บรรยากาศกลางทุ่งนาสีทองเริ่มทวีความร้อนแรงไม่ใช่แค่จากแสงแดด แต่จากฝีปากของเจ้าถิ่นอย่างบักรุ่งที่ยืนประจันหน้ากับกริชอยู่ที่หัวนา แม้ตามเนื้อตัวจะลายพร้อยและบิดตัวไปมาด้วยความแสบคัน แต่บักรุ่งก็ยังไม่วายพ่นน้ำลายแซะหนุ่มกรุงไม่เลิก
“เฮอะ ฟิตเปรี๊ยะปานนักมวยโอลิมปิกเนาะอ้ายกริช” บักรุ่งเบะปากพลางมองกล้ามแขนกริชด้วยสายตาหมั่นไส้
“แต่ระวังเด้อ... ดำนาบ่ใช่ยกเวทพอกล้ามสวย ลงไปเดี๋ยวเดียวหลังกะเดาะ ขากะสั่น สงสัยสิได้หามส่งโรงหมอตั้งแต่ครึ่งนาล่ะมั้ง ปิ๊เอ๊ย... เตรียมยาดมไว้ถ่าอ้ายหน้าขาวของเจ้าโลด” กริชนิ่งสงบเขาเพียงแค่จัดระเบียบผ้าขาวม้าที่เอวให้กระชับ ไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูดแต่สายตาที่จ้องกลับนั้นนิ่งลึกจนบักรุ่งเริ่มใจสั่น
“บักรุ่ง หยุดปากเสียเดี๋ยวนี่เด้อ” อิปิ๊ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างกริชเอ็ดเสียงเขียวจนหน้าดำหน้าแดง
“เจ้าของนั่นล่ะ สภาพคือจั่งหมาถืกน้ำร้อนลวกขนาดนี้ ยังสิมีแฮงมาแซะผู้
