ฮูหยินนอกสายตา

ข้าจะชดใช้ให้

ตอนที่ 9

"ท่านพี่มีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าอีกหรือ"

เหยียนผู่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายงดงามตามเดิม แบบไม่เต็มใจนัก ความจริงเขามีเรื่องขุ่นเคืองอารมณ์กับทางสกุลหลักอยู่แล้ว ยิ่งแม่ทัพหนุ่มผู้นี้กลับมาหลังกำหนดแต่งงานล่าช้า ทำให้เขาต้องมากลายเป็นตัวแทน เขาจึงยิ่งไม่พอใจมากเข้าไปอีก

"ข้าได้ข่าวว่า ฮูหยินลี่ทำโทษเหม่ยเอิน ให้นางไปนั่งคุกเข่าท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก เจ้าเป็นสามีของนางเหตุใดถึงไม่เข้าช่วย"

เฟิงหนานจ้องเขม็งมองใบหน้าของชายที่อายุน้อยกว่า

เหยียนผู่เองก็หาได้หลบหน้า จ้องสายตาประสานไปแบบไม่กลัวเกรง

"ข้าไม่ทราบว่าเกิดเรื่องนี้ขึ้น" เขาแก้ต่างให้ตนเอง

"แม้กระทั่ง ตอนที่นางหมดสติไป ไม่มีใครไปตามให้เจ้ามาช่วยเลยหรือ"

"..." คราวนี้เหยียนผู่นิ่งเงียบ

"เหยียนผู่ อย่าคิดว่าข้าไม่ได้อยู่ที่เรือน แล้วเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ข้าจะไม่รู้ ว่าเจ้ากับมารดาทำอย่างไรกับนางบ้าง ตั้งแต่ตอนแต่งงานเข้ามาแล้ว"

เหยียนผู่ได้ฟังคำต่อว่าของเฟิงหนานจนจบประโยค อารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น แต่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ บัดนี้ได้ขาดสะบั้นลง

ทุกอย่างเป็นความผิดของเขากับมารดา ที่เป็นเพียงสกุลรอง เท่านั้นหรือ สิ่งที่สกุลหลักทำถูกต้องไปหมดทุกอย่างหรืออย่างไร

"ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าหรือ ท่านพี่ ข้าไม่เคยรักนาง แต่ถูกบิดามารดาของท่านบีบคั้นให้ข้าต้องแต่งงาน เป็นเพราะบิดาของข้าเกิดช้ากว่าบิดาของท่าน ถึงได้เป็นสกุลรอง และต้องยอมให้สกุลหลักทุกอย่าง...และหากไม่เพราะท่านบ้าทำศึกเกินไป จนเลยกำหนด ข้าคงไม่ต้องเป็นเช่นนี้หรอก"

คนที่เก็บความอัดอั้นมานาน ระเบิดอารมณ์ออกมา ไม่สนว่าเสียงที่ใส่บุรุษตรงหน้าว่าดังออกไปภายนอกเรือนให้ผู้อื่นได้ยินหรือไม่

เฟิงหนานรับรู้ว่าตลอดเวลา น้องชายผู้นี้เก็บงำความรู้สึกอัดอั้น น้อยเนื้อต่ำใจ ในเรื่องถูกสกุลหลักข่มเหงเอาไว้ มากเพียงไหน และความจริงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เขาไม่ได้โทษเหยียนผู่ เขาโทษตนเองต่างหาก เพียงแต่ที่พูดออกไปแบบนั้น เพราะอยากให้น้องชายได้ระบายสิ่งที่คับข้องใจออกมาเท่านั้น

"พี่ขอโทษนะเหยียนผู่ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง เอาเป็นว่าพี่จะชดใช้ให้เจ้า"

คำพูดของเฟิงหนาน ทำเอาคนฟังตั้งตัวไม่ทัน เพราะนึกว่าฝ่ายนั้นที่โดนตะคอกใส่ จะสวนอารมณ์แรงกลับมาเช่นกัน แต่พอมาแบบนี้เหยียนผู่จึงไปต่อไม่ถูก

"ท่าน ท่านหมายความว่าอะไร ท่านพี่"

"การที่เจ้าทุกข์ใจกับงานแต่งมากขนาดนี้ พี่คิดว่าเจ้าอาจมีคนที่ชอบอยู่ บอกพี่มาพี่จะจัดการออกหน้าสู่ขอนางมาให้เจ้าด้วยตนเอง" เฟิงหนานเอ่ยทุกคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เหยียนผู่อารมณ์สงบลงมา มองใบหน้าจริงจังของผู้ที่ทำให้อารมณ์ขุ่นมัว ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ อยู่ ๆ ก็พูดเรื่องแบบนี้ออกมา

แต่ถ้าเขาทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ สตรีที่หมายปอง นางจะได้มาอยู่ในความครอบครองของตนแล้ว โดยที่นางไม่มีทางปฏิเสธแน่

"ท่านพี่พูดจริงหรือ"

"เจ้าเคยเห็นข้าพูดเล่นหรือไม่"

เหยียนผู่คิดตรึกตรองพักหนึ่ง จึงยอมตัดสินใจพูดออกมา ว่าสตรีที่เขาหมายปองเป็นใคร

"คุณหนูรองสกุลหลี่ หลี่ไป๋ซู"

เฟิงหนานเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ สตรีที่อยู่ในใจของน้องชายนั้น จะเป็นอิสตรีที่เคยเกี่ยวข้องกับเขาในวัยเยาว์อีกคน และเป็นน้องสาวต่างมารดาของผู้หญิงที่เขามอบใจให้ตั้งแต่วันนั้น

"หลี่ไป๋ซูได้ หลังจากเหม่ยเอินหายดี เจ้าจงพานางกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม ส่วนเรื่องผู้หญิงที่เจ้าชอบ พี่จะจัดการให้ เพียงแต่พี่มีเรื่องอยากขอร้องเจ้าเรื่องหนึ่ง"

"ได้ ท่านพี่ขอมาได้เลย"

ยามนี้อารมณ์ไม่พอใจต่อพี่ชายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อรู้ว่าจะได้ครองรักกับผู้หญิงที่แอบชอบมานาน เพียงแต่ในสายตาของนาง กลับมองแต่ผู้อื่น

เฟิงหนานขยับกายนั่งหลังตรง ใบหน้าแววตาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

"หากเจ้าไม่ได้รักเหม่ยเอิน ต่อไปนี้ห้ามแตะต้องตัวนางแม้แต่ปลายเล็บ ห้ามทำร้ายนางให้เจ็บช้ำอีก เข้าใจหรือไม่"

คนที่ถูกออกคำสั่ง มองใบหน้าของผู้ออกคำสั่ง ครุ่นคิดอยู่ในใจ หรือว่าลูกพี่ลูกน้องผู้นี้ จะมีใจสิเน่หาต่อเหม่ยเอินจริง ๆ ไม่ใช่อยากแต่งเพราะการหมั้นหมายของผู้ใหญ่

เรื่องเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หลังจากเวลาผ่านไปสักพัก เขาก็ยื่นหนังสือหย่าขาดให้กับเหม่ยเอิน ตัวเขาก็จะครองคู่ผัวเมียเดียวกับไป๋ซูเท่านั้น

"ข้ารับปากท่านพี่ จะไม่แตะต้องให้เหม่ยเอินต้องมัวหมอง"

เฟิงหนาน ยื่นจอกเหล้าออกมาด้านหน้า เหยียนผู่จึงทำตามเช่นกัน ก่อนทั้งสองจะยกจอกเหล้าขึ้นดื่ม เป็นดั่งคำมั่นสัญญาของลูกผู้ชาย ที่มีต่อกัน...

เวลาผ่านไปเกือบอาทิตย์ ชายชราที่เป็นท่านหมอประจำตระกูลเฉียน ได้เดินทางมาตรวจอาการของเหม่ยเอินอีกครั้ง ว่าขับไอเย็นออกจากตัวไปหมดหรือยัง

"ไอเย็นถูกขับออกไม่มีเหลือแล้ว ต่อไปก็ระวังให้ดี อย่าได้ไปถูกอากาศที่หนาวจัดอีก"

"ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าคะ"

สตรีที่นั่งให้ท่านหมอตรวจชีพจร ลุกขึ้นยอบกายทำความเคารพ ก่อนจะเดินออกมาส่งที่ด้านนอกเรือน

คล้อยหลังท่านหมอจากไป ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะกลับเข้าเรือน บุรุษผู้หนึ่งเดินตามระเบียงใกล้เข้ามา แต่ที่ผิดแปลกไปจากทุกครั้ง คือใบหน้าที่ไม่ได้บึ้งตึง และแววตาไม่ได้ชิงชังมากเหมือนดังแต่ก่อน

"เมื่อครู่ข้าเจอท่านหมอ ท่านหมอบอกว่าไอเย็นของเจ้าถูกขับออกหมดแล้วใช่หรือไม่" น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาก็แลดูเป็นมิตรมากยิ่งขึ้น

"เจ้าคะ"

เหม่ยเอินตอบน้ำเสียงเต็มไปด้วยความฉงน ในท่าทีที่แปลกไปจากเดิมอย่างมากของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี

"ถ้าอย่างนั้น เจ้าไปเปลี่ยนชุดให้ดูดีกว่านี้เถิด ข้าจะพาเจ้ากลับบ้านเดิม"

"อะไรนะเจ้าคะ"

ท่าทางคำพูดว่าผิดแปลกแล้ว เรื่องกลับบ้านเดิมยิ่งแปลกกว่า เพราะเดิมทีเขาควรจะพานางกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม ตั้งแต่ตอนแต่งงานได้สามวัน เจ็ดวันแล้ว แต่เขากลับไม่สนใจ และยังสั่งห้ามนางอีก แต่ทำไมวันนี้ถึง...

"หรือว่าเจ้าไม่อยากไป ไม่เป็นไร ถือว่าข้าไม่ได้พูดแล้วกัน"

"ไปเจ้าคะ ไป วันนี้เลยหรือเจ้าคะ ข้ายังไม่ได้เตรียมสิ่งของอันใดไปฝากท่านพ่อท่านแม่เลย"

"ข้าเตรียมไว้หมดแล้ว รีบไปเตรียมตัวเถอะ"

เหม่ยเอินกลับเข้าไปในเรือนแบบงุนงง ก่อนจะเล่าให้สาวใช้ที่อยู่ในเรือนฟัง

เซ่าซางอ้าปากค้าง สงสัยเหมือนกันว่าคุณชายสกุลรองเฉียน ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ถึงได้ร้ายกลับกลายเป็นดีเช่นนี้

"หรือว่า คุณชายเหยียนจะล้มหัวฟาดพื้น"

"ข้าไม่รู้ แต่รีบเตรียมตัวเถอะ ข้าอยากไปเจอท่านพ่อท่านแม่ใจจะขาด"

สองสตรีพากันเปลี่ยนชุดแต่งกาย เมื่อเรียบร้อยแล้ว จึงพากันออกมานอกเรือน

พบรถม้าขนาดใหญ่จอดรออยู่ แล้วเหยียนผู่เองก็ยืนอยู่ข้างรถม้าเช่นเดียวกัน

"มาแล้วหรือ ไปกันเถอะ"

ชายหนุ่มยื่นมือออกมา หมายใจจะให้หญิงสาวเกาะขึ้นรถม้า แต่คิดถึงคำมั่นที่ให้กับบุรุษผู้หนึ่งได้ จึงรีบชักมือกลับทันที

เหม่ยเอินเองก็ชะงักกับการกระทำของชายหนุ่มเหมือนกัน หญิงสาวขึ้นไปบนรถม้า ตามหลังด้วยสาวใช้ข้างกาย

ก่อนที่เหยียนผู่เอง จะตามขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งที่เหลืออยู่ พร้อมออกคำสั่งแก่สารถีด้านนอก

"เดินทางได้"