ภายในห้องทำงานที่กรุด้วยไม้สักทองของกำนันพงษ์ ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะในลำคอของนายทุนเดชาที่เพิ่งก้าวออกจากบ้านไป ทิ้งซองน้ำตาลปึกใหญ่ไว้เป็นชนวนเหตุแห่งความโลภ กำนันพงษ์ลูบคลำซองนั้นอย่างเบามือสายตาจ้องมองธนบัตรปึกหนาราวกับเห็นสมบัติล้ำค่าที่รอมาทั้งชีวิต
“พ่อ...” เสียงของบักรุ่งดังขึ้นจากมุมห้อง เขาเดินออกมาพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นรอยแดงจากฤทธิ์หมามุ่ยที่คอยังคงอักเสบจนเขาต้องขยับคอไปมาอย่างขัดใจ
“เงินแค่นี่มันสิคุ้มกับความเสียหน้าของเฮาเมื่อวานเบาะพ่อ ไอ้กริชมันทำผมแสบขนาดนี้ผมยอมบ่ได้” กำนันพงษ์เงยหน้าขึ้นมองลูกชาย แววตาที่เคยดุดันบัดนี้เต็มไปด้วยความละโมบ
“มึงอย่าโง่บักรุ่งความแค้นกินบ่ได้ แต่เงินพวกนี้มันกินได้ชั่วลูกชั่วหลานถ้าโครงการนี้ผ่านกูสิได้เป็นที่ปรึกษา มีเงินเข้าบัญชีทุกเดือนโดยบ่ต้องเฮ็ดหยัง มึงสิไปขี่รถเครื่องคันละล้านกะยังได้” บักรุ่งกำหมั
