หลงคินณ์

episode 18

A episode 18eb

โดย Ginoichi

"เหมือนผมแล้วมันยังไง"

"คนพาล"

"พาลแม้กระทั่งกับแมวที่มันไม่รู้เรื่อง"

"โมโหคนก็มาลงที่คน"

"จะทุบจะตี หรือ จะด่าทอก็ตามใจ"

"ผมขอเลย อย่าเงียบแบบนี้ เพราะผมไม่รู้ ว่าต้องทำตัวอย่างไร"

"หลายวันมานี้ ผมรู้สึก ไม่เป็นตัวของตัวเอง"

"สาเหตุก็หาแล้ว ที่คิดว่าใช่ก็ลองแล้ว ทำหมดแล้ว แต่อาการเหล่านี้ มันก็ยังไม่หาย"

"จนผมคิดได้ว่า สาเหตุ มันอาจมาจากคุณ"

เสียงขรึม ร่ายประโยคยาวเหยียดออกมาจากริมฝีปากสีเชอร์รี่เข้ม ทำเอาบราลี ที่ยืนอยู่ไม่ไกลหน้าชา ขาสั่น เธอไม่รู้จะตกใจข้อไหนก่อนดี

ระหว่างที่เขาคนนี้อยู่ที่บ้าน

หรือถ้อยคำพวกนั้นที่หลุดออกมาจากปากเขา

'เพราะเธอ เพราะเธอเนี่ยหรือ คนแบบเธอที่เขาเคยออกปากว่ารำคารนักรำคารหนานะหรือ จะมีผลต่อความรู้สึกของเขามากขนาดนั้น'

'เฮอะ! หน้าขำสิ้นดี'

'และหากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วเธอคนนั้นที่เฝ้าพะเน้าพะนอเขาหล่ะ เขาเอาไปทิ้งใว้ที่ไหน'

"แบมหน่ะหรอ เป็นสาเหตุแห่งความทุกข์ใจของผู้กอง"

"แบมนะหรอ จะมีผลต่อหัวใจของผู้กองขนาดนั้น"

"อย่าพูดอะไรที่มันหน้าขำนักเลยค่ะ"

บราลียิ้มน้อยๆ ก่อนจะเริ่มลงมือ เก็บอุปกรณ์ของเจ้าแมวอ้วนใส่ลงถุงที่เตรียมมาอย่างรีบๆ เธอไม่เงยขึ้นสบตาของเขาที่มองอยู่เลยสักนิดและอากัปกิริยาแบบนั้น เล่นเอาผู้กองหนุ่มที่เคยองอาจคอแห้งผากกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากรำบากอยู่ไม่น้อย

"จะเอาของไปไหน"

ผู้กองหนุ่มตัดสินใจถามด้วยความสงสัย คราวแรก เขาคิดว่าบราลีจะมาเก็บกวาดเหมือนทุกที แต่พอมองดูดีๆ นอกจากไม่ใช่อย่างที่เขาคิด เจ้าตัวยังบรรจงเก็บทุกอย่างเสียจนเกลี้ยง ราวกับว่าจะไม่กลับมาหาเขาอีก พอคิดได้แบบนั้น ใจมันก็รู้สึกสั่น ซ้ำยังวูบโหวงข้างในแปลกๆ อย่างที่ตัวเขาเอง ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต

"แบมจะพาจุ้มเหม่งกลับไปเลี้ยงเอง รบกวนผู้กองมานานแล้วค่ะ "

เสียงที่เคยหวานใส วันนี้กลับหม่นหมอง เจ้าตัวเม้มริมฝีปากชั่วครู่ราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างใว้ให้ลึกที่สุด ก่อนที่ไม่กี่นาทีต่อมา น้ำเสียงเบาหวิวจะหลุดออกมาจากริมฝีปากน้อยนั้นอีกครั้ง

"แบมขอบคุณสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมานะคะ "

"แล้วก็ขอโทษด้วยค่ะ ที่รบกวนผู้กองมาเสียนานเลย ขอโทษจริงๆค่ะ"

บราลียิ้มบางๆ ข่มใจเอ่ยประโยคที่ทำเธอปวดหนึบกลางอกอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจที่เธอพยายามจะสื่อความหมายออกไปไหม ว่าประโยคแรก เธอหมายถึงคือแมว ส่วนประโยคหลัง เธอหมายถึง.....เรื่องเธอกับ...เขา

ผู้กองอคินณ์ตัวชาดิก

เขาไม่เข้าใจ....ไม่เข้าใจเลยสักนิด ว่าแค่การที่บราลี เห็นเขาเดินอยู่กับคนอื่น เจ้าหล่อนทำไมถึงต้องเก็บมาเป็นอารมณ์ และหาเรื่องมาทะเลาะกับเขาได้ยาวนานหลายวันขนาดนี้ ซ้ำร้าย เจ้าหล่อน ยังเริ่มสงครามที่หนักข้อขึ้นเรื่อยๆ จนถึงสถานการณ์ล่าสุด...นี่คิดจะเลิกติดต่อกันเลย!

เขาเพิ่งตระหนักในคำคุ้นหูที่เหล่าทหารชอบพูดก็วันนี้

'เข้าหากูก่อนแท้ๆ ไหงเป็นกูที่อกหัก'

มือหนารั้งเอาของที่ร่างเล็กถือพลุงพลังโยนทิ้งดังโครม! พร้อมกันนั้น ยังคว้าเอาข้อมือขาวมากำแน่น จนคนตัวเล็กกว่าเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด

"อ้ะ! แบมเจ็บ"

"ปล่อยแบมนะ!"

บราลี มองจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง เป็นสัญลักษณ์ว่าเธอเอง ก็จะไม่ยอมเขาเหมือนกัน!

"เป็นอะไรนักหนาฮึ!"

"จะต้องให้ผมทำอย่างไง คุณถึงจะเหมือนเดิม ผมเดาใจคุณไม่ถูกหลอกนะ!"

ผู้กองอคินณ์ตะคอกกลับเสียงเข้ม จนบราลีสะดุ้งเฮือก จริงอยู่ว่าเธอชอบกวนใจเขามาแต่ไหนแต่ไร แต่มันไม่มีครั้งไหน ที่เขามีท่าทีโกรธเคืองเธอได้ขนาดนี้ ร่างเล็กสะบัดตัวเบาๆ หมายจะหนีจากการจับกุมของเขา แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ดวงตาคมกริบ ฉายประกายโกรธกรุ่น กวาดมองร่างเล็กจนถ้วนทั่วทั้งร่างไม่วางตา ยิ่งเธอดีดดิ้น ไอร้อนในร่างกายของเขายิ่งประทุจนอัดแน่น ในหูเริ่มอื้อ ในตาเริ่มลาย ความรู้สึกดิบเถื่อนที่ถูกสกัดกลั้นใว้ เริ่มหลุดออกมาทีละนิด จนสุดท้าย เขาก็ไม่อาจอดกลั้นมันเอาใว้ได้อีกต่อไป

วันนี้เวลานี้เขาคิดได้แต่เพียงว่า เขาต้องทำอะไรสักอย่าง สักอย่าง ที่มันเป็นรูปการณ์มากกว่านี้

สักอย่างที่ทำให้เขาและเธอไม่ก้ำกึ่ง กล้ำกลางอย่างที่เป็นอยู่ สักอย่างที่ทำให้เขามีเหตุผล ที่จะรั้งเธอไม่ให้หนีเขาไป

ไวเท่าความคิดลำแขนแกร่งรวบเอาร่างเล็กเข้ามากอดใว้แน่น ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นร้อน จะประกบแนบชิด กับกลีบปากเล็กรั้นตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว บราลี สั่นกระตุกใบหน้าชาวาบ หยุดการกระทำจากต่อต้านเขาเป็นหยุดนิ่ง น้ำตาหยดเล็กไหลปริ่มซึมออกมาจากปลายหางตา ก่อนจะหยดรินออกมาอาบสองแก้มขาว จะว่าน้อยใจก็ไม่ใช่ เสียใจก็ไม่เชิง หากแต่เธอไม่คิดว่า เขาจะดูถูกเธอเช่นนี้

'ใช่อยู่ว่าเธอรักเขา'

'รักมาก'

'หากแต่ตัวเขาเอง ไม่ได้มีใจให้เธอแม้แต่น้อย'

แต่พอเธอกำลังจะตัดใจ เขากลับใช้วิธีแบบนี้มารั้งเธอใว้ มันทำให้เธอตระหนักได้อย่างหนึ่งว่าผู้ชายคนนี้ร้ายกาจ ใจของเขาชั่งดำนัก

ริมฝีปากหนาขบเม้มลงที่กรีบปากเล็กซ้ำแล้วซ้ำเล่า รับกันกับเรียวลิ้นที่กระหวัดซอกซอนชิมไปทุกอณูของปากน้อย เสียงครางฮึมฮำด้วยความพอใจ ดังมาเป็นระลอก ขณะที่ลำเเขนแกร่งจากกอดรัด ก็สับเปลี่ยนเป็นลูบไล้ จากแผ่นหลังงาม ลงไปยังสะโพกมนด้วยความแผ่วเบา

บราลีหลุดออกจากพวังค์ความคิด ตัวสั่นงันงก มือเล็กผลักไสเขาพัลวัล ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักคนตัวโตออก พร้อมกับฟาดฝ่ามือไปที่แก้มสากของคนตรงหน้าเต็มแรง

"เพี๊ยะ!!"

เสียงตบดังก้อง หากแต่มันยังเทียบไม่ได้กับเสียงเต้นโครมคราม ที่มันดังอยู่ในใจของเธอในตอนนี้ มือเรียวเล็กกำแน่น ก่อนจะเค้นเสียงรอดไรฟันถามเขา

"ผู้กองคิดจะทำอะไร!"

"อย่ามาแตะต้องแบม"

"แบมไม่ได้คิดอะไรกับผู้กองแล้ว"

"ไม่เหลือความรัก หรือความชอบเลยแม้แต่สักนิด สักนิดก็ไม่มี!"

ผู้กองอคินณ์ชงัก ควงตาสีดำขลับฉายประกายวาวโรจน์

ใบหน้าหล่อตึงขึ้นขนัดตา จากความตั้งใจแรก ที่อยากคุยกับอีกฝ่ายดีๆ มาตอนนี้ เขากลับอยากทำอย่างอื่นเสียมากกว่า

ร่างกำยำย่างสามขุมเข้าไปหาคนตัวเล็ก ก่อนจะออกแรงเหวี่ยง คนที่ถือดี ลงไปนอนจุ้มปุ้กอยู่กลางโซฟาตัวใหญ่ มือหนาปลดเอาผ้าขนหนูที่พันใว้อย่างหมิ่นเหม่ออก เผยให้เห็น ร่างกายเปลือยปล่าวล่อนจ้อน จนบราลี ที่มองอยู่ก่อนถึงกับผงะถอยหลัง

'ใช่สิ ใครจะคิดว่าคนที่เคยทำเหมือนอยากจะวิ่งหนีเธอทุกครั้งที่เธอหน้า กลับมาเปลื้องผ้าต่อหน้าเธอเช่นนี้ เป็นใครจะไม่ช้อค!'

"ผะ..ผู้กอง..แบมไม่เล่นนะ!"

ร่างเล็กถอยกรูดไปชิดพนักพิงด้วยความหวาดหวั่น

"ผมก็ไม่เล่น"

"รอบนี้..เอา..จริง"

เสียงขรึมเน้นทุกคำก่อนจะออกแรงกระตุกขาคนตัวเล็กมาอยู่ใต้ร่าง

"ว้าย!" บราลีร้องเสียงหลง ทันทีที่แกนกายขนาดใหญ่สำผัสแนบลงบนต้นขาขาว ความร้อนฉ่า ที่แนบชิด ทำเธอสะท้านไหว ราวกับถูกประกายไฟช้อตลงตรงจุดนั้นก็ไม่ปาน