"จะ จริงดิ.."
ทิศเหนือเบิกตาโพลงพูดเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่สามารถควบคุมได้ทันทีที่พบว่าตัวเองสามารถเดินผ่านประตูห้องออกมาโดยไม่มีสิ่งขวางกั้น ไม่มีม่านอาคมกำบัง และตัวเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทรมานเจียนตายอย่างเช่นทุกครั้งที่พยายามดันทุรังออกไป ไม่ว่าจะผ่านประตู หายตัวทะลุกำแพงหรือแม้แต่ระเบียงก็ไม่เคยกระโดดลงไปได้ มันมีม่านอาคมหรืออะไรบางอย่างคล้ายกระจกใสแต่ให้ความเจ็บปวดทุกครั้งที่เข้าใกล้
"ไง ก็ออกมาได้หนิ"
"ชะ ใช่ พี่ออกมาได้แล้ว" ก้มสำรวจแขนขา ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเองว่ามีส่วนใดของร่างกายหายไปหรือไม่ กลัวออกมาไม่ครบสามสิบสองแล้วจะมีบางชิ้นส่วนติดอยู่ในห้อง
คงเป็นเพราะเธอจริงๆที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป อาคมเริ่มสลาย หวังว่าสักวันเขาจะหลุดพ้นจากคำสาปพวกนี้ไปได้
"ซึ้งพอละเนอะ ไปได้ละ" ยาหยีดับฝันผีร่างสูงที่กำลังทำหน้าทำตาราวกับตัวเองเพิ่งถูกรางวัลที่หนึ่งมาก็ไม่ปาน แล้วเดินห่างออกไป
