สะดุดรักพิชิตใจคุณหมอ1
1014 Words
สะดุดรักพิชิตใจคุณหมอ
โดย นามปากกาแอดมินตัวกลม
ตอนที่1...การเจอกัน
ผับดังใจกลางกรุงเทพฯ..เสียงเพลงที่ดังอึกทึกครึกโครม ทำเอาหัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ หนุ่มสาวนักเที่ยวราตรียามค่ำคืน ต่างดื่มกิน และโยกย้ายกันไปตามจังหวะเสียงเพลง อีกทั้งเสียงของคนที่กรีดร้องอย่างมความสุข และเมามันส์กับจังหวะเพลงนั้น ทำเอาตอนนี้ไม่มีใครสนใจใครเลยด้วยซ้ำ เพราะเป็นวันสุดสัปดาห์ที่ทุกคนต่างก็รอคอย ที่จะมาปลดปล่อยความเครียดของแต่ละคนที่เจอมาตลอดทั้งสัปดาห์อันยาวนานนั่นเอง
เสียงโทรศัพท์ดังครั้งแล้วครั้งเล่า แต่หญิงสาวที่กำลังโยกอย่างเมามันกลับไม่ได้ยิน นั่นก็คงเป็นเพราะว่าเธอกำลังเต้นอย่างเมามัน เพราะเธอก็เป็นหนึ่งในคนหมู่มากที่เก็บกดจากการทำงานเป็นอย่างหนัก อีกทั้งเครียดเรื่องงาน และนี่ถือว่าเป็นการปลดปล่อยได้ดีเป็นอย่างมาก กี่เดือนแล้วนะที่เธอทำงานมาโดยตลอดโดยที่เธอเองแทบจะไม่ได้พักเลยก็ว่าได้
เพราะการทำงานอย่างหนักทั้งสัปดาห์ของเธอ ทำให้เมื่อวันนี้มาถึง วันที่เป็นวันหยุดของเธอ ทำให้เธอต้องมาปลดปล่อยความเครียดที่สะสมมาทั้งสัปดาห์นั่นเอง "วู้ ... วันนี้ไม่เมาไม่เลิกราโว๊ย" หญิงสาวร้องออกมาอย่างสุดเสียง
เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง คราวนี้เป็นของอีกคนหนึ่ง ที่ยืนโยกย้ายข้าง ๆ กันนั่นเอง ชายหนุ่มกดรับแล้วรีบพูดคุยในทันที
“ครับๆ อยู่ครับไม่ค่อยได้ยินแปบนะครับ...” พูดคุยกันได้เพียงไม่นานเขารีบรายงานไปยังปลายสายที่โทรเข้ามาเพราะว่ามันไม่ได้ยินจริง เสียงเพลงดังขนาดนี้ถ้าได้ยินก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงแล้ว เมื่อตอบปลายสายแล้ว เขารีบหันกลับมาหาเพื่อนรักทันที
“พิงค์ๆ อีพิงค์” ...เบียร์เพื่อนสนิทของพิงค์เรียก หญิงสาวหันกลับมา ในขณะที่หญิงสาวคนนั้นกำลังโยกย้ายร่างกายที่มีรูปร่างไม่ต่างจากนางแบบเลยก็ว่าได้
“พิงค์ เอาดี ๆ ฟังกูก่อนได้ไหมเพื่อนงานเข้าแล้วมึง” เบียร์ถึงกับปาดเหงื่อในความดื้อรั้นเป็นอย่างมากของเพื่อนนั่นเอง พิงค์หันมาด้วยความรำคาญเป็นอย่างมากก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนสนิทของเขา
"อะไรของมึง"!! หญิงสาวถามทั้งที่ร่างกายยังคงโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่อย่างนั้น เป็นที่น่าจับตามองของใครหลาย ๆ คนในตอนนี้ก็ว่าได้
“พ่อมึงโทรมางานเข้ามึงดูโทรศัพท์มึงสิ” เบียร์รีบบอกกับเพื่อนก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของพิงค์เองส่งให้กับเจ้าตัว
พิงค์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จากที่กำลังโยกร่างกายอย่างเมามัน กลายเป็นว่าตอนนี้เธอถึงกับนิ่งอึ้งเป็นอย่างมาก ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจเป็นที่สุด
“ฉิบหายล่ะ.”
พิงค์รีบถือโทรศัพท์แล้ววิ่งออกมาหน้าผับ แต่ดันไปชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนคุยโทรศัพท์โดยที่มีสาวสวยอีกคนกอดในตอนที่เขาคุยโทรศัพท์อยู่เช่นกัน และเป็นพิงค์เองที่กล่าวคำขอโทษ เพราะเป็นความผิดของเธอเองที่เดินไม่ดูทางเองจะโทษใครก็คงจะไม่ได้ ที่สุดพิงค์ก็เอ่ยคำขอโทษออกมาในที่สุด
"ขอโทษค่ะ " พิงค์รีบกล่าวคำขอโทษเพราะเธอเองเป็นคนผิดแต่....สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
เมื่อชายหนุ่มไม่ได้ยินแถมเตะโทรศัพท์พิงค์กระเด็นไปอีก ทำเอาพิงค์ตกใจเป็นอย่างมากกับการกระทำของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของเธอ
“ไอ้บ้านี่..คนยิ่งรีบๆ “ พิงค์ที่เห็นว่าโทรศัพท์ของเธอถูกเขาเตะกระเด็นออกไปใกลถึงกับร้องขึ้นม้าด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก พร้อมกันนั้นไม่รอช้าพิงค์ถอดรองเท้าปาไปโดนหลังผู้ชายคนนั้นทันที
ตุ๊บ !! อ๊ะ..เสียงชายหนุ่มคนนั้นร้องออกมาด้วยความแปลกใจเป็นอย่างมาก
“นี่เธอ” ...ชายหนุ่มที่เดินไปแล้วเพียงนิดหันมาก่อนจะเดินกลับมาแล้วจับแขนของพิงค์และบีบเอาไว้แน่นก่อนจะเอ่ยถามออกมา
"ทำบ้าอะไร เอารองเท้ามาปาคนอื่นที่ไม่รู้จักทำไม ไม่มีมารยาท ผู้หญิงอะไร”
“แล้วนายมาเตะโทรศัพท์ฉันทำไม” ..พิงค์สะบัดมือออกแล้วรีบกดโทรกลับ...ไปยังหมายเลขที่โทรเข้ามาหาเธอเมื่อก่อนหน้านั้น โดยที่ไม่สนใจว่าชายหนุ่มคนนั้นจะว่าอะไรให้เธอบ้าง
“ค่ะ ผู้อำนวยการ ห๊าา!!!จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ..”.
พิงค์วางสายก่อนเดินจ้ำไปที่รถและรีบขับรถออกไป แล้วกดโทรศัพท์หาเพื่อน..
“ไอ้เบียร์ฉันไปโรงพยาบาลแกกลับเองนะแค่นี้นะ”
พิงค์รีบขับอย่างเร็ว แต่ก็มีอีกคันที่ขับเร็วกว่าแถมปาดซ้ายปาดขวาเธออีกต่างหาก
“ไอ้รถคันนี้มันกวนตีนจังนี่ถ้าฉันไม่รีบนะได้เจอดีกันแน่” พิงค์รีบขับไปโรงพยาบาล แต่ยิ่งขับก็เหมือนคันนี้ตามมาตลอดทาง จนเมื่อเข้าเขตโรงพยาบาล ก็ยังตามมาอีก หญิงสาวลงรถแต่ต้องตกใจเพราะเป็นไอ้บ้าที่เธอปารองเท้าใส่ “อย่าบอกนะว่าไอ้บ้านี่ตามมาเอาเรื่องฉันถึงที่นี่อย่างนั้นเหรอ ? ” พิงค์ตั้งคำถามอยู่ภายในใจของเธอแต่เพราะรีบทั้งสองต่างไม่สนใจกัน ต่างก็วิ่งไปที่ลิฟต์ตัวเดียวกันและกดชั้นเดียวกัน
ชายหนุ่มมองหน้าพร้อมกับพูด..
“วันนี้จะปล่อยผ่านไปก่อนถ้าเจออีกทีไม่ปล่อยไว้แน่”
“ห๊ะ !! อะไรนะปล่อยผ่านอย่างนั้นเหรอ นายเป็นใครคิดว่าฉันต้องกลัวนายขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”
สะดุดรักพิชิตใจคุณหมอ
- Writer
