เคหาสน์ผีหื่น

หนี

สองวันมานี้ยาหยีแทบเป็นบ้าเพราะไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนซารีฟก็คอยเกาะติดตลอดจนเป็นเงาตามตัว ไม่ว่าจะเป็นที่บ้านหรือที่บริษัท แต่เพราะเขาวางตัวดีเว้นระยะห่างไม่ได้ทำตัวรุ่มร่าม ไม่จู่โจมเหมือนวันก่อน ไม่ทำตัวน่ารำคาญเธอเลยทำอะไรมากไม่ได้ ได้แค่ด่าและไล่ แต่สุดท้ายได้คนหน้าด้านนั่นก็ไม่ยอมไปไหนอยู่ดี

พ่อก็ไม่เห็นจะว่าอะไร ส่วนเมียใหม่พ่อ..(เรียกแบบนี้สะดวกใจกว่าเรียกน้าแล้วมันคันปาก ให้เรียกแม่ยิ่งแล้วใหญ่)รายนี้ก็วุ่นวายไม่เลิก ไหนจะยายน้องสาวอย่างยี่หวาที่ไม่รู้นึกครึ้มอะไรถึงมาคอยวอแววุ่นวายกับเธอไม่เลิกเหมือนกันทั้งที่ปกติแล้วกลัวเธอจะแย่ ยี่หวากลัวพี่สาวยิ่งกว่าพ่อแม่กลัวกว่าผีอีกกระมังแต่ก็ยังมาทำตัวน่ารำคาญกับเธอจนได้ สงสัยจะเป็นเพราะตามติดซารีฟ

ในเมื่ออยู่กันอย่างสงบสุขไม่ได้ ในเมื่อบ้านไม่ใช่เซฟโซน ไม่ใช่ที่ที่จะอยู่แล้วสบายใจ และไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวของเธอได้อีกต่อไป

"แล้วจะอยู่ไปทำเหี้ยอะไร!"

ตอนแรกนึกอยากจะเผาบ้านทิ้งยกหลังก็เสียดาย จะไล่ทุกคนให้ไสหัวออกไปก็ทำไม่ได้ รู้ดีว่าถึงไล่ยังไงคนหน้าด้านก็ไม่ยอมไปไหน

เพราะฉะนั้นยาหยีถึงเลือกที่จะเนรเทศตัวเองออกจากบ้านไป

ตุ้บ!

เสียงร่างเพรียวสวยในชุดยีนส์แขนขายาวที่ข้างในเป็นเกาะอกสีขาวกระโดดข้ามกำแพงออกมา ลงบนพื้นหญ้าด้านข้างคฤหาสน์ โดยมีคนคอยดูลาดเลาเอาไว้ให้เพื่อที่จะไม่โดนจับได้

"คุณหนูโอเคไหมครับ"

"อืม ไม่เป็นไร" ยาหยีบอกปัดคนที่จะเข้ามาช่วยพยุง กำแพงแค่นี้เธอโดดได้สบาย

หลายคนอาจสงสัยว่าเป็นเจ้าของบ้านแบบไหนถึงเลือกหนีออกจากบ้านตัวเอง อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วหากเป็นวัยรุ่นหรือเด็กน้อยก็ว่าไป แต่ขืนอยู่ต่อตอนนี้ก็รังแต่จะมีเรื่องให้รำคาญใจ ถ้าอย่างนั้นถือว่าเธอหนีไปหาที่พักสมอง พักกายพักใจสักพักใหญ่ๆก่อนก็แล้วกัน หัวโล่งเมื่อไหร่ค่อยกลับ.. บ้าน

เอิ่ม.. จะเรียกว่าบ้านก็ไม่ค่อยเต็มปากสักเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่ที่แม่จากไปมันก็ไม่เคยให้ความอบอุ่นใดๆแก่เธออีกเลย

ส่วนเรื่องงานช่างหัวมัน ค่อยใช้เงินทำงาน ใช้ลูกน้องทำแทนเอาก็ได้ ที่สำคัญนายหัวชาลีไม่มีทางให้บริษัทมีปัญหาหรอก เดี๋ยวขาดทุนแล้วจะไม่มีตังค์ใช้เปน์ให้เมียเล็กเมียน้อย

"เอาเงินนี่ไป" ธนบัตรแบงค์พันสองปึกใหญ่จากมือเรียวสวยถูกยื่นมาให้ชายฉกรรจ์คนหนึ่งซึ่งเป็นลูกน้องที่เขาไว้ใจ

"คุณหนูครับ คิดดีแล้วใช่ไหม.." เสียงทุ้มเอ่ยถามลูกสาวเจ้านาย ตอนนี้นายหัวชาลีเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้นั่นก็ใช่ เดิมทีตนเคยเป็นบอดี้การ์ดให้ภรรยาเก่าของนายหัวชาลีซึ่งเป็นแม่ของยาหยีจึงเอ็นดูยาหยี การที่ต้องทำอะไรสักอย่างที่ยาหยีขอร้องจึงเลี่ยงไม่ได้

ใจหนึ่งกลัวนายหัวชาลีกระทืบหากรู้เข้า แต่อีกความรู้สึกคือเห็นใจด้วยเห็นมาตลอดว่าการเป็นคุณหนูยาหยีมันน่าอึดอัดขนาดไหน เป็นคนในที่ค่อนข้างใกล้ชิดจึงรับรู้ทุกอย่างแค่พูดไม่ได้

ฐานะหน้าตาดีมีการศึกษา มีหน้าที่การงาน มีคฤหาสน์หลังใหญ่แต่สุดท้ายยาหยีก็ไม่ได้มีใครที่รู้สึกสนิทด้วยและไว้ใจพอที่จะให้เป็นที่พึ่งทางใจ ถึงจะพอเข้าในเหตุผลของนายหัวชาลีอยู่บ้างว่าที่ทำเพราะอย่าไปเพราะรักเพราะห่วง แต่ยาหยีโตเกินพอแล้วที่จะเดินตามเส้นทางชีวิตของตัวเอง

ฉะนั้นทันทีที่คุณหนูยาหยีเอ่ยปากขอว่าให้ตนเป็นคนช่วยพาหนีออกบ้าน ไม่รู้หรอกว่าเธอจะไปที่ไหนแต่ก็ตอบตกลงไปทันที เขาเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดในคฤหาสน์และเป็นคนเปิดทางทุกอย่างให้ยาหยีหนี

อายุการทำงานที่อยู่มานานกว่าครึ่งค่อนชีวิต ตอนนี้เขารู้สึกว่ามันอิ่มและควรพอเสียทีกับการเป็นบอดี้การ์ดให้กับคนอย่างนายหัวชาลี ไหนจะผลตอบแทนที่ยาหยีจะมอบให้ ทุกคนรู้ดีว่าลูกสาวคนโตของนายหัวชาลีเป็นคนใจถึงและเปย์หนัก

"รีบรับไป" เสียงของยาหยีบอกให้รับเงินเอาไว้ ชายวัยกลางคนก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วรับเงินปึกใหญ่มาอย่างว่าง่าย ไม่คิดปฏิเสธหรือมีท่าทีเกรงใจ เพราะที่ทำลงไปหวังผลตอบแทนอยู่เป็นทุนเดิม

"ขอบคุณครับ"

หากแสร้งทำเป็นเกรงใจดีไม่ดียาหยีอาจโดนเขม่นเข้าให้แล้วชวดเงินไม่ได้สักแดงเดียว ถึงหญิงสาวไม่ค่อยได้ออกไปใช้ชีวิต นอกจากที่บ้านและบริษัท เพื่อนสนิทไม่มี ยาหยีไม่ชอบสุงสิงกับใคร

หากแต่ด้วยภาระหน้าที่การทำงานทำให้ต้องเจอนักธุระกิจและคู่ค้าหัวหมออยู่บ่อยครั้งถือเป็นประสบการณ์และเมื่อบวกกับความเฉลียวฉลาดทำให้เธอสามารถดูคนออก แค่ดูแววตาบางครั้งยาหยีก็สามารถเดาได้แล้วว่าคนคนนั้นกำลังคิดอะไร ส่วนใหญ่เธอมักเดาแม่นเสียด้วยสิ

"นั่น! รถมาแล้วครับคุณหนู" ชายวัยกลางคนชี้ไปยังรถเอสยูวีสีดำสนิทที่กำลังขับเข้ามาจอดเทียบ เขาเป็นคนจัดการติดต่อหายานภาหนะสำหรับเดินทางให้

กระจกฟิล์มสีดำทึบบวกกับช่วงเวลาดึกที่มีเพียงแสงไฟรำไรจากคฤหาสน์ส่องมาไกลๆ จึงทำให้ยาหยีไม่สามารถมองเห็นข้างในได้ คนขับไม่ได้ลงมาเปิดประตูให้เธอขึ้นไปแต่ยาหยีก็ไม่คิดจะใส่ใจ คิดว่าที่ลูกน้องเรียกรถคันนี้มาให้คงแสกนแล้วว่าไว้ใจได้

เธอเปิดประตูเข้าไปนั่งยังที่นั่งเบาะหลังอย่างว่องไวเพราะเริ่มได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากอีกฝั่งของกำแพงแล้ว พ่อของเธอและคนในบ้านคงจะรู้แล้วว่าเธอหนีออกมา คิดว่าเนียนที่สุดแล้วนะทำไมรู้ตัวกันไวจังเลยวะ! หูตาเป็นสับปะรดฉิบหาย!

ปึง!

"ออกรถเลย"