ่มคิดอยากเอาคืนจับเธอกดลงเตียง แต่ดูจากสังขารแล้วไม่น่าจะสู้ยาหยีไหว เพราะรายนั้นเก่งเรื่องศิลปะการต่อสู้พอสมควร แถมยังมือไวมากอีกด้วย เพราะเจ้าหล่อนไปหยิบกระบอกปืนมาจ่อตรงขมับเขาตั้งแต่ตอนไหนแล้วไม่ทันรู้ตัว

ซารีฟพยุงร่างสูงใหญ่ของตัวเองออกจากห้องของยาหยีไปด้วยความเจ็บใจ เจ็บไข่มากด้วย คนอะไรวะแสบฉิบหาย! ได้เป็นเมียเมื่อไหร่กูจะแทงให้ยับเลยคอยดู!

"ป๊า! นี่มันเรื่องบ้าอะไร?"

"..?" นายหัวชาลีเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วเป็นปม ไม่เข้าใจว่ายาหยี่ที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องทำงานของเขากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่

ท่าทางเกรี้ยวกราดของลูกสาวคนโตทำให้เขาแปลกใจเพราะปกติแล้วถึงยาหยีจะอารมณ์ร้อนหัวรั้นไม่ยอมใครแต่ก็ไม่ใช่คนที่จะสติหลุดจนบุกเข้ามาโวยวายเขาที่เป็นพ่อถึงห้องทำงานแบบนี้ได้ ความจริงยาหยีไม่เคยเดินเข้าหาเขาก่อนเลยด้วยซ้ำ มีแต่จะตีตัวออกห่างและอยู่ให้ไกลจากเขาเสียมากกว่า

"เรื่องพี่ซัน คืออะไร?"

"รู้แล้ว?" ชาลีแปลกใจ

"ไม่ว่าป๊าจะมีนอกมีในอะไรกับฝั่งนั้น ก็ไปยกเลิกข้อตกลงบ้าๆนั่นซะอย่าเอาหยีเข้าไปเกี่ยวด้วย"

ชาลีได้แต่เถียงในใจ ไม่เกี่ยวตรงไหน แกน่ะเกี่ยวเต็มๆเลย

"ป๊าเคยเตือนแกแล้วนะยาหยี แต่นี่อะไร นอกจากแกจะไม่ฟังที่ป๊าสั่งแล้วแกยังโอนเงินไปให้อีเด็กนั่นใช้ทำไมต้องเป็นล้าน!"

ตั้งแต่ตอนที่เกิดเรื่องนั้นยาหยีไม่ได้ออกไปไหนก็จริงเพราะเขาเป็นคนสั่งการ์ดในบ้านว่าห้ามให้ยาหยีก้าวออกจากประตูบ้านไปไหนถ้าเขาไม่อนุญาต แต่เธอก็ยังติดต่อกับยายเด็กน้ำหวานอีกจนได้

"นั่นมันเรื่องของหยี เงินก็เงินหยี หยีจะเอาไปให้ใครก็ได้ จะเอาสักสิบล้านไปโปรยทิ้งข้างทางยังได้เลย แล้วป๊ามีปัญหาอะไร!?"

ไม่ใช่เพราะยังนึกพิศวาสแต่เธอแค่สงสารที่น้ำหวานโดนคนของพ่อทารุนหนักมือเกินไปหน่อย เงินที่โอนให้ก็แค่ค่าปลอบขวัญเล็กๆน้อยๆแล้วให้จบความสัมพันธ์กันไป ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้คิดจะเก็บน้ำหวานเอาไว้นาน

แต่การที่พ่อเอาผู้ชายมายัดเยียดให้เป็นคู่หมั้นคู่หมายของเธอนั้นมันจะดูเกินไปหน่อยไหม ที่ผ่านมาถึงชจะหัวแข็งมากแต่ก็ยังอยู่ในโอวาทของพ่ออยู่บ้างไม่ว่าจะเรื่องเรียนเรื่องทำงานเธอก็ไม่เคยขัดใจอะไร แล้วเรื่องแค่นี้ปล่อยๆเธอให้มีอิสระไปบ้างไม่ได้หรือยังไง?

"แกนี่นะ! จิ๊!" ชาลีไม่ได้อยากมีปัญหากับยาหยี แค่ไม่ชอบใจ รู้อยู่ว่านั่นมันสิทธิของยาหยีแต่เขาเป็นพ่อทำไมจะสั่งจะควบคุมลูกตัวเองไม่ได้ เป็นลูกสาวก็ควรเชื่อฟังพ่อแล้วทำตามไม่ใช่หรือไง

"เออ! อยากใช้เงินยังไงแกก็ใช้ไป แต่เรื่องหมั้นกับไอ้ซันแกต้องทำใจ เพราะป๊าผิดคำพูดไม่ได้แล้ว" ชาลีตัดสินใจไปแล้วจะกลับคำไม่ได้ เขากลัวลูกสาวจะวิปริตผิดเพศไป และถึงอย่างไรชาลีก็เปลี่ยนเรื่องที่เคยลั่นวาจาไว้กับเป๊าะซูหมัดซอรีไม่ได้อีกแล้วเช่นกัน ทางนั้นกระจอกงอกง่อยเสียเมื่อไหร่

"ไม่! หยีไม่หมั้นไม่แต่ง ไม่อะไรกับใครทั้งนั้นแหละ!"

"อย่ารั้นให้มากนักนะยาหยี!"

"ป๊านั่นแหละอย่าเยอะให้มาก นี่มันชีวิตหยี และขอบอกเลยว่าชีวิตนี้หยีไม่มีวันเดินตามรอยแม่เด็ดขาด"

เธอไม่มีวันแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักจนต้องทนทุกข์ทรมาณจนตัวตายเหมือนแม่ และไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิงยาหยีไม่มีวันใช้ร่วมกับใคร ไอ้พวกที่ผ่านมาและผ่านไป ได้กันเป็นครั้งคราวพอหายเหงาเธอไม่ใส่ใจ

แต่หากต้องมาเป็นคู่ชีวิตกันหรือคนรักกันเธอจะไม่ยอมให้คนๆนั้นมีใครนอกจากเธออีก เมียเล็กเมียน้อย กิ๊กกั๊กหรืออะไรยาหยีไม่โอเค!

ยิ่งเป็นกับยี่หวายิ่งแล้วใหญ่ เธอไม่มีทางใช้ผู้ชายคนเดียวกันกับน้องสาวต่างแม่ที่เธอก็เกลียดแม่ของยายนั่นเข้าไส้แน่นอน

"แกพูดอะไร?" ได้ยินสิ่งที่ยาหยี่พูดนายหัวชาลีไม่เข้าใจ

"กว้างขวางไม่ใช่เหรอ? ลูกน้องเยอะหูตาเยอะ เส้นใหญ่มากหนิ ก็ไปสืบเอาเองสิ อ่อ.. ก่อนจะมาอะไรกับหยี ไปดูแลยี่หวาลูกสาวสุดที่รักป๊าให้ดีเถอะ!"

"ไม่ว่าจะอะไรก็ช่างยังไงแกก็ต้องแต่งกับไอ้ซันอยู่ดี เข้าใจที่ป๊าพูดนะยาหยี" จากที่นิ่งเงียบไปชาลีจึงเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจคำพูดและท่าทีของยาหยีแล้วเอาแต่จดจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า มองผ่านความเกรี้ยวกราดของเธอไป และนั่นยิ่งทำให้ยาหยีโมโหมาก

ป๊าจะเอาแต่ใจจนไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลยใช่ไหม ไม่ว่าจะกี่ปีๆป๊าก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ ยาหยีโกรธมาก ถึงใบหน้าหวานจะราบเรียบเพียงใดแต่หัวใจกลับมีแต่ความผิดหวังกับผู้ชายคนนี้เสมอ

ยิ่งพาลคิดไปถึงตอนที่พ่อเธอปล่อยให้เมษาเข้ามายุ่มย่ามในที่ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวและเป็นอดีตห้องส่วนตัวของผู้เป็นแม่ของเธอด้วยแล้วยาหยียิ่งควันออกหู เลือดขึ้นหน้า

"จะเอาอย่างงี้ใช่ไหมป๊า อยู่กันดีๆไม่ได้ใช่ไหม?!" กรามสวยขบกันแน่น เธอพูดเสียงเย็นรอดไรฟันออกมา

ด๊ายย!! ในเมื่ออยู่ด้วยกันดีๆไม่ได้ ก็ไม่ต้องมีใครอยู่อย่างสงบสุขเลยสักคนก็แล้วกัน!