Chapter 12 | We Knew Him More Than You Do
1154 Words
Papasok palang sana kami ni Raiden sa gym nung biglang sumulpot si Rainer sa kung saan at inakbayan ako.
"Hi, bro." Sabi pa siya kay Raiden.
Tinulak niyaagad 'yung double doors at naunang pumasok sa gym habang nakaakbay parin sakin.
Nakita ko agad 'yung dalawa kong pinsan na nakatingin samin kasama kasama 'yung mga kaibigan nila.
Napansin 'kong dito talaga ang tambayan nila after class habang inaantay sila Mirah at Zai na laging naiiwan sa office. Gusto kasi ni Jaxon na sabay sabay kami uuwi lahat tutal nasa iisang subdivision lang din kami.
Hindi rin nag tagal, dumating narin sila Mirah at Zai kaya umalis narin kami para umuwi.
ON THE WAY na kami ngayon papuwi sa. Kasama ko si Jaxon na nag dadrive at si Zedric naman na nasa shotgun seat.
"How is your dance presentation going?" Tanong ni jaxon at tinignan 'yung reflection ko sa rear mirror.
"Okay naman." Simpleng sagot ko.
"I heart you from Zai mukhang close ka na daw kay Rainer?"
Tumango ako. "He helped me sa steps."
Nakita kong tumango naman siya. Pagkatapos no'n, parang bigla namang tumahimik. Parang nagpapakiramdaman kaming tatlo.
Though i already knew that there's something going on when they mentioned my dance presentation.
"We think you should keep distance to that guy." Biglang savi ni Zedric at nilingon ako mula sa harapan.
"Bakit naman?" Kunot noong tanong ko. "I think he'll be a good friend."
"Mas hindi pwede kung ganon." Sabi naman ni Kaxon kaya nilipat ko sa kanya 'yung tingin ko.
"Good reason, Jah. Give me a good reason." Hamon na sabi ko.
"He's not healthy for you." He simply answered.
"Why not? He's your friend " Tanong ko.
"Yes, Xi, he's our friend. That's exactly why we're telling you to keep distance from him."
"I won't." Sabi ko agad.
"Hindi namin sinasabing wag kang makipag kaibigan sa kanya, what we're telling you is keep at least a short distance between you and him." Paliwanag naman ni Jaxon.
"Do you think he likes me? Is that the reason why you guys are trying to be protective?" Diretsong tanong ko sa kanila
"Did he tell you he likes you?" Tanong pabalik sakin ni Jaxon
"Yes." Sagot ko agad.
Nagkatinginan agad si Jaxon at Zedric.
Not really, pero sinabi ko 'yon dahil gisto kong makits kung ano ba talaga gusto nilang mangyari.
Bago pa makapagsalita ang isa sa kanila, i rolled on.
"I know what you wanted to point out but still, i won't." Sabi ko lang at pinanood 'yung mga nakakasalubong naming sasakyan sa kabilang lane.
"Give me a good reason too, Xia." Hamon niya rin gaya ng ginagawa ko kanina.
"Just because." Sagot ko.
"I've been handling and controlling my emotions all my life... You don't have to worry because i know what i'm doing." Sabi ko pa at sinandal 'yung ulo ko sa headrest.
"We know him more than you do and you know us more than you knew him. We're not telling you this without a reason." Zedric.
"Like i said, i know what to do." Sabi ko nalang.
"Basta wag kang makikielam pag nag kagulo."
Napalingon ako kay Zedric dahil sa sinabi niyang 'yon. Diretso lang ang tingin niya sa harap at wala kahit anong ekspresyon na mababasa sa kanya. Ilang saglit ko pa siyang tinitigan bago binalik yung tingin sa bintana.
"I just want to make friends." Mahinang bulong ko.
"May practice kayo ni Raiden bukas, diba?"
"Mmh." Tumango ako.
Ngayon ko lang naramdaman 'yung pagod dahil sa dami ng ginawa kanina at sa practice narin siguro.
KINABUKASAN.
Ilang beses ko nang sinubukang tumayo sa kama ko pero nahihilo talaga ako. Mukhnag hindi pa ata ako makakapag-practie ngayon.
Sobrang sama at mainit ang pakirapdam ko.
Nakakhiga ako ngayon habang nakasandal sa unan ko, kinuha ko 'yung phone ko at tinignan 'yung oras. It's already nine am.
"Argh." I groaned.
Mabigat rin ng mga mata ko. Parang wala akong ibang gustong gawin buong araw kundi ang matulog at mag pahinga lang.
Wala akong number ni Raiden kaya minessage ko nalang si Rei.
To: Rei
Hey, pakisabi naman kay Raiden that i can't make it today. I don't feel well.
Sent!
Pagkatapos ay ipinikit ko na ang mga mata ko. Hindi ko talaga kaya, ayokong pilitin 'yung sarili ko.
Nagisisng ako ulit na maklimlim na sa labas. Kinapa ko agad 'yung sarili, mainit parin ako. Pero mas magaan naman na 'yung pakiramdam ko ngayon kumpara kanina kaya tumayo ako at lumabas ng kwarto ko.
Kanina ilang beses pumasok si manangg Luz sa kwarto para asikasuhin ako, kailangan 'kong kumain ng luto niy para naman ma-give back ko 'yung ginagawa niya para sakin.
Pababa palang ako ng hagdan, alam ko na nandito 'yung mga pinsan ko dahil dinig na dinig ko sila mula rito sa taas. Napangiti nalang ako.
Inabutan ko sila sa kusina na kumakain ng pastries na niluto ni manang Luz.
"Why's everyone here?" Tanong ko at nag lakad palabit sa kabisera ng dining table namin.
Hinila naman agad ni Jaxon 'yung upuan para sakin.
Umupo ako at ihiniga 'yung ulo ko sa lamesa.
"Nasaan si manang Luz?" mahinang tanong ko.
"Nag grocery siya, pabalik na siguro 'yon." Si Mirah ang sumagot sakin.
"Kamusta na 'yung pakiramdam mo?" Tanong pa niya at kinapa 'yung noo ko.
"Mainit ka pa, bakit ka bumaba?" Rinig na rinig ko 'yung pag aalala sa boses niya.
Natatandan ko na ganito rin 'yung nangyari years go sa bahay rin na 'to.
Nag umpisa sa simpleng lagnat. Pumunta sila dito para dalawin ako, kaya lumabas ako sa kwarto ko at bumaba. Dito ko sila inabutan sa kusina na kumakain ng cookies na binake ni mommy. We're having fun until mahimatay ako at isugot ako sa hospital. That's the las time na nakita ko sila bago kami umuwi ng Manila. Ilang taon ko ro rin silang hindi nakita dahil palala na ng palala 'yung kondisyon ko. i think graduation ko ng elementary nung sunod ko silang makita.
I gave Mirah a soft smile and close my eyes for several secconds bago ko inangat 'yung ulo ko at pinadaanan ng tingin ang lahat na nakatuon lang ang atensyon sakin.
"Don't worry, guys... okay na talaga ako ngayon." Sabi ko at tumango.
"Mirah, call kuya Xandrei." Utos agad n Jaxon kay Mirah. Sumunod naman siya at kinuha 'yung phone niya.
"Hay nako." nasabi ko nalang at kumuha ng doughnut na na nakahain at kinain 'yon.
That night, dumating nga si kuya Xandrei after ng 10-hours shift niya sa hospital, kasama niya rin si daddy. I feel bad for them, pakiramdam ko, dagdag lang ako sa mga intindihin nila.
Alam kong maramisilangginagawa sa Manila at iniwan nila 'yon para sakin kaya i should feel better soon.
Kinagabihan, bumaba narin 'yung lagnat ko at umayos na 'yung pakiramdam ko kaya kinabukasan ng linggo umalis narin sila.
Nag pahinga lang ako buong araw para hindi ako mabinant at makapasok ako bukas.
.
- Writer
