ภายในบริเวณวัดบ้านอีแหลวเช้านี้คึกคักไปด้วยผู้คนจากทั่วสารทิศ เสียงพระสวดเจริญพระพุทธมนต์ดังกังวานออกมาจากพระอุโบสถหลังเก่า ย่าบุญมาในชุดผ้าเบี่ยงสีขาวสะอาดตานั่งสำรวมจิตฟังธรรมอยู่ด้านในเคียงข้างกับกลุ่มผู้เฒ่าผู้แก่ ท่ามกลางกลิ่นธูปเทียนที่หอมอบอวล
ขณะเดียวกันที่ลานกว้างด้านนอก กริชสลัดคราบสถาปนิกหนุ่มมาเป็น “เด็กวัดเฉพาะกิจ” เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นถึงศอก คอยช่วยพวกผู้ชายบ้านพ่อผู้ใหญ่ยกหม้อแกงขนาดใหญ่และจัดโต๊ะเก้าอี้สำหรับรับรองแขกที่มาร่วมงานผ้าป่า เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมตามไรผมแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นกันเอง
“โอ๊ย... เบิ่งหลานชายแม่ใหญ่บุญมาแนเด้อ หน้าตากะดีขยันกะขยัน คุ้มค่าที่หลบเมืองมาอยู่บ้านเฮาอีหลี” เสียงป้าๆ ยายๆ ที่นั่งล้อมวงเด็ดผักอยู่ศาลาข้างๆ พากันกระซิบกระซาบพลางส่งยิ้มหวานให้
“แม่นจ้า... ได้ข่าวว่าสิมาเฮ็ดนาสีทองให้รุ่งเรือง ไผได้ไปเป็นลูกเขยคือสิโชค
