Chapter 30: Behind the Name
Elizabeth Dianna Williams' Point of View
The room temperature is so cold to the point that I can't feel my own self. I begged for food, for my wellbeing, and for my life. Puro iyak na lang ang ginagawa ko dahil sa takot. Sobrang dilim din ng paligid at wala akong makitang kahit ano. Hindi ko na rin alam kung ilang araw na ang nakalipas. All I can remember is I'm playing with my cousins when someone showed up and put me inside the black van.
"Wag kang maingay bata, kanina pa ako naiinis sayo." Sabi ng lalaking kakapasok lang, nagtayuan agad ang balahibo ko sa takot. Someone just slapped me earlier but I can't help myself but to cry. Kahit anong pigil ko ay patuloy pa din sa pagtulo ang mga luha ko. Anong magagawa ng isang batang wala pang alam kung gaano kagul
