ยามเช้าที่บ้านพ่อผู้ใหญ่บ้าน ควันไฟจากครัวหลังบ้านลอยกรุ่นมาพร้อมกับกลิ่นหอมหวนของข้าวเหนียวใหม่ที่เพิ่งนึ่งเสร็จ อิปิ๊ กำลังง่วนอยู่กับการปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนกลมรีเสียบไม้ ทาเกลือบางๆ แล้วเอาไปอังไฟบนเตาถ่าน พอข้าวเริ่มเกรียมหอม เธอก็จัดการชุบไข่ไก่พื้นเมืองที่ตีจนฟูฟ่องแล้วเอาไปปิ้งซ้ำจนไข่สีเหลืองทองสุกจนเยิ้มหอม เธอทำแล้วทำเล่า ปั้นแล้วปั้นอีก จนกองข้าวจี่พูนพะเนินอยู่ในกระติ๊บใบใหญ่
“ปิ๊... มึงสิเฮ็ดข้าวจี่ไปเลี้ยงควายทั้งจังหวัดเบาะนั่น” พ่อผู้ใหญ่บ้าน ที่เพิ่งเดินลงจากเฮือนพร้อมขันล้างหน้าถึงกับชะงัก
“ปั้นเอา ๆ ปานสิไปตั้งโรงทาน งานบุญบ้านเฮากะยังบ่ฮอดเด้อนั่น”
“โธ่พ่อ... กะอ้ายกริชเพิ่นขุดดินมาทั้งวัน เพิ่นคือสิหิวแฮง ปิ๊เลยอยากให้เพิ่นกินอิ่มๆ งานสิได้เดินไวๆ จ้า” อิปิ๊ตอบโดยไม่ละสายตาจากเตาไฟ ใบหน้าเปื้อนเขม่าไฟเล็กน้อยแต่แววตาสดใส
“เออ... ให้มันจริงเถาะ นึกว่าสิเอาไปมอมสถ
