เคหาสน์ผีหื่น

มีปัญหาอะไร

ยาหยีพาตัวเองเข้าไปสอดใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันแล้วกอดร่างนุ่มนิ่มของน้ำหวานเอาไว้ก่อนจูบกระหม่อมบางของหญิงสาวหน้าหวาน จากนั้นก็จับดูดปากโชว์ผู้เป็นพ่อต่อหน้าต่อตา

หากยังฝืนยืนดูต่อได้ อีกนิดเธอจะจับน้ำหวานถ่างขาแล้วเลียกลีบโชว์ให้รู้แล้วรู้รอดไป ดูสิว่าจะยังหน้าทนยืนดูต่อได้อีกไหม

ตอนอยู่ข้างนอกพ่อจะบังคับและกะเกณฑ์ชีวิตเธอยังไงไม่เคยว่าแต่ถ้าลามมาถึงในห้องนอนซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวเพียงที่เดียวในบ้านแบบนี้เธอคงยอมอ่อนให้อีกต่อไปไม่ได้แล้ว

"ป้าเอียด! สั่งให้ทุกคนไสหัวออกไปให้หมด แล้วห้ามใครมาเปิดห้องหยีโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกเด็ดขาด เข้าใจใช่ไหม!?" ยาหยีสั่งหัวหน้าแม่บ้านที่เธอรู้ดีว่าต้องยืนรอดูสถานการณ์อยู่ข้างนอกประตูห้องนอนของเธอเสียงกร้าวข้ามหัวผู้เป็นพ่อไป

แม่บ้านรุ่นใหญ่ซึ่งเป็นคนเก่าคนแก่ที่แม่ของยาหยีเคยไว้ใจที่สุดละล่ำละลักเดินเข้ามาแล้วก้มหน้าก้มตาเชิญนายหัวชาลีออกจากห้องไป ชาลีเป็นผู้มีอิทธิพลและน่าเกรงขามมากสำหรับวงการสีเทาและบุคคลทั่วไปก็จริง แต่หากเป็นในบ้านหลังนี้กลับไม่ใช่เพราะคนที่เป็นใหญ่ที่สุดไม่ใช่ชาลีแต่เป็นยาหยีที่มีชื่อเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้แต่เพียงผู้เดียว หากกล่าวอ้างกันตามกฎหมาย คนอื่นไม่ว่าใครกลับเป็นผู้อาศัยไปโดยปริยาย

"นี่แกทำบ้าอะไรอยู่แกรู้ตัวไหมยาหยี!" ชาลีที่เห็นแบบนั้นถึงกับทนไม่ไหว โดนลูกสาวตอกหน้าเขายังพอทำใจยอมรับได้เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก เขาโดนยาหยีถอนหงอกบ่อยจนชิน แต่เรื่องที่รับไม่ไหวจริงๆคือเรื่องรสนิยมทางเพศของยาหยีต่างหาก

ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาเข้าคอยหวงลูกสาวอย่างกับจงอางหวงไข่ กันผู้ชายทุกคนที่คอยมาวอแวและเข้าใกล้ยาหยีมาตลอด แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าลูกสาวดันชอบเพศเดียวกันไปเสียได้ ซ้ำยังพากันมากินกันถึงในบ้านเสียอีก แล้วแบบนี้คนอย่างนายหัวชาลีจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หากข่าวนี้รั่วออกไปมีหวังภาพลักษณ์ดุดันน่าเกรงขามที่เฝ้าสั่งสมมาไม่รู้กี่ปีได้ถูกสำลายความน่าเชื่อถือกันหมดพอดี

"ทำไม? ป๊ามีปัญหาอะไร?"

"เอาอีเด็กเวรนี่ออกไป" ผู้เป็นพ่อมองเมินสายตาดุดันของลูกสาวใช้ที่มองตนมา แล้วหันไปออกคำสั่งกับมือขวาที่ยืนอยู่หน้าห้องของยาหยี

ทันทีที่เสียงประกาศิตจากนายหัวชาลีดังขึ้น ร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวผิวขาวบอบบางอย่างน้ำหวานก็โดนชายฉกรรจ์สองคนเข้ามาลากเธอออกไป ไม่ว่าหญิงสาวจะดูสวยหวานและทะนุถนอมขนาดไหน แต่ก็ไม่อาจสู้กับแรงอารมณ์โกรธเกรี้ยวของในหัวชาลีได้

"กรี้ดด! ไม่นะ พี่หยีช่วยน้ำหวานด้วย อ๊าย ไอ้พวกบ้า! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไม่!" เสียงหญิงสาวกรีดร้องเรียกให้คนรักช่วยแต่นอกจากยาหยีจะไม่สะท้านแล้ว ร่างเพรียวสวยยังคงนั่งพิงหัวเตียงมองดูเหตุการณ์ทุกอย่างนิ่งอยู่อย่างนั้น ยาหยีไม่คิดสนใจอะไรไม่ว่าจะเป็นเสียงเรียกร้องของคู่ขาหรือว่าเสียงของผู้เป็นพ่อ เธอเลือกที่จะเมินใส่

ยาหยีไม่ชอบทุกความวุ่นวาย หากเรื่องอะไรหรือใครก็ตามที่ทำให้ปวดหัวหรือยุ่งยากยาหยีพร้อมจะเททุกอย่างทิ้งทันที

จนเป็นนายหัวชาลีเองที่ทนดูไม่ได้กับความกร้านโลกและความไม่เคยสนใจใครหน้าไหนของลูกสาวหัวรั้นทำอะไรก็ไม่เคยได้ดั่งใจ แตกต่างกับยี่หวาน้องสาวต่างมารดาราวฟ้ากับเหวเหลือเกิน รายนั้นเป็นกุลสตรีพูดเพราะหัวอ่อนว่านอนสอนง่าย ไม่เคยทำอะไรขัดใจให้ต้องปวดหัว

ร่างสูงใหญ่ถอนหายใจก่อนจะก้าวเข้าไปตวัดผ้าห่มให้คลุมร่างเปลือยเปล่าของยาหยีเอาไว้ที่เจ้าตัวดูไม่ได้ยี่หระเลยว่าจะมีใครมาเห็นหรือไม่

"ลุกไปใส่เสื้อผ้า แล้วลงไปคุยกับป๊าข้างล่าง" เป็นอีกครั้งที่ชาลีออกคำสั่ง หากแต่เสียงทรงพลังนั้นกลับใช้กับลูกสาวไม่ได้อยู่ดี

ยาหยีไหวไหล่เป็นเชิงบอกกลายๆว่าเธอไม่มีทางลงไป นี่มันห้องส่วนตัว เธอไม่ได้เดินไปแก้ผ้าโชว์ใครในพื้นที่สาธารณะเสียหน่อย ส่วนคนเป็นพ่อที่ไม่สามารถออกคำสั่งลูกสาวได้ก็ได้แต่ถอนหายใจ ชีวิตนี้ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจและท้าทายเขาเท่ากับยาหยีมาก่อนเลยเลย

ไม่ยอมลงไปก็ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นก็ยืนคุยมันตรงนี้นี่แหละ!

"อย่าให้รู้ว่าแกทำอะไรแบบนี้อีกนะยาหยี เข้าใจที่ป๊าพูดไหม!"

"ไม่เข้าใจ" เธอสวนออกไปอย่างไวแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ แบบนี้ของป๊ามันคือแบบไหน สิ่งที่เธอทำและเป็นอยู่ไม่ได้มีอะไรเสียหาย

"ยาหยี!"

"ป๊าจะเอาอะไร?! ไม่ให้หยีคบกับผู้ชายหยีก็ทำให้แล้วนี่ไง!"

อย่าว่าแต่มีแฟนเป็นผู้ชายเลย แค่คบเพื่อนผู้ชายหรือแม้กระทั่งเพื่อนที่เป็นเกย์หรือกระเทยยังไม่ได้ ตราบใดที่ยังมีไอ้นั่นพ่อของเธอก็ไม่เคยไว้ใจให้ทุกคนที่มีเพศสภาพเป็นชายหน้าไหนเข้าใกล้

"ไม่ให้มีผัว หยีก็มีเมียแล้วนี่ไง แล้วป๊าจะมาเจ้ากี้เจ้าการอะไรกับชีวิตหยีอีก!?"

ทีกับเธอเจ้ากี้เจ้าการชีวิตทุกฝีก้าวจนแทบจะประสาทกินตาย แต่กับยายยี่หวาลูกสาวสุดที่รักกลับปล่อยให้มันไปแรดที่ไหนก็ได้ไม่เคยเห็นว่าอะไร นิสัยแรดเหมือนใคร ไม่ต้องสืบเลย!