Naging tuliro ang kanyang isipan dahil sa napakagandang tanawin na iyon papaano ba niya mapapipigilan pa ang kanyang sarili kung ganito naman ang kanyang makikita.
Katakamtakam ang kaputian at kakinisan ng pang-upo nito at nai-imagine niya kung ilang beses ba niya itong sinamba ilang beses pa niya itong hinalikan noong nasa hotel sila at ilang beses din nilang nakagat iyon.
Automatikong napahawak siya sa kanyang alaga na noon ay naninigas na ng husto, para bang naghahanap na naman iyon ng butas na mapapasukan.
"Hindi pwede Atlas! Tang*na ka, pamangkin mo iyan! Hindi pwede dahil papaano na lang kapag nabuntis mo iyan, isipin mo ang mararamdaman ng kapatid mo!" Pagalit niya sa kanyang sarili.
Pinilit niya na pakalmahina ang kanyang sariling katawan na noon ay tila bahagya pang nangin
