พิงค์ถึงกับเอามือลูบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
ก่อนที่พ่อพิงค์จะตอบออกมา “ตกลงตามนั้นครับ ไม่งั้นชาวบ้านแถวนี้คงเอาไปโพทะนาแน่ รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น”
“พ่อ .!!” พิงค์ร้องออกมาอย่างตกใจเป็นอย่างมาก
พิงค์เรียกพ่อเสียงดังลั่น
“จะมาเรียกอะไรตอนนี้ ตอนทำอะไรลงไปทำไมไม่คิด”
“ก็หนูไม่ได้ทำอะไรผิดไง” พิงค์เถียงออกมา
แม่ที่เห็นว่าสองพ่อลูกเริ่มเสียงดังแล้วจึงรีบห้าม
“หยุดต่อปากต่อคำได้แล้ว เข้าห้องไปตกลงกันเลยทั้งสองคน ว่าจะเอายังไง”
พ่อเคที่กังวลว่ามันจะบานปลายจนผิดแผนเลยรีบขอตัวก่อน “งั้นผมกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวสายๆ จะกลับมาใหม่”
แม่หันมามองหน้าลูกชาย “สายๆ แม่จะเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนนะ”
“ครับแม่”
เคจูงมือพิงค์เข้าห้อง
พ่อพิงค์พูดขึ้นมา .. “แล้วบอกไม่มีอะไรดูจับมือถือแขนกันสิอมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ”
ในห้อง...พิงค์เดินมานั่งที่เตียงโดยมีเคตามมานั่งด้วย
“ไปนั่งไกลๆ เลยไปเพราะนายได้เรื่องตลอด
