Kaç saattir büyük camların orada dışarıyı izlerken ağladığımı bilmiyordum. Yaşadığım şok benim kendime gelmemi engelliyordu. Hayatım boyunca hiç bir erkeğin hayatımda olmasını istememiş her şeyi kendim yapmıştım. Elimi bile tutmamışken bir adam şimdi Barlas böyle rahatlıkla beni öpme hakkını kendisinde bulmuştu. Aslında kızdığım bundan dolayı duyduğum heyecan mı? Yoksa her şeyimi aldığı gibi hatırlayacağım bu öpüşün ona ait olması mıydı? Bilmiyordum. Aklım fazlasıyla karışık bir hal almıştı. Yüzünü bile görmek istemiyordum. Kırgınlığım büyük , yıkımım toparlanamaz bir hal almıştı. En başından beri benden ve hayatımdan ne istediğini anlamadığımda arkama bakmadan ondan uzaklaşmam gerekiyordu. Ancak bu anlamsız kör düğümün içinde hapis kalmıştım. Tam onunla farklı şeylerle de konuşabiliyoruz
