CURSED TO LOVE YOU

EPISODE 1- THE NIGHT I MET HIM

Malakas ang ulan nang gabing iyon.

Halos wala nang tao sa kalsada habang mabilis akong naglalakad pauwi, yakap-yakap ang aking bag upang hindi mabasa ang mga librong dala ko. Paminsan-minsan ay kumikidlat sa madilim na kalangitan, kasunod ang nakakabinging kulog na tila kayang biyakin ang buong bayan ng Monteverde.

“Perfect,” inis kong bulong habang pilit iniiwasan ang mga putik sa daan. “Kung kailan gabi saka pa bumuhos nang ganito.”

Humigpit ang hawak ko sa payong nang maramdaman kong biglang lumamig ang paligid. Hindi iyon ordinaryong lamig ng ulan. Parang may malamig na hangin na dumaan diretso sa aking balat hanggang buto.

Napahinto ako.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Nawala ang ingay ng ulan. Nawala rin ang tunog ng mga kuliglig at aso sa paligid. Para bang may kung anong pumigil sa oras.

Kinabahan ako.

Unti-unti kong nilingon ang paligid. Madilim ang eskinita sa kanan ko—ang shortcut papunta sa bahay namin. Madalas akong dumaan doon kaya kabisado ko na ang lugar. Pero ngayong gabi, parang kakaiba ito.

Parang… may nakatingin.

“Hello?” mahina kong tawag.

Walang sumagot.

Napailing ako. Baka dala lang ng pagod. Simula nang mamatay si Mama dalawang taon na ang nakakaraan, ako na halos ang gumagawa ng lahat sa bahay. May sakit si Papa at madalas namang wala ang kuya kong si Marco dahil nagtatrabaho sa Maynila.

Kaya sanay na akong mag-isa.

Pero hindi ibig sabihin noon ay hindi ako natatakot.

Mabilis akong naglakad papasok sa eskinita. Ngunit pagkalipas lamang ng ilang hakbang, may narinig akong yabag sa likod ko.

Mabagal. Mabigat.

Napahinto ako.

Tumigil din ang yabag.

Mabilis akong lumingon—pero wala akong nakita kundi ang madilim na daan at bumubuhos na ulan.

“Ang creepy naman…” bulong ko habang kinakabahan.

Nagpatuloy ulit ako sa paglalakad. Ngunit muli kong narinig ang yabag. Mas malapit na ngayon.

Pakiramdam ko ay bumilis ang t***k ng puso ko.

Hindi na ako lumingon. Sa halip ay pinabilis ko ang paglalakad hanggang sa halos tumakbo na ako. Ngunit habang papalapit ako sa dulo ng eskinita, biglang namatay ang ilaw ng poste.

Tuluyan akong napahinto.

Dilim.

Tanging kidlat lamang ang nagbibigay-liwanag sa paligid.

At sa isang mabilis na saglit ng pagkidlat—nakita ko siya.

Isang lalaking nakatayo sa gitna ng ulan.

Matangkad. Nakasuot ng itim na hoodie. Nakayuko ang ulo kaya hindi ko makita ang mukha niya. Ngunit kahit ilang metro ang layo namin, ramdam ko agad ang kakaibang presensya niya.

Mapanganib.

Humakbang siya palapit sa akin.

Isang hakbang.

Dalawa.

Tatlo.

“W-Who are you?” kinakabahan kong tanong.

Hindi siya sumagot.

Sa halip ay itinaas niya ang ulo niya—at doon ko nakita ang kanyang mga mata.

Napalunok ako.

Kulayan pilak ang mga mata niya. Hindi normal. Hindi tao.

Napaatras ako. “A-Ano ka…?”

Biglang kumidlat.

At sa isang iglap, nasa harapan ko na siya.

Napasinghap ako sa gulat. Hindi ko man lang siya nakitang gumalaw. Para siyang naglaho at biglang lumitaw sa mismong harapan ko.

“Masyado kang naglalakad mag-isa sa gabi,” malamig niyang sabi.

Mababa at malamig ang boses niya ngunit kakaibang pamilyar ito sa pandinig ko. Para bang matagal ko na siyang kilala kahit imposible naman iyon.

“Ano bang pakialam mo?” pilit kong matapang na sagot kahit nanginginig na ako.

Tinitigan niya ako nang matagal.

Pagkatapos ay napabuntong-hininga siya. “Hindi ka dapat nandito ngayong gabi.”

“Ano?”

May marahas na ungol ang biglang narinig mula sa likod namin.

Nanlaki ang mata ko nang may malaking anino ang mabilis na tumalon mula sa bubong ng isang bahay. Masyado itong mabilis upang makita ko nang maayos, ngunit sigurado akong hindi iyon tao.

Tumigil ito sa tapat namin.

At halos mawalan ako ng hininga sa itsura nito.

Mahaba ang mga kuko nito. Mapupula ang mata. At tila nabubulok ang balat na parang bangkay.

Napatili ako.

Mabilis akong hinila ng estranghero palapit sa kanya bago pa ako maabot ng halimaw.

“Tumakbo ka,” mariin niyang utos.

“A-Ano ‘yan?!” nanginginig kong tanong.

Hindi niya ako sinagot. Sa halip ay mabilis niyang hinarang ang sarili niya sa pagitan ko at ng nilalang.

At sa unang pagkakataon… nakita ko ang imposible.

Mabilis siyang kumilos—sobrang bilis na halos hindi na siya makita ng mga mata ko. Sa isang iglap ay nahawakan niya ang leeg ng halimaw at marahas itong ibinato sa pader.

Umalingawngaw ang malakas na pagsabog.

Napatakip ako ng bibig sa sobrang gulat.

Imposible iyon.

Walang normal na tao ang kayang gumawa noon.

Muling tumayo ang halimaw habang galit na umuungol. Nakita kong humaba pa lalo ang mga pangil nito.

Ngunit hindi natakot ang lalaki.

Sa halip ay unti-unti siyang lumingon sa akin.

At doon ko nakita ang pagbabago sa mukha niya.

Namumula ang mga mata niya ngayon. At tila mas lalong pumutla ang balat niya.

Parang… halimaw rin siya.

“Tumakbo ka na,” muli niyang sabi. Mas mababa at mas malamig ang boses niya ngayon. “Habang may oras ka pa.”

Pero hindi ako makagalaw.

Pakiramdam ko ay nanigas ang buong katawan ko sa takot.

Muling umatake ang halimaw, ngunit bago pa nito maabot ang lalaki ay mabilis niya itong nasuntok diretso sa dibdib.

Napaatras ang nilalang habang sumisigaw sa sakit.

Hindi ko maintindihan ang nangyayari.

Ano sila?

Bakit parang… hindi tao ang mga ito?

Biglang lumingon sa akin ang halimaw.

At ngumisi ito.

“Siya pala…” paos nitong sabi habang nakatingin sa akin. “Ang babaeng isinumpa.”

Nanlaki ang mata ko. “A-Ano?”

Mabilis na nagdilim ang ekspresyon ng lalaking nasa harapan ko.

“Tumahimik ka,” malamig niyang sabi.

Ngunit natawa lamang ang halimaw.

“Huli na ang lahat, Kael.”

Kael.

Iyon pala ang pangalan niya.

“Natagpuan na namin siya.”

Bago pa makapagsalita ang lalaki—si Kael—biglang tumalon palayo ang halimaw at naglaho sa kadiliman.

Tahimik na muli ang paligid.

Tanging tunog ng ulan ang naririnig ko.

Mabigat akong napaupo sa basang semento habang pilit inuunawa ang lahat ng nangyari. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko.

Hindi ito panaginip.

Hindi ito hallucination.

Totoo ang nakita ko.

Dahan-dahang lumapit sa akin si Kael.

“Ayos ka lang ba?” tanong niya.

Napatingin ako sa kanya. Ngayong malapit na siya, mas lalo kong napansin kung gaano siya kaiba. Napakagwapo niya ngunit may kakaibang lungkot sa mga mata niya.

At nakakatakot iyon.

“Ano ka?” direkta kong tanong.

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay umiwas siya ng tingin. “Hindi mo kailangang malaman.”

“Hindi ko kailangang malaman?!” halos mapasigaw ako. “May halimaw na muntik na akong patayin tapos sasabihin mong hindi ko kailangang malaman?!”

Hindi siya sumagot.

Mas lalo akong nainis. “At bakit niya sinabing isinumpa ako?”

Nakita kong humigpit ang panga niya.

Parang may gusto siyang sabihin ngunit pinipigilan niya ang sarili niya.

“Kael!”

“Dahil konektado ka sa amin,” mahina niyang sagot.

Napakurap ako. “Ano?”

Muli niya akong tiningnan. At sa unang pagkakataon ay nakita ko ang totoong emosyon sa mga mata niya.

Takot.

Hindi para sa sarili niya.

Kundi para sa akin.

“Hindi ka ligtas dito,” sabi niya. “At simula ngayong gabi, hahanapin ka na nila.”

“Sino?”

“Mga nilalang na hindi dapat umiiral sa mundong ito.”

Napailing ako. “Hindi ako naniniwala sa mga ganyang bagay.”

“Pero nakita mo sila.”

Natahimik ako.

Dahil tama siya.

Nakita ko mismo ang lahat.

Mabilis akong tumayo at umatras palayo sa kanya. “Hindi ko alam kung ano man ang nangyayari pero ayokong madamay dito.”

“Hindi mo na kayang umatras.”

Nanikip ang dibdib ko sa paraan ng pagkakasabi niya noon.

Parang alam na niya ang mangyayari.

Parang… matagal na niya akong hinihintay.

“Bakit parang kilala mo ako?” tanong ko.

Hindi agad siya sumagot.

Matagal niya lamang akong tinitigan habang tumatama ang ulan sa mukha naming pareho.

At sa wakas ay sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpayanig sa mundo ko.

“Dahil matagal na kitang hinahanap.”

---

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Paulit-ulit sa isip ko ang mga nangyari. Ang halimaw. Ang mga mata ni Kael. Ang mga salitang sinabi niya.

Matagal na kitang hinahanap.

Bakit?

Ano bang koneksyon ko sa kanya?

Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa kisame ng kwarto ko. Alas tres na ng madaling araw ngunit gising pa rin ako.

Biglang may kumatok sa pinto.

“Ate?” mahinang tawag ng nakababatang kapatid kong si Lia. “Gising ka pa?”

Mabilis akong bumangon at binuksan ang pinto.

Niyakap agad ako ng kapatid ko. “Narinig kitang sumigaw kanina. Okay ka lang ba?”

Pilitan akong ngumiti. “Oo naman.”

Hindi siya naniwala. Kita ko iyon sa mukha niya.

Pero hindi ko rin naman kayang ikwento ang lahat. Sino ba naman ang maniniwala sa akin?

“Matulog ka na,” sabi ko habang hinahaplos ang buhok niya.

Tumango siya bago bumalik sa kwarto niya.

Pagkasara ko ng pinto ay muli akong napasandal dito habang pinipigilang kabahan.

Pakiramdam ko ay may mali.

Parang may nagbabantay sa bahay namin.

Mabagal akong lumapit sa bintana. At nang bahagya kong silipin ang labas—halos tumigil ang paghinga ko.

May taong nakatayo sa tapat ng bahay namin.

Nakatitig sa bintana ko.

Si Kael.

Mabilis kong binuksan ang kurtina. Ngunit sa isang kisapmata—naglaho siya.

Parang hindi siya totoong naroon.

Ngunit may naiwan siyang isang bagay sa labas ng bintana ko.

Isang itim na rosas.

At sa tangkay nito ay may nakakabit na maliit na papel.

Kinakabahan kong binuksan iyon.

“Stay away from the forest tomorrow night.”

Nanlaki ang mata ko.

Walang pangalan. Pero alam kong siya ang nag-iwan nito.

At higit sa lahat…

Paano niya nalaman na pupunta ako roon bukas?

---

Kinabukasan, buong araw akong balisa.

Hindi ko masabi sa mga kaibigan ko ang nangyari dahil siguradong iisipin nilang nababaliw ako. Kaya pilit kong itinago ang lahat habang nasa school.

“Hoy, Athena!” sigaw ng best friend kong si Mira habang kumakaway sa akin sa cafeteria. “Lutang ka na naman!”

Napapilit akong ngumiti at umupo sa tabi niya.

“May problema ba?” tanong niya.

“Wala.”

“Tsinitsismis mo ako?” singit naman ni Lucas habang nakangisi.

Napairap ako. “Feeling.”

Natawa sila pareho ngunit hindi ako tuluyang mapakali.

Paulit-ulit kong naiisip ang babala ni Kael.

Stay away from the forest tomorrow night.

Anong meron doon?

At bakit parang may mangyayaring masama?

Biglang tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

Kinabahan ako ngunit agad ko iyong sinagot.

“Hello?”

“Athena.”

Nanlamig agad ang buong katawan ko nang marinig ko ang boses niya.

Si Kael.

“P-Paano mo nakuha number ko?”

“Makinig ka,” malamig niyang sabi. “Anuman ang mangyari mamayang gabi, huwag kang lalabas ng bahay.”

“Hindi mo ako puwedeng utusan—”

“Please.”

Napatahimik ako.

Ibang-iba ang tono ng boses niya ngayon. Parang… nag-aalala siya.

“May darating,” mahinang sabi niya. “At kapag nakita ka nila, hindi na kita mapoprotektahan.”

“Kael—”

Biglang naputol ang tawag.

Nanlaki ang mata ko nang biglang mawalan ng signal ang cellphone ko. Kasabay noon ay ang pagpatay-sindi ng mga ilaw sa cafeteria.

Nagsimulang magtilian ang mga estudyante.

At sa gitna ng kaguluhan…

May nakita akong pigurang nakatayo sa labas ng bintana.

Nakatingin sa akin.

Mapupula ang mga mata nito.

At nakangisi.

“Found you.”