"เพิ่งได้กันครั้งเดียว หึงแล้วเหรอ?" ยาหยีลืมตาแล้วเอี้ยวหน้าหันกลับมาถามทิศเหนือที่สวมกอดเธออยู่ข้างข้างจนแผงอกกว้างแนบสนิทกับแผ่นหลังบอบบางชนิดที่อากาศก็ไม่สามารถลอดผ่านได้
"ทั้งหึง ทั้งหวง ทั้งห่วง" เขายอมรับตามตรงไม่คิดปกปิด
ถึงอดีตจะเคยเป็นผู้ชายปากหนักแต่ตอนนี้ไม่ใช่ ชีวิตคนเรามันสั้นจะเก๊กไปให้ได้ประโยชน์อะไร รู้สึกแบบไหนก็พูดไปแบบนั้นเลย
อีกใจก็เพราะกลัวใครคนอื่นมาเห็นเต้าสวยๆของกีรติ เขารับไม่ได้ ถึงไม่สามารถจะเห็นสายตาผู้ชายพวกนั้นแต่แค่จินตนาการถึงสายตาหื่นกระหายของผู้ชายในเวลาที่ได้มองความสวยงามนี้ ทั้งหน้าตาและเรือนร่างของกีรติ คิดเพียงเท่านี้ทิศเหนือก็แทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว
แต่จะให้หึงหวงจนเกินเหตุแล้วห้ามความชอบของเธอ จำกัดการใช้ชีวิตและอิสรภาพของเธอเขาจะไม่ทำ ถึงจะอยู่มานานแต่เขาเป็นผู้ชายใจกว้างและไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้น
"ไม่ขังไว้ให้อยู่แต่ในห้องเลยล่ะ" หญิงสาวพูดท้าท
