ตอนที่7. หมอประจำตัว
1024 Words
เรื่องสะดุดรักพิชิตใจคุณหมอ
ตอนที่ 7.
โดยนามปากกา แอดมินตัวกลม
“คุณกำลังเครียดเรื่องส่วนตัวแล้วมาพาลเด็กใช่ไหม” ..เคถามพิงค์ อีกทั้งยังมองหน้าด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก
“เอาอะไรมาวัดว่าฉันเครียดไม่เครียดเก่งนักก็รักษาเองสิกลับไปเลยเดี๋ยวจ่ายยาให้” พิงค์เองก็ไม่ยอมลดราวาศอกสักเท่าไหร่ เพราะเขาจะมาใส่ร้ายเธอไม่ได้
แฮร์รี่เห็นผู้ใหญ่ทะเลาะกันถึงกับร้องออกมา
เคอุ้มแฮร์รี่ไว้..ไม่ร้องลูกไม่ร้อง
พิงค์เดินเข้ามาหา พลางอ้าแขนให้แฮร์รี่เด็กน้อยปรี่ตัวไปให้พิงค์อุ้ม พิงค์อุ้มแฮร์รี่ที่สะอื้นมานั่งตักที่เก้าอี้ทำงานพลางเปิดโน๊ตบุ๊คให้ดู
เด็กน้อยหยุดร้องแล้วตั้งหน้าตั้งตาดู ทำให้ผู้เป็นพ่อสงสัยเดินอ้อมมาดูด้านหลัง เคจับเก้าอี้ข้างหนึ่งมืออีกข้างหนึ่งคร่อมที่โต๊ะ ถ้าคนที่ไม่รู้กำลังคิดว่าพ่อแม่ลูกดูอะไรกัน
มันเป็นคลิปกิจกรรมที่เด็กๆ มาวาดรูประบายสี โดยมีตุ๊กตามาสคอตมาเดินเล่นอยู่ในงาน
“ใครอยู่ในตุ๊กตาครับ” แฮร์รี่ถาม
“หมอไง เชื่อไหมล่ะ รู้ไหมร้อนก็ร้อนแต่หมออยากให้เด็กๆ มีความสุขไง”
พิงค์พูดจบหันหน้าไปมองแฮร์รี่แต่ต้องตกใจเพราะหน้าเคกันมาอยู่ใกล้ๆ แทน และนั่นทำเอาทั้งสองถึงกับผงะไปในที่สุด
“เอาล่ะเดี๋ยวหมอจะให้ยาไปกินที่บ้านนะครับมาพบหมออาทิตย์ละครั้ง ส่วนงานกิจกรรมมีทุกอาทิตย์ถ้าว่างก็มาได้นะครับ”
“หมอครับผมอยากนอนที่โรงพยาบาลกับหมอครับ” แฮร์รี่ตอบออกมาหน้าตายทำเอาพิงค์ถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก
“ห๊ะ..!! ไม่ได้ครับ หมอไม่ได้นอนที่โรงพยาบาลอาจมีวันที่กลับช้าบ้างเร็วบ้าง”
“งั้นถ้าผมแวะมาหาหมอทุกวันได้ไหมครับ”
“มันจะดีเหรอครับหมอค่อนข้างยุ่งนะ บางวันอาจจะไม้ได้ออกมาคุยด้วยซ้ำ หมอว่า...”
ไม่ทันที่หมอพิงค์จะพูดจบ แฮร์รี่กระโดดออกจากตักพิงค์..
“เป็นแบบนี้ทุกคนโกหกทุกคน ไม่มีใครว่างสำหรับผมเลย” คราวนี้แฮร์รี่ถึงกับหน้างออีกครั้งหนึ่ง
“เอางี้ไหม เดี๋ยวหมอให้เบอร์โทรศัพท์ แต่มีข้อแม้นะโทรได้แค่วันละครั้งโอเคไหม ถ้าทำได้หมอจดให้เลย” พิงค์ยื่นข้อเสนอให้กับเด็กน้อย
“แล้วหมอจะรับโทรศัพท์ได้ไหมจะงานยุ่งเหมือนพ่อรึเปล่า” แฮร์รี่เอ่ยถามทำเอาคนเป็นพ่อนิ่งอึ้งไปทีเดียว
“ก็ถ้าวันละครั้งตามที่ตกลงกันหมอจะรับ แต่ถ้าหมอไม่รับแสดงว่างานยุ่งหมอจะโทรกลับเองดีไหมครับ”
“ครับ..ถ้าอยากเจอล่ะครับ นัดล่วงหน้าเหมือนนัดพ่อ??” เป็นอีกครั้งที่ทำเอาพิงค์ถึงกับนิ่งเงียบและหันไปมองเค...ก่อนจะตอบแฮร์รี่ออกมา
“ได้ครับ งั้นเดี๋ยวหมอจดให้นะ”
พิงค์จดเบอร์โทรศัพท์ส่งให้แฮร์รี่ เด็กน้อยรับ พิงค์ชักมือกลับก่อนเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
“ ผู้ใหญ่ให้ของต้องทำยังไงครับ”
เด็กน้อยยกมือไหว้
“ตอนนี้หมอคุยกับแฮร์รี่เสร็จ หนูออกไปรอข้างน้องกับพี่บอดี้การ์ดก่อนได้ไหมหมอมีเรื่องคุยกับพ่อหนู”
"ได้ครับ"
เคพาแฮร์รี่ออกมาหาเทนข้างนอกจากนั้นจึงกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับล็อคประตู
"มีอะไรจะคุยกับผม"
“ฉันว่าคุณควรแบ่งเวลาให้ลูกคุณบ้างนะคะดูก็รู้ว่าน้องขาดความอบอุ่น อย่าหาว่าฉันละลาบละล้วงเลยนะภรรยาคุณอ่ะ”
“ผมบอกแล้วไงว่าไม่มี...ทำไมสนใจเหรออะไรนักหนาหรือว่าอยากเป็นแม่ของแฮร์รี่หรือยังไง” เคกอดอกและถามพิงค์ด้วยท่าทางเอาเรื่องเป็นอย่างมาก
“พูดบ้าอะไรของคุณ ฉันแค่จะแนะนำว่าให้เวลา ให้ความรัก ดูแลเอาใจใส่บ้างก็แค่นั้น”
พิงค์เอ่ยบอกเคด้วยความหงุดหงิด
“เพราะคุณรักลูกและตามใจแบบผิดๆ ไง”
“รู้ดีจริงๆ” เคบ่น
“ ฟังนะต่อจากนี้คุณจะกลายมาเป็นหมอประจำตัวลูกผมแค่รอคำสั่งแค่นั้น”
“ห๊ะ....หมอประจำตัวเหรอ? ”
พิงค์ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ และรู้เพิ่มขึ้นมาอีกในทันทีว่าที่ลูกชายเขาเป็นแบบนี้นั่นก็คงเป็นพ่อว่า คนเป็นพ่อแบบเขาที่คอยแต่ใช้อำนาจบังคับ และข่มขู่แบบนี้นี่เองลูกถึงได้ดูเหมือนเด็กมีปัญหานั่นเอง
“อยากทำอะไรก็ทำค่ะ ยังไงซะฉันมันก็แค่รับเงินเดือนจากคุณเท่านั้น ออกไปได้แล้วฉันหมดธุระกับคุณแล้ว ฉันมีตรวจคนไข้รายอื่นต่อ” พิงค์ได้ทีไล่ชายหนุ่มให้ออกไปจากห้องของเธอนั่นเอง
เคหันหลังจะเดินออกห้อง แล้วเอ่ยขึ้น
“เพราะงี้ไงถึงโดนบอกเลิก”
หูผึ่งตาตั้ง เดินตามเคแล้วกระโดดล็อคคอชายหนุ่มจากด้านหลัง...โอ๊ยยยย เคร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะว่าไม่ทันได้ตั้งตัวนั่นเอง
“เมื่อกี้ว่าไงนะนายแอบฟังฉันคุยเหรอนิสัยไม่ดี เสียมารยาท”
“ปล่อยก่อนสิ..หายใจไม่ออก” เคร้องเสียงหลง
“ไม่ตายหรอกฉันเป็นหมอฉันรู้ดี นายมาแอบฟังได้ยังไง”
เคพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับพิงค์ แล้วรวบเอวหญิงสาวเข้ามาใกล้พร้อมกับกระชับให้แน่นขึ้น ทำเอาในตอนนี้หน้าอกหน้าใจของทั้งสองคนแนบชิดสนิทกันเป็นอย่างมาก
“ปล่อยฉันนะ” พิงค์เอะอะ
“เธอปล่อยคอฉันก่อนสิบอกว่าหายใจไม่ออก”
- Writer
