"พี่ช่วยซับหน้าให้นะคะ" ว่าจบเขาก็ยื่นผ้าขนหนูมาช่วยซับหยาดน้ำออกจากใบหน้าสวยอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวหญิงสาวจะสึกหรอ
นั่น! คะขาก็มา! กำลังจะเคลิ้มตามความอ่อนโยนนั้นอยู่หรอกนะ แต่ว่าชื่อที่เขาใช้เรียกเธอ มันไม่ได้
"นี่.. ชื่อเล่นยาหยี ชื่อจริงกีรติ แต่ถ้าจะเรียกสั้นๆ เรียกแค่หยีก็พอ ไม่เอากี เข้าใจ๊?" ยาหยีกรอกตา
คนห่าอะไรจะชื่อกี เธอคิดดีไม่ได้! บนหน้าเธอมีขนเส้นหยิกๆรุงรังงอกขึ้นหรือมีกลีบแคมหรือไง ไอ้ผีบ้า! ขนาดข้างล่างเธอยังไม่ปล่อยให้มันขึ้นสักเส้นเลยเถอะ เกลี้ยงเกลาเป็นเงาวาวราวกับสาวแรกแย้ม
ยาหยีผลักมือแกร่งที่กำลังซับหยาดน้ำบนหน้าเธอออกไปก่อนจะพาตัวเองออกมายังระเบียง
"พี่ขอโทษครับ" ทิศเหนือเดินตามออกมาพูดเสียงอ่อย ทั้งเขินทั้งอายเมื่อเพิ่งนึกได้ถึงความหมายของคำที่ว่า ศัพท์วัยรุ่นสมัยนี้เมื่อร้อยปีก่อนมันยังไม่มี เผลอเรียกชื่อเธอแบบสั้นๆอย่างที่เคยเรียกมา บ้าจริง..
"แล้วเคยบอกแล
