เช้าวันต่อมา กริชตื่นขึ้นมาด้วยอาการ "หัวตื้อ" เล็กน้อยจากฤทธิ์น้ำล้างปากของพ่อผู้ใหญ่ แต่เขาก็รีบลุกมาล้างหน้าล้างตาที่บ่อน้ำเย็นฉ่ำ ก่อนจะนำไอแพดและสมุดสเก็ตช์ภาพที่ร่างแผนผัง "นาสีทอง" ไว้ออกมาวางบนโต๊ะไม้ที่ชานเรือนเถียงนา อิปิ๊ที่แวะมาดูแต่เช้าพร้อมกาแฟร้อน ๆ ยืนกอดอกมองดูแผ่นภาพจำลอง 3 มิติในหน้าจออย่างสนอกสนใจ
“เอาล่ะปิ๊... วันนี้ล่ะ ที่ผมจะกางแผนที่ฝันของผมให้พ่อผู้ใหญ่ดู คุณคิดว่าเขาจะช็อกไหม ถ้าผมบอกว่าผมจะเปลี่ยนนาข้าวเดิมๆ ให้กลายเป็นศูนย์เกษตรอัจฉริยะ” กริชเอ่ยด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
อิปิ๊ละสายตาจากหน้าจอไอแพดที่ส่องแสงวิบวับสู้แสงแดดลามเลียปลายทุ่ง เธอจิบกาแฟดำจากแก้วสังกะสีคำใหญ่ก่อนจะหันมายิ้มกึ่งขันกึ่งเอ็นดูสถาปนิกหนุ่ม
“ช็อกน่ะช็อกแน่อ้ายกริช แต่สิช็อกเพราะความดีใจหรือสิช็อกเพราะงงจนตึ้บ ข่อยกะตอบบ่ได้เด้อ” อิปิ๊วางแก้วลง
“ไอ้ศูนย์อัจฉริยะของอ้ายน่ะ ฟังดูคือจั่งในหนังฝรั่
