แดดร่มลมตก แสงสีทองของอาทิตย์อัสดงกำลังอาบทั่วทุ่งนาสีทองอย่างที่กริชเพิ่งจะสัมผัสได้ถึงความงามของมัน ทว่า บรรยากาศละมุนละไมกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดัดแปลงท่อดังแสบแก้วหู “แปร้นนนน... แปร้นนน!” เสียงมอเตอร์ไซค์วิบากคันเก่าพ่นควันดำโขมงพุ่งตรงมาตามคันนา ก่อนจะเบรกจนล้อหลังปัดฝุ่นตลบ คนขับคือ “บักรุ่ง” หนุ่มไทบ้านร่างล่ำ ผิวเข้มจัดจากการกรำแดด เขาสวมเสื้อกล้ามขาดๆ กับผ้าขาวม้าเคียนเอว ใบหน้าถมึงทึงประทับตราความเป็นเจ้าถิ่นไว้ชัดเจน เขาก้าวลงจากรถพร้อมจ้องมองกริชด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรังสีอำมหิต
“เฮ้ย เฮ็ดหยังอยู่นี่วะปิ!” บักรุ่งตะโกนเสียงแข็ง สายตาจ้องเขม็งไปที่กริชเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
“ปิ๊! ไอ้หน้าขาวนี่มันเป็นไผ๋!” บักรุ่งตะโกนถามเสียงแข็ง แววตาจ้องเขม็งไปที่กริชอย่างหาเรื่อง
“กูบ่เคยเห็นหน้ามันในหมู่บ้าน มึงพามันมาเฮ็ดหยังกันในที่ของย่าบุญมาวะ”
“กะ
