แสงแดดจัดจ้าในยามสายของทุ่งนาโคกอีแหลวเริ่มแผดเผาจนไอแดดเต้นระยิบระยับอยู่เหนือผืนดินที่เพิ่งถูกขุดลอก กลิ่นไอดินแห้งระคนกับกลิ่นฟางลอยอวลในอากาศที่เริ่มนิ่งสนิท ไร้ลมพัดพาความร้อนออกไป กริชยืนอยู่กลางร่องน้ำที่ขุดไว้ เสื้อยืดสีเทาของเขาเปียกชุ่มจนกลายเป็นสีเข้มแนบไปกับแผ่นหลัง หยดเหงื่อไหลย้อยจากไรผมผ่านขมับลงมาตามสันกรามจนเขาต้องใช้หลังมือปาดออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“มาแล้วหลานกริช ของดีเมืองอุบลฯ มาถึงแล้ว”
เสียงตะโกนพ่วงมากับเสียงเครื่องยนต์รถกระบะที่ดัง ตึกๆๆๆ ลุงหวังบังคับรถคันคู่ใจเลี้ยวเข้ามาตามคันนาอย่างคล่องแคล่ว ท้ายรถเต็มไปด้วยท่อไม้ไผ่ลำเขื่องที่คัดมาอย่างดี และที่โดดเด่นที่สุดคือ "บานประตูไม้แดง" สีแดงเข้มเนื้อแน่นที่ลุงหวังทุ่มเทฝีมือไสจนเรียบกริบพึ่งไว้กลางแดด
กริชรีบวางจอบแล้วกระโดดขึ้นไปช่วยลุงหวังประคองชุดอุปกรณ์ลงมา ความร้อนจากตัวรถและแดดเที่ยงวันทำให้โลหะทุกชิ้นร้อนจนแทบลว
