เด็กดื้อของเตชินท์

ตอนที่1 หนูพั้นซ์ของอา

(เด็กดื้อของเตชินท์)

"ป้าแก้วคะ อาเตกลับมาจากบริษัทยังคะ" เสียงหวานของคนเป็นหลานหรือซีเซีย เอ่ยถามหาคนเป็นอากับป้าแม้บ้านด้วยความร้อนใจ เพราะเธอรอคุยเรื่องสำคัญกับอาของเธอตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว จึงทำให้เธอร้อนใจเป็นอย่างมาก โดยมีคนรักหรือศิลายืนอยู่ข้างๆไม่ห่าง

"กลับมาแล้วค่ะ อยู่บนห้องทำงาน เมื่อกี้ป้าเพิ่งเอาของว่างกับน้ำไปให้คุณเตมาค่ะ"

สิ้นเสียงป้าแม่บ้าน ซีเซียก็ไม่รอช้าสองขาเรียวเล็กก้าววิ่งขึ้นไปบนชั้นสองยังห้องทำงานของคนเป็นอาอย่างไว

"น้องเซียอย่าวิ่งครับเดี๋ยวล้ม" ศิลาพูดตามหลังไวๆของคนรัก พลางส่ายหน้าให้อย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะรีบเดินตามเธอไปติดๆ

เมื่อมาถึงห้องทำงานของคนเป็นอา ซีเซียก็เปิดประตูเข้าไปทันที

แกรก!

ด้านเตชินท์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหรูหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง เขาจึงละสายตาจากแฟ้มงานตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูห้องทันที พอเห็นว่าเป็นใครเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะประตูก่อน เตชินท์จึงเอ่ยดุออกไป

"เอาอีกแล้วนะครับน้องเซีย อาบอกกี่ครั้งแล้วว่าก่อนเข้ามาให้เคาะประตูห้องก่อน" เตชินท์เอ่ยดุ พลางเบนสายตาไปมองเพื่อนตัวเองที่เดินตามหลังหลานสาวเข้ามาในห้องอีกคน ก่อนที่เสียงหลานสาวจะดังขึ้นดึงความสนใจของเขาให้หันกลับไปมองเธอ

"หนูรู้ค่ะแต่หนูรีบ หนูมีเรื่องสำคัญจะคุยกับอาเตค่ะ"

"เรื่องสำคัญอะไร"

"เรื่องพั้นซ์ค่ะ พั้นซ์โดนตาจับขังไว้ในห้องค่ะ"

ได้ยินหลานสาวบอกมาเช่นนั้น คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันทีก่อนจะเอ่ยถามหลานสาวไป

"แล้วทำไมหนูพั้นซ์ถึงโดนจับขังไว้ในห้องล่ะ"

"ตาหนูจับได้ว่าพั้นซ์แอบไปเล่นปลากัดค่ะ แถมตายังคาดโทษพั้นซ์ไว้ว่าถ้าแอบไปเล่นปลากัดอีกจะส่งพั้นซ์ไปอยู่กับแม่พั้นซ์ หรือไม่ก็จับพั้นซ์แต่งงานค่ะ"

"ว่าไงนะ! จับแต่งงานเหรอ"

"ใช่ค่ะ อาเตต้องช่วยพั้นซ์นะคะ"

"หนูพั้นซ์ของอา อาต้องช่วยอยู่แล้วครับ"

เตชินท์แทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ในหัวกำลังคิดว่าทำไมนักสืบที่เขาว่าจ้างให้คอยตามสืบตามดูความเคลื่อนไหวของน้ำพั้นซ์มาตลอดสี่ปีถึงไม่รายงานเขาในเรื่องที่สำคัญขนาดนี้

~~~

ทว่าอยู่ๆเสียงโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น ดึงความสนใจของเขาให้หันไปมอง พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของนักสืบคนดังกล่าวที่เขาว่าจ้างโทรเข้ามา เขาก็รีบกดรับสายทันที

"ว่าไง"

(คุณเตครับคุณน้ำพั้นซ์โดนตาของเธอจับขังไว้ในห้องครับ)

"อืม รู้แล้ว"

ในขณะที่เตชินท์คุยโทรศัพท์กับนักสืบ ซีเซียที่มองอยู่อย่างนึกขัดใจว่าใครโทรมาหาอาของเธอตอนนี้ เพราะเธอยังคุยเรื่องสำคัญกับอาเธอไม่เสร็จ ทว่าสายตาของเธอก็ดันไปสะดุดเข้ากับซองสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหน้าเธอพอดี ซึ่งข้างในซองเหมือนจะมีรูปอะไรโผล่ออกมาจากในซองแค่เล็กน้อย และด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซีเซียจึงถือวิสาสะหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วล้วงรูปข้างในออกมาดู โดยมีศิลายืนกอดอกมองเธอนิ่งๆ ไม่คิดจะเอ่ยห้ามอะไร

ด้านเตชินท์มัวแต่คุยโทรศัพท์ ไม่ได้สนใจความซุกซนของหลานสาวตัวเองเลย จนกระทั่งเสียงของหลานสาวดังขึ้น จึงดึงความสนใจของเขาให้หันไปมอง

"นี่มันอะไรกันคะอาเต ทำไมมีแต่รูปพั้นซ์เต็มไปหมดเลย" ซีเซียเอ่ยถาม พลางชูรูปน้ำพั้นซ์ในมือด้วยสีหน้าสงสัยเต็มประดา แม้เธอจะรู้อยู่แล้วว่าคนเป็นอาชอบพอน้ำพั้นซ์อยู่ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าอาเธอไปเอารูปน้ำพั้นซ์เยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน

"เฮ้ย!" เตชินท์เห็นเช่นนั้นถึงกับอุทานตกใจออกมาทันที ก่อนจะรีบกดวางสายนักสืบไป แล้วดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ไปคว้ารูปของน้ำพั้นซ์ในมือของหลานสาวมาเก็บใส่ซองไว้อย่างเดิมด้วยความรวดเร็ว แม้มันจะไม่ทันแล้วก็ตาม เพราะหลานสาวของเขาเห็นหมดแล้ว

"นี่มันอะไรกันคะอาเต เล่ามาเลยค่ะว่าอาเตไปได้รูปพั้นซ์มาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้" ซีเซียพูดพลางหรี่ตามองอาตัวเอง ประหนึ่งกำลังจับผิดคนเป็นอา

เตชินท์มองหลานสาวนิ่งๆเสมือนคนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะเบนสายตาไปมองเพื่อนที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว พอเห็นว่าเพื่อนพยักหน้าให้ เขาจึงเบนสายตากลับมามองหลานสาวอีกครั้ง และเลือกที่จะพูดความจริงกับหลานสาวไป

"อา.. จ้างนักสืบคอยตามดูหนูพั้นซ์"

"ฮะ! ลงทุนจ้างนักสืบเลยเหรอคะ"

"ดูทำเป็นตกใจเข้า อาก็แค่จ้างนักสืบเอง ไม่ได้ลงทุนอะไรเยอะซะหน่อย"

พูดจบเตชินท์ก็ส่ายหน้าเบาๆให้กับหลานสาวที่ทำหน้าตกใจอย่างกับว่าเขาทำผิดร้ายแรงหรือไปฆ่าใครตายยังไงยังงั้น

"คิกๆ~ อาเตนี่คลั่งรักไม่เบาเหมือนกันนะคะเนี่ย"

ซีเซียที่เหมือนจะตกใจในคราแรก แต่พอรู้ความจริงแบบนี้เธอก็อดแซวคนเป็นอาไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยถามคนเป็นอาออกไปในสิ่งที่อยากรู้

"แล้วอาเตให้นักสืบตามดูพั้นซ์ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"ก็ตั้งแต่ที่อาโทรไปหาน้องเซียตอนที่น้องเซียอยู่ใต้นั่นแหละครับ วันที่หนูพั้นซ์รับสายอาแทนน้องเซียไง" แม้จะรู้สึกเขินอายกับการที่ต้องบอกความจริงหลานสาว แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไม่รู้จะปิดเอาไว้ทำไม

"โห! ถ้าตั้งแต่วันนั้นมันก็หลายปีแล้วนะคะ นี่อาเตตามดูพั้นซ์มาตลอดเลยเหรอ ทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับพวกโรคจิตเลยนะคะ"

พอนึกย้อนกลับไปตามที่คนเป็นอาบอก ซีเซียก็ถึงกับอุทานออกมาพร้อมกับดวงตาปรือโต สีหน้าตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด จนศิลาที่มองอยู่ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างนึกเอ็นดูคนรักปนขำเพื่อนไปในทีที่โดนเธอเปลียบเทียบว่าเหมือนโรคจิต

"หึๆ~"

ด้านเตชินท์มองเพื่อนที่กำลังยืนหัวเราะเขาอยู่ด้วยสายตาคาดโทษ ก่อนจะเบนสายตามามองหลานสาวแล้วเอ่ยพูดกับเธอไป

"นี่ไงที่อาไม่อยากให้น้องเซียรู้ก็เพราะแบบนี้ไง พอรู้แล้วก็มาว่าอาเป็นพวกโรคจิตอีก"

"โธ่! อาเตคะ ก็ใครจะไปคิดล่ะคะว่าอาเตจะคลั่งรักพั้นซ์ถึงขนาดจ้างนักสืบตามดูพั้นซ์มาตั้งสี่ปีเลยนะคะ"

"ถ้าบอกว่าอาคลั่งรักอาไม่เถียงครับ แต่อาไม่ใช่พวกโรคจิตซะหน่อย ว่าแต่ตอนนี้หนูพั้นซ์ของอาเป็นยังไงบ้างครับ" เตชินท์เปลี่ยนเรื่องคุยแทน ทว่ามันก็ไม่พ้นเรื่องของน้ำพั้นซ์อยู่ดี เพราะใจเขาตอนนี้พะวงห่วงแต่เธอ

"หนูพั้นซ์ของอา หนูพั้นซ์ของอา พูดได้เต็มปากเลยนะคะ ถ้าเกิดพั้นซ์ไม่ได้ชอบอาเตขึ้นมาจะทำยังไง คุณอาเตของหนูไม่คิดจะเผื่อใจไว้หน่อยเหรอคะคุณอาขา~"

ซีเซียพูดติดเล่น แต่ทำเอาเตชินท์หน้าถอดสี พูดอะไรไม่ออกเลย เพราะถ้าน้ำพั้นซ์ไม่ได้ชอบเขาอย่างที่เขาชอบเธอ แค่คิดเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งใจแล้ว จนศิลาที่มองอยู่เห็นเพื่อนดูเศร้าไป จึงเอ่ยพูดขึ้นประหนึ่งปลอบเพื่อนไปในที

"มึงอย่าคิดมากเลย น้องเซียแค่พูดเล่นไปเรื่อย อีกอย่างมึงยังไม่ได้สาระภาพรักกับน้ำพั้นซ์เลย บ้างทีกูว่าน้ำพั้นซ์อาจจะชอบมึงอย่างที่มึงชอบเธอก็ได้"

"ใช่ค่ะๆ อาเตของหนูออกจะหล่อซะขนาดนี้ แถมยังรวยมากอีกต่างหาก มีแต่ผู้หญิงอยากเข้าหา น้ำพั้นซ์ก็คงเหมือนกันค่ะ" ซีเซียรีบพูดสมทบคนรักทันที เพราะเธอไม่อยากให้คนเป็นอาคิดมากกับคำพูดพล่อยๆของเธอเมื่อครู่

ด้านเตชินท์ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าให้หลานสาวกับเพื่อนเบาๆ แม้จะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยกับคำพูดของทั้งสองคนที่พยายามพูดปลอบเขา แต่ความคิดมากมันก็ยังคงอยู่ ทว่าเขาก็พยายามที่จะไม่ใส่ใจกับเรื่องที่มันยังไม่เกิดขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามหลานสาวออกไปอีกครั้ง

"แล้วตอนนี้หนูพั้นซ์เป็นยังไงบ้างครับ"

"ก็โดนตาจับขังไว้ในห้องตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ ป่านนี้หนูก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง แต่หนูบอกพั้นซ์ไปแล้วนะคะว่าจะรีบลงใต้ไปช่วยพูดกับตาให้ เพราะยังไงหนูก็ต้องลงใต้ไปบอกพวกท่านเรื่องงานแต่งของหนูกับอาศิอยู่แล้ว อาเตต้องไปกับหนูด้วยนะคะ"

"อาต้องไปด้วยอยู่แล้วครับ งั้นคืนนี้อาจะรีบเคลียร์งานและฝากงานกับเลขาให้เรียบร้อย พรุ่งนี้พวกเราจะได้ออกเดินทางกันแต่เช้าเลย"

"ดีค่ะ เพราะทางหนูอาศิเคลียร์งานไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ" พูดจบซีเซียก็หันไปยิ้มให้คนรักที่มองเธอและยิ้มให้เธออยู่ก่อนแล้ว

หลังจากที่ทั้งสามตกลงกันได้เรียบร้อยแล้ว ซีเซียกับศิลาก็พากันออกจากห้องทำงาน ปล่อยให้เตชินท์ได้เคลียร์งานของตัวเองไป