Ela Arslan:
Sabah uyandığımda yanımda kimse yoktu. Benim mavi gözlü canavarım sanırım yaptığı işkencelerin yeterli olduğunu düşünmüş olacak ki beni yalnız bırakmaya karar vermiş olmalıydı. Yataktan kalktığımda boydan aynanın önüne geçip onun bana giydirmiş olduğu kendi tişörtümü biraz yukarı kaldırıp kalçalarıma baktım. Gerçekten de iz çıktığı doğruydu. 2 kalçam da çok fazla olmasa da hafif morarmıştı. Pis canavar ne olacak.
Ona bu derece kızıp nasıl onun gibi davranabiliyordum bilmiyorum. Hisler garipti. Birisini ya severdiniz ya da Nefret ederdiniz benim bildiğim. Ama bir adama bu kadar nefret dolu olup aynı zamanda deli gibi arzu duymakta tek kelime ile aptallıktı sanırım.
Ama kader bir şekilde bizi bir araya getirmişti. Bu saatten sonra birbirimizden ayrılmamızda kendimize farkli
