ตอนที่9. ลูกสาว ผ.อ

1521 Words

“พี่หมอครับ ผมขอโทษนะที่ทำให้พี่หมอมาเจอกับคนนิสัยไม่ดี” พิงค์หยุดแล้วหันมามอง.. “ไม่เป็นไรนะไม่ร้องพี่หมอไม่ได้โทษหนูเลย แต่พี่หมอสิต้องขอโทษที่ทำให้หนูไม่ได้กินข้าวเลย วันนี้หนูกลับไปกับพ่อก่อนนะ เอาไว้วันหลังค่อยนัดกันใหม่ สุดท้ายเคต้องพาลูกชายกลับมากินข้าวที่บ้าน เมื่อมาถึงบ้านแฮร์รี่ก็ออกอาการทันที หยิบจับอะไรได้ก็ปาทิ้ง “หยุดนะแฮร์รี่..!! พ่อบอกให้หยุดไม่งั้นจะโดนไม้เรียว เป็นอะไรอีกเมื่อก่อนหน้านี้ยังดี ๆ อยู่เลยนะ” เคตวาดลูกเสียงดังลั่นบ้านทำเอาคนในบ้านตกใจไปตาม ๆ กัน “ผมเกลียดพ่อ ทำไมพ่อไม่ปกป้องหมอ พ่อให้คนอื่นมาด่าหมอได้ยังไง ผมไม่ชอบใจเลย” เด็กน้อยพูดจบก็วิ่งเข้าห้องไปทันที ผู้เป็นปู่ที่ได้ยินเสียงเอะอะจึงออกมาดู และถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น เคเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อฟัง “หืม...หมอพิงค์นะเหรอ?? ที่เอาตาแฮร์รี่อยู่หมัด” “อยู่ไม่อยู่ไม่รู้ แต่ก็เชื่อทุกคำ เช่น ห้ามส่ายหัว ห้ามพยักหน้า รับของจากผู้ใหญ่ทำยังไง แม้แต่ร้องไห้ พอยัยหมอนั่นอุ้มกลับเงียบกริบ ต่างกับอยู่กับพวกเรามาก” “เห็น ผ.อ บอกว่าแกขอหมอส่วนตัวให้แฮร์รี่อย่าบอกนะว่าเป็นหมอพิงค์ ?” คราวนี้คนเป็นพ่อถามด้วยความแปลกใจอีกครั้งหนึ่ง “ครับใช่ พ่อว่าไงล่ะ” “พ่อจะว่าไง ขอลูกสาวเขามาดูแลลูกตัวเอง แต่แกกลับไปยืนว่าเขาฉอดๆ เนี่ยนะ” เคมองหน้าคนเป็นพ่อด้วยความสงสัยเป็นอย่างมากกับคำพูดของพ่อ “หมายความว่าไงครับ.ยัยหมอนั่นเป็นลูกสาว ผ.อ เหรอครับพ่อ” “ก็ใช่น่ะสิ กล้าดียังไงไปออกคำสั่งกับ ผ.อ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ใช่บอร์ดบริหาร ไปดูลูกแกเถอะ ตามใจจนเคยตัวแล้ว เอาแต่ใจ นิสัยแม่มันชัดๆ “ “พ่อจะพูดถึงทำไมอีก” เคบ่นให้พ่อก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านเพื่อไปดูลูกของเขานั่นเอง ด้านพิงค์ที่มาถึงโรงพยาบาล ก็มานั่งเป็นซังกะตายในห้อง จนหมอเจนผ่านเห็น ก็อดที่จะเอ่ยถามเพื่อนไม่ได้เมื่อเห็นสภาพของเพื่อนที่เป็นอยู่ตอนนี้ “เห้ยๆ เป็นอะไรแก นั่งซึมเป็นผักเป็นปลาเชียว” “ฉันเหนื่อย ฉันเลิกกับแชมป์แล้ว” “โอ๋ๆ มาๆ มากอด..อย่าคิดมากเดี๋ยวมันก็มาง้อแกไม่เกินอาทิตย์เชื่อฉัน” พิงค์ลุกขึ้นมานั่งดี ๆ ก่อนจะถามหาเพื่อนหมออีกคน “ไอ้เบียร์ไปไหน บอกมันด้วยคืนนี้ร้านเดิม ถ้ามันไม่มากินด้วยก็ให้มันมารับตอนดึกๆ” พิงค์บอกกับหมอเจน ก่อนที่หมอเจนจะพยักหน้าหงึก ๆ กับคำพูดของเพื่อน “เออๆ แล้วจะบอกมันให้ ไปก่อนนะแวะมาดูเฉย ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นเอามากขนาดนี้” พูดจบหมอเจนก็เดินออกไปทันที เมื่อเจนออกไปพิงค์ก็ได้แต่นั่งเอาคางท้าวที่โต๊ะ พิงค์นั่งหาวแล้วหาวอีกเพื่อรอเวลาเลิกงาน เมื่อได้เวลาหญิงสาวรีบเผ่นแนบทันที พิงค์เดินร้องเพลงไปที่รถแต่ต้องตกใจเมื่อเจอ ผ.อ “ยังไม่กลับบ้านเหรอคะ ผ.อ” พิงค์ถามชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าที่ตอนนี้จ้องเธอท่าทางเอาเรื่องน่าดู “เออ ผ.อ ที่ย่อมาจากพ่ออีพิงค์ กลับบ้านด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย เรามีเรื่องต้องคุยกัน” คำตอบนี้ทำเอาพิงค์ถึงกับหน้าชาไปเลยทีเดียว “งั้นเดี๋ยวหนูขับรถไปส่งนะคุณ พ่ออีพิงค์ แล้วเราก็คุยกันในรถพอถึงบ้านก็แยกย้ายตามนี้นะคะ” พิงค์รีบดันพ่อเข้าไปในรถทันที ระหว่างทางก็คุยกันเรื่อยเปื่อย และเรื่องทั่วไปตามประสาพ่อลูก กระทั่งพ่อเอ่ยขึ้นมา “นี่เราก็โตขนาดนี้แล้ว เพลาๆ หน่อยสิเหล้าอ่ะ แกเป็นหมอรู้ว่ามันไม่ดีก็เบาๆ ลงบ้าง” “พ่อหนูเลิกกับแชมป์แล้ว !! “ พิงค์โพล่งออกมาทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับนิ่งเงียบก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “แล้วแต่เลย งั้นคืนนี้คงนัดเจ้าเบียร์ไว้ล่ะสิ กินให้มันกลับมาทำงานได้อย่าให้ต้องโทรตาม พ่อไม่อยากให้คนอื่นมาว่าให้ลูกสาวพ่อได้ เข้าใจไหมแต่บางครั้งก็พ่อก็ต้องว่ากล่าวตักเตือนตามหน้าที่ ไม่ว่าจะหน้าที่พ่อ หรือว่าหน้าที่ของหัวหน้างาน หนูเข้าใจใช่ไหมลูก” “เข้าใจค่ะพ่อแต่หนูโตแล้วนะ โทรตามเป็นเด็กไปได้” “ต่อให้แกมีลูกมีผัวพ่อก็จะตาม เออจริงสิลูกชายท่านประธานเขาขอให้แกไปเป็นหมอประจำตัวของลูกเขา จะว่ายังไงอยากไปไหมล่ะ “ “ถามทำไมคะหนูจะว่าอะไรได้ แล้วแต่พ่อเลย แต่พ่อเห็นฤทธิ์เดชแล้วใช่ไหมคะ ตาแว่น555 “ พิงค์พูดและหัวเราะพร้อมกับนึกถึงเรื่องวันก่อนหน้านั้นที่แฮร์รี่แผลงฤทธิ์ใส่พ่อของเธอ “นั่นสิ แต่พ่อว่าไม่มีใครร้ายเกินลูกพ่อหรอก” คุยกันอยู่นานจนในที่สุดก็ถึงบ้าน สองพ่อลูกเข้าบ้านพิงค์แยกตัวไปที่ห้องแล้วล้มตัวนอนบนเตียง จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบล็อกทุกช่องทางการติดต่อของแชมป์ 3ทุ่มหน้าผับที่เดิม พิงค์มาถึงก็เข้าไปด้านในปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่เบียร์และเจนมารอเธอก่อนหน้านี้แล้ว พิงค์เดินไปหาเพื่อนทั้งสองและนั่งลงข้างๆ ก่อนเอ่ยขึ้นมา “มันน่าซึ้งใจจริงๆ ที่เห็นว่าเพื่อนรักของฉันมาก่อนเวลา แม่เจ้าเป็นไปได้ยังไงกันเนี่ย ” พิงค์พูดพร้อมกับจับมือเพื่อนๆ เอาไว้และยิ้มให้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะหัวเราะและยื่นแก้วให้กับพิงค์ "ไม่เมาไม่กลับ" หมอเจนเป็นคนพูดขึ้นมาก่อน ก่อนที่ทั้งสามจะยกแก้วมาชนกันและดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เบียร์ที่ได้ยินคำพูดของหมอเจนว่าไม่เมาไม่กลับนั้นก็เอ่ยสวนขึ้นมาทันควัน “กลัวมาทำงานไม่ทันก็ไปนอนโรงพยาบาล เอาว๊ะสู้ตายโว๊ยพวกเรา อ้วกไม่นับหลับเป็นแพ้ ยาวไป ๆ ” “พวกมึงนี่นะ” พิงค์หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้และหันมาถามเพื่อนทั้งสองคน “เดี๋ยวๆ ที่นี่เขาเรียกว่าซอยโลกีย์เหรอว่ะ” เบียร์ทำท่าคิ้วขมวดก่อนจะถามพิงค์ด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก “มึงเอามาจากไหน มันแล้วแต่คนมอง” “แล้วคนยังไงมันถึงพูดว่าซอยโลกีย์มันเป็นคนประเภทไหน” “มันก็เป็นประเภทที่ว่าผู้ชายมาหาผู้หญิงที่พาไปหลับนอนชั่วคราวอะไรแบบนี้ไงแกไม่รู้จริงเหรอวะ” คราวนี้หมอเจนถึงกับตีไปที่หัวไหล่ของเพื่อนทันที “อ่อ ไอ้บ้านี่กล้ามองฉันเป็นคนแบบนี้เหรอ” พิงค์ถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันบ่นออกมา “ใครว่ะ” เบียร์ถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก “ช่างแม่งเหอะ มาเลยเป่ายิ้งฉุบใครแพ้จ่าย” พิงค์ตัดบทและเปลี่ยนเรื่องในทันที “มาเลยๆ” หมอเจนเองก็ตั้งท่าจะเป่ายิงฉุบกับเพื่อนในทันที เรื่องกินเรื่องเล็กแต่เรื่องพนันขันแข่งกับเพื่อนเรื่องใหญ่ ทุกคนต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาเอาชนะกันอย่างเต็มที่ แล้วทั้ง3คนก็ได้ข้อสรุปคือพิงค์จ่าย " ทุกทีกูทุกที แม่งพวกมึงโกงแน่ๆ” “อย่ามาบ่นเลยว่ะ ต่อให้ใช้มุกโทรศัพท์ใครดังก่อนมึงก็แพ้ เพราะพ่อมึงโทรตามตลอด” คราวนี้เจนก็อดไม่ได้ที่จะประชดเพื่อนทำเอาหมอเบียร์หัวเราะดังลั่น เครื่องดื่มถูกสั่งมาเต็มโต๊ะ ทั้งสามคนซดเหล้ากันกระจาย ต่างกันกับทางบ้านเคที่แฮร์รี่ไม่ยอมกินข้าวกินปลาไม่อาบน้ำไม่ทำอะไรเลย “พ่อให้ยืมโทรศัพท์อ่ะ” เคพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ลูกแฮร์รี่รับแล้วกดโทรออกหาพิงค์ แต่หญิงสาวไม่รับสาย กี่ครั้งๆ ก็ไม่รับ แฮร์รี่ทำท่าจะปาโทรศัพท์ .“อย่านะนั่นของพ่อถ้าพังขึ้นมาได้เห็นดีกันแน่ ไม่อาบน้ำไม่กินข้าวงั้นก็นอนทั้งอย่างนี้แหละ พ่อชักจะหมดความอดทนแล้วนะ” เคพูดจบก็เดินออกมา ชายหนุ่มกดโทรศัพท์หาพิงค์ติดแต่ไม่รับ แม่เคจึงหันไปหาพ่อ "คุณโทรหา ผ.อ ได้ไหม" “คุณก็เป็นแบบนี้แหละ” พูดแต่ก็หยิบโทรศัพท์

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more