บรรยากาศกลางทุ่งนาสีทองยามดึกสงัด มีเพียงเสียงกบเขียดที่ร้องระงมขานรับลมหนาวจาง ๆ แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องพอให้เห็นความวับแวมของผิวน้ำในนาที่เพิ่งถูกนวดจนเลนเนียนกริบ ทันใดนั้น เงาตะคุ่มของชายสามคนก็ค่อยๆ ย่องผ่านพุ่มข่อยเลาะมาตามคันนาอย่างเงียบเชียบ
“เบา ๆ แหน่บักหลอย มึงสิเหยียบกิ่งไม้ตายหยังดุแท้วะ” บักรุ่ง กระซิบเสียงต่ำพลางดุสมุนคู่ใจ ในมือกำถุงกระสอบปุ๋ยใบเล็กที่มี “สูตรนรก” ทั้งปุ๋ยเคมีกัดผิวและผงหมามุ่ยที่เข้มข้นจนแค่ลมพัดผ่านก็อาจจะคันไปถึงลำไส้
“พี่รุ่ง... ผมว่ามันเงียบโพดว่ะ (เงียบเกินไปนะ) ” บักหลอยกระซิบตอบพลางกวาดสายตามองไปทางเถียงนาที่มืดสนิท
“เงียบน่ะดีแล้ว ไอ้สถาปนิกหน้าขาวนั่นมันคงหลับฝันถึงไอแพดมันอยู่พู้นล่ะ ส่วนปิ๊ป่านนี้กะนอนฝันดี” บักรุ่งแสยะยิ้มด้วยความย่ามใจ
“มึงสองคนไปรอที่รถ กูสิจัดการโรยเครื่องปรุงสูตรพิเศษใส่ในลู่แข่งมันคนเดียว มื้ออื่นสิได้เบิ่งหมาดิ้น... เ
