เคหาสน์ผีหื่น

เซฟโซนในฝัน

"ออกรถเลย" ทันทีที่ประตูรถปิดสนิทหญิงสาวออกคำสั่ง มองตาคนขับรถผ่านทางกระจอกมองหลังที่เจ้าตัวก็มองมายังเธอเช่นกัน สายตาเย็นเฉียบลึกล้ำคู่นั้นยาหยีไม่สามารถอ่านได้

รู้สึกได้แค่.. ความวังเวงและหนาวเหน็บจับใจ

"จะไปไหนดีครับ" เสียงทุ้มแหบเย็นยะเยือกเอ่ยถาม

"ไปไหนก็ได้ ออกรถไปก่อนเลย ให้ไว!" จะไปไหนก็ไปขอแค่ให้รีบพาเธอออกมาจากตรงนี้ให้ไกลเสียก่อนเถอะ ยิ่งไกลมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ถ้าจะให้ดีพาเธอไปในที่ที่คนพวกนี้ไม่มีทางหาเธอเจอได้จะดีมาก บางทีชีวิตอาจจะได้เจอความสงบสุขบ้าง

อยู่แบบนี้เบื่อจะแย่แล้ว

"แน่ใจนะครับ?" ชายคนดังกล่าวถามราวกับต้องการย้ำให้แน่ชัดว่าหญิงสาวต้องการให้ตนพาไปที่ไหนก็ได้

และทันใดนั้นดวงหน้าสวยก็พลันชะงักเมื่อสายตาได้ปะทะเข้ากับอะไรบางอย่าง..

“พร้อมอยู่ สะดวก ครบครัน หรูหรา ปลอดภัย

เหมาะสำหรับพักผ่อนหย่อนใจและเป็นหลุมหลบภัย

เป็นส่วนตัวในระดับที่.. ตามหาให้ตายก็หาไม่เจอ!”

ยาหยีอ่านข้อความสโลแกนบนโบรชัวร์ขนาด A5 ที่เสียบอยู่หลังเบาะข้างคนขับ โชว์หราอยู่ตรงหน้าจนยาหยีอดใจหยิบออกมาอ่านไม่ได้

หอพักบ้านบออะไร ถ้ามันจะไกลจนไม่มีใครหาเจอขนานั้นแล้วคนบ้าที่ไหนจะไปอยู่กัน แต่จากรูปแล้วก็ดูดีสะอาดสะอ้านและหรูหราใช้ได้ คงจะมีแค่พวกรักสันโดษ ชอบความสงบมากๆหรือคนที่อยากหนีออกจากบ้านอย่างเช่นเธอเท่านั้น

เอ.. จะว่าไปก็น่าสนอยู่เหมือนกัน อยากลองไปใช้ชีวิตแบบชาวหอเขาดูสักสองสามวัน อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง

คนที่ไม่เคยลองใช้ชีวิตเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปอยู่ๆก็นึกสนุก หากแต่เธอไม่ได้ออกคำสั่งหรือความต้องการกับคนขับรถจำเป็นออกไป ยาหยีเพียงแค่คิดในใจ สิ่งที่เธอตอบคนขับรถออกไปคือ

"อืม ที่ไหนก็ได้" หลังจากนั้นหญิงสาวจึงทิ้งหัวพิงกับพนักพิงแล้วหลับตาลงอยากพักสักครู่ แล้วปล่อยให้ตัวเองหลับไป ส่วนเรื่องจะไปโผล่ที่ไหนตื่นมาก็รู้เอง

ร่างสูงเพรียวระหงยืนทอดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเป็นเวลาเท่าไหร่ แต่รอบตัวมืดสนิทนอกจากแสงไฟสลัวสีส้มแดงที่ส่องออกมาจากคฤหาสน์หลังนั้นแล้วก็ไม่มีแม้แต่แสงใด

มีเพียงความเงียบสงัดส่งผลให้ได้ยินเสียงร้องของนกแสก เสียงลมหวีดหวิว และหมอกควันจางๆ บรรยากาศเย็นยะเยือกแสนอ้างว้างทำเอาหญิงสาวอดกระชับสองมือเรียวบางเข้ากับสายกระเป๋าซึ่งเป็นเพียงสัมภาระชิ้นเดียวที่เอาติดตัวออกมาจากบ้านไม่ได้

เมื่อครู่นี้เธอจำได้ว่าเพิ่งพาตัวเองกระโจนขึ้นรถเอสยูวีสีดำคันนั้นมาไม่ใช่หรืออย่างไร ทำไมอยู่ๆถึงได้มาโผล่ที่นี่ได้

ยาหยีทอดสายตามองไปยังบรรยากาศรอบกาย หันมองทางซ้าย เห็นว่าเป็นถนนเส้นหนึ่งที่ทอดยาวออกไปไม่เห็นแสงไฟ หันมองขวามือก็เป็นเพียงถนนเส้นเล็กๆที่มืดมิดเงียบสงัดเช่นกันไม่สามารถเห็นแสงใด และเมื่อหันตัวกลับมาด้านหลัง นั่นก็เป็นถนนอีกเส้น เท่ากับว่าตอนนี้ตัวเธอยืนอยู่ตรงกลางทางสามแพร่ง

ที่นี่ ที่ไหน..

นอกจากถนนทั้งสามเส้นก็มีแค่ป่า ไร้บ้านเรือนของผู้คน ไร้แสงสว่างข้างทาง ไร้แม้กระทั่งแสงไฟจากเสาไฟฟ้าตามถนนหนทาง ที่ตรงนี้มันต้องทุระกันดานขนาดไหนกันนะ แล้วทำไมถึงยังมีคฤหาสน์ที่ดูใหญ่โต หรูหรา และ.. น่าหลงใหล มาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้านี้ได้

สองขาเรียวยาวบนรองเท้าหนังเงาวาวทอดย่างตรงไปยังประตูรั้วใหญ่

"คฤหาสน์อรุณรตี"

เสียงหวานเอ่ยขึ้นเมื่ออ่านข้อความที่ติดอยู่บนผนังกำแพงซึ่งเป็นหินอ่อนข้างประตูทางเข้าคฤหาสน์หลังนั้น และทันทีที่ยาหยียิ่งเดินเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่ประตูรั้วเหล็กสีดำบานใหญ่ก็พลันเปิดอ้าออกกว้างทันใด

แอดดดดด..

สายตาคมทอดมองเข้าไปยังพื้นที่ด้านใน มันดู.. สวยหรู กว้างใหญ่ เงียบสงัด ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดไม่ว่าจะคนหรือสัตว์ให้เห็น มันช่างดูเงียบ เหงา วังเวง แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงถูกอกถูกใจ หากสำหรับคนอื่นมันคงดู น่ากลัว แต่สำหรับยาหยีแล้ว.. ไม่

เธอไม่กลัวเลยสักนิด ซ้ำยังชอบที่นี่มากด้วยซ้ำ

มุมปากสวยยกยิ้ม สายตาคมหวานเหมือนเจอแรงดึงดูดบางอย่าง นั่นทำให้เธอไม่ลังเลที่จะสืบเท้าก้าวเข้าไปยังข้างใน ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นพื้นที่ของใคร ไม่รู้ว่าเจ้าของจะเต็มใจให้เธอก้าวย่างเข้าไปหรือไม่ หากแต่หญิงสาวกลับอยากเข้าไปข้างในอย่างไม่นึกลังเลแม้แต่น้อย

และในจังหวะที่ยาหยีกำลังจะยกเท้าเดินก้าวผ่านประตูรั้วเข้าไป..

"ถึงแล้วครับ"

"เฮือก!!" เสียงทุ้มนิ่งเย็นยะเยือกที่เอ่ยบอกราวกับว่ามันดังกังวานอยู่ในโสตประสาท นั่นทำให้หญิงสาวสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝันในทันควัน เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่ตอนไหน

'อะไรกัน.. สรุปว่าเราฝันไปหรอกเหรอเนี่ย? '

ฝันแบบนี้ ..อีกแล้ว

"ฟู่วว~" หญิงสาวผ่อนลมหายใจ

สองมือเรียวยังคงกระชับสายกระเป๋าสะพาย louis Vuitton รุ่น MINI DAUPHINE ที่พกติดตัวมาเพียงอย่างเดียวไว้แน่นขนัดไม่ต่างจากในห้วงความฝัน ส่วนบรรยากาศในรถตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน มันเย็นยะเยือกราวกับบรรยากาศรอบคฤหาสน์ในฝันนั่น

หากแต่ทำไมกันเหงื่อเม็ดเล็กของเธอถึงพลันผุดพลายออกมาเต็มกรอบหน้า มีบางส่วนไหลหยดลงมาตามลำคอระหงราวกับว่าเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมาอย่างไรอย่างนั้น ส่วนขนแขนก็พากันลุกชัน ตอนนี้ทุกอย่างมันล้วนขัดกันไปเสียหมดเลย ให้ตาย!

นี่อาจเป็นความฝันครั้งที่ร้อยแล้วเห็นจะได้ อันที่จริงไม่ได้นับว่ามันเป็นความฝันครั้งที่เท่าไหร่เพราะยาหยีไม่อาจนับไหว ตั้งแต่จำความได้เธอฝันถึงคฤหาสน์หลังนั้นบ่อยมาก โดยเฉพาะในเวลาที่เธอต้องการที่พึ่งหรือรู้สึกเศร้า ไม่สบายใจ

"คฤหาสน์อรุณ.. อรุณอะไรแล้ววะ" ยาหยีพึมพำหลังจากพยายามนึกชื่อคฤหาสน์ในความฝันอยู่ครู่ใหญ่ หากแต่มันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งคือหลังจากตื่นขึ้นมาทีไรเธอไม่เคยจำชื่อมันได้เลย

ที่นั่นอาจจะเป็นเสมือนเซฟโซนในฝันของเธอก็ได้ ที่ที่รู้สึกว่าหากได้ไปอยู่แล้วคงจะสบายใจเลยเก็บเอามาฝันบ่อยครั้งแบบนี้ทุกที

และที่น่าแปลกใจคือเธอไม่เคยฝันเห็นมันชัดเจนเท่าครั้งนี้ ปกติเห็นแค่ฝันเลือนรางไม่กี่นาที หากแต่ทำไมครั้งนี้เหมือนเธอได้ไปยืนอยู่ในสถานที่นั้นจริงๆ