บทที่ ๒๕ ( ครบรอบ ๑ ปี)
"อะไรหรือตาวิชนั่ง ดูอะไรอยู่ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนั้น" คุณพ่อสราวุธเดินเข้ามาในห้องทำงานของบุตรชายตนเอง เมื่อเปิดประตูเข้ามากลับเห็นลูกชายมองหน้าจอคอมแล้วยิ้มไม่หยุดอย่างนี้
"คุณพ่อ!! ทำไมไม่รู้จักเคาะประตูบ้างล่ะครับ "
ศิรวิชรีบกดปิดหน้าจอคอมแล้วหันไปมองบิดาตนเองอย่างไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไรนัก ก็เล่นมาไม่ให้สุ้มให้เสียงเองทำไมกันล่ะ
"หึ พ่อดีใจนะที่แกคิดได้ พ่อบอกแล้วธิดาเป็นเด็กน่ารัก แกจะต้องหลงรักน้องได้ไม่ยากหรอก ส่วนเรื่องอดีตของพ่อกับแม่ แกไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกนะวิช รู้ว่าแค่วิชเกิดมาจากความรักของพ่อกับแม่ พ่อดีใจที่ลูกเกิดมาเป็นลูกของพ่อนะ"
ศิรวิชหันหน้าไปมองบิดาของตนเอง ก็ไหนที่มารดาบอกว่าเขาเกิดมาจากความผิดพลาด เพราะมารดาท้องมิใช่หรือบิดาถึงต้องยอมรับผิดชอบ แต่ศิรวิชก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป เพราะไม่อยากจะให้มารดากับบิดาต้องหมางใจกันอีกเพราะเรื่องเก่
