สองขาเรียวจ้ำอ้าวก้าวสลับกันอย่างว่องไวเพื่อพาเรือนร่างอรชรวิ่งหนีไปให้ไกล ไม่รู้ว่าจะต้องวิ่งอีกนานสักเท่าไหร่ ไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าตนกำลังอยู่สถานที่แห่งไหน หันซ้ายแลขวามันช่างมืดมิดมากมองไม่เห็นแม้แต่แสงอันใด บวกกับว่าไม่มีเวลาให้เธอหันไปสนใจทิวทัศน์ด้านข้างสักเท่าไหร่ และยิ่งเบื้องหลังเธอไม่สามารถจะหันกลับไปมองได้
มีเพียงแสงของดวงจันทร์ที่สาดส่องกระทบกับพื้นทรายเบื้องหน้าจนเม็ดกรวดก้อนเล็กใหญ่เปล่งประกายให้สามารถมองเห็นทางที่ทอดยาวไปข้างหน้า
ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!
แฮ่ก แฮ่ก..
'นี่เราอยู่ที่ไหน แล้วเรากำลังวิ่งหนีอะไร' เป็นคำถามที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆทั้งนั้น
เสียงที่ได้ยินอยู่ตอนนี้มีเพียงเสียงฝีเท้าตนกับเสียงหอบหายใจถี่แรงเหมือนคนวิ่งมาราธอนระยะไกลดังสลับควบคู่กัน และเสียงสูดลมเข้าปอดเฮือกใหญ่ ในบางจังหวะก็มีเสียงหวีดร้องสั่นเครือสลับกับร้องไห้ ไหนจะเสียงฝี
