ภาณุถอนหายใจอย่างโล่งอก เกวลินเข้าใจทุกอย่างแล้ว ระหว่างเขากับเธอไม่มีปัญหาค้างคาใจกันแล้ว
ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ แล้วอุ้มเอาคนตัวเล็กมานั่งคร่อมตักแกร่ง โอบกอดเธอไว้หลวม ๆ
เกวลินยกสองแขนขึ้นของลำคอแกร่ง เธอยิ้มอย่างผู้สำนึกผิด และพอได้จ้องมองหน้าเขาชัด ๆ เธอจึงเห็นว่าตรงมุมปากของอาณุมีรอยช้ำด้วย หญิงสาวยื่นปลายนิ้วไปแตะเบา ๆ ตรงรอยช้ำนั้น
“ตรงนี้ทำไมช้ำแบบนี้ล่ะคะ”
“ก็คุณอาของลินนั่นแหละ ทำให้อาเป็นแบบนี้”
“อากอบทำอะไรหรือคะ”
“พออาเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังทั้งหมด อากอบของลินก็โกรธมาก ก็เลยชกอาหนึ่งหมัด”
เกวลินยิ้มแหย “เจ็บมากไหมคะ”
“เจ็บนิดเดียวครับ แต่ก็คุ้ม เพราะครอบครัวของลินยอมให้อาหมั้นกับลิน”
“อืม… เอาแหวนเพชรกี่กะรัตดีน้า…”
เกวลินเอียงคอและทำสีหน้าท่าทางครุ่นคิด
“จะเอากี่กะรัตก็ได้ อาตามใจหนูครับ แต่ถึงเวลาที่หนูต้องตามใจอาบ้าง อย่างอแงนะครับ”
“หนูไม่งอแงแน
