เด็กดื้อของเตชินท์

ตอนที่4 ไม่หลาบจำ

(เด็กดื้อของเตชินท์)

ด้านน้ำพั้นซ์เดินไปเดินมาอยู่ภายในห้องนอนของตัวเองอย่างร้อนใจ เพราะก่อนหน้านี้ซีเซียได้ส่งข้อความบอกเธอว่ามาถึงที่นี่แล้ว เธอจึงตั้งหน้าตั้งตารอว่าเมื่อไหร่ซีเซียจะมาช่วยเธอให้เป็นอิสระจากการถูกขังไว้ในห้องแบบนี้เสียที ทว่าพอได้ยินเสียงกึกกักๆคล้ายว่ากลอนประตูไม้หน้าห้องกำลังถูกเปิดออกจากคนข้างนอก น้ำพั้นซ์ก็ยิ้มออกมาได้จนแก้มแทบปริ และไม่รอช้าสองขาเรียวเล็กเดินกรูไปยังประตูห้องทันที และเมื่อประตูไม้คู่บานเล็กถูกผลักเข้ามาจากคนด้านนอก ก็ทำให้สองสาวสบตากันพร้อมเอ่ยเรียกชื่อกันและกันทันที

"เซีย/พั้นซ์"

หมับ!

เห็นเช่นนั้นน้ำพั้นซ์ก็ก้าวขาออกจากห้องแล้วกอดหมับคนที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวทันทีด้วยความดีใจ ด้านซีเซียก็กอดตอบทันทีเช่นเดียวกัน ไม่นานสองสาวก็ผละกอดออกจากกัน แล้วเป็นน้ำพั้นซ์ที่เอ่ยพูดขึ้นก่อน

"ขอบใจนะเซียที่มาช่วยเรา"

"ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง"

ด้านสองหนุ่มใหญ่ที่ยืนมองอยู่ด้านหลังของซีเซีย ไม่ได้อยู่ในสายตาของน้ำพั้นซ์เลย เพราะมัวแต่ดีใจที่ซีเซียมาช่วย น้ำพั้นซ์จึงให้ความสำคัญแค่ซีเซียที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเท่านั้น กระทั่งซีเซียเอ่ยพูดขึ้น

"อาศิกับอาเตก็มาด้วยนะ มัวแต่ดีใจอยู่นั่นแหละ ไม่คิดจะสวัสดีผู้ใหญ่หน่อยเหรอ"

ได้ยินเช่นนั้นน้ำพั้นซ์จึงเบนสายตามองไปด้านหลังของซีเซียทันที ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นคนตัวสูงทั้งสองคน ทว่าคนที่ทำให้เธอต้องหยุดสายตามองแค่ที่เขา คือคนที่เป็นอาแท้ๆของซีเซีย

...โห! หล่อจังเลยแฮะ

คำพูดนี้ดังก้องขึ้นมาในหัวของน้ำพั้นซ์ทันทีเมื่อได้เห็นอาแท้ๆของซีเซียตัวเป็นๆครั้งแรก เพราะที่ผ่านมาเธอเห็นเขาแค่ในวีดีโอคอลผ่านสายของซีเซียแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น ในวีดีโอคอลว่าหล่อแล้ว ตัวจริงหล่อยิ่งกว่าเป็นสิบๆเท่า จนเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะอายุย่างเข้าเลขสี่แล้ว

...น่ารักชะมัด

ด้านเตชินท์ก็ไม่ต่างกัน พอเห็นตัวจริงของน้ำพั้นซ์ใกล้ๆ คำพูดชื่นชมคนตัวเล็กก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที แม้จะเคยเห็นเธอมาแล้วครั้งนึงเมื่อสี่ปีก่อนตอนที่เขากับเพื่อนแอบพากันมาซุ่มดูหลานสาวที่นี่ แต่ตอนนั้นเขาเห็นคนตัวเล็กในระยะไกล และแม้จะเห็นเธอผ่านรูปผ่านวีดีโอที่นักสืบส่งมาให้ดู และเห็นผ่านสายวีดีโอคอลของหลานสาว แต่ก็สู้เห็นตัวจริงของเธอไม่ได้เลย ยิ่งได้มองใกล้ๆยิ่งน่าหลงใหลจนหยุดมองไม่ได้เลย

"อะแฮ่ม! จะจ้องตากันอีกนานไหมคะ"

ทว่าอยู่ๆเสียงของซีเซียก็ดังขัดขึ้นมา จึงทำให้น้ำพั้นซ์ได้สติรีบเบนสายตากลับมามองซีเซียทันที แต่เตชินท์กลับไม่ได้มองหลานสาวเลย เขายังคงมองแต่คนตัวเล็ก และใช้สายตาสังเกตร่างกายของเธอทุกส่วน ก็เห็นว่าเธอตัวเล็กกว่าหลานสาวของเขาอีก แต่เล็กกว่านิดเดียวเท่านั้่น เพราะเดิมทีหลานสาวของเขาก็เป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว

"สวัสดีค่ะ"

น้ำพั้นซ์เอ่ยสวัสดีพร้อมกับพนมมือน้อยๆไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคน ก่อนจะหันมาถามซีเซียในสิ่งที่อยากรู้ทันที

"ตาว่าไงบ้างเซีย"

"ตายอมปล่อยพั้นซ์ออกจากห้องแล้ว แต่เรื่องที่คาดโทษเอาไว้ยังเหมือนเดิม"

ได้ยินเช่นนั้นน้ำพั้นซ์ก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจ เพราะอย่างน้อยคนเป็นตาก็ยอมปล่อยเธออกจากห้องก่อนครบสามวัน ไม่งั้นเธอคงได้อุดอู้อยู่แต่ในห้องจนอึดอัดตายแน่นอน

"แล้วนี่ตากับยายไปไหนเหรอ" น้ำพั้นซ์เอ่ยถามซีเซียขณะที่สายตามองไปยังเก้าอี้ไม้สักตัวยาวที่คนเป็นตากับยายชอบนั่งเล่นกันเป็นประจำ แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นท่านทั้งสองแล้ว

"ไปงานศพที่วัดน่ะ"

"อ๋อ แล้วตาบอกไหมว่าจะกลับเมื่อไหร่" น้ำพั้นซ์ถามต่อทันที ซึ่งเธอรู้อยู่แล้วว่าที่วัดมีงานศพของญาติผู้ใหญ่บ้าน แต่สิ่งที่เธออยากรู้คือคนเป็นตาจะกลับจากงานศพเมื่อไหร่

"เห็นบอกว่าจะกลับดึกๆนะ อยู่ฟังพระสวดแล้วกินข้าวที่งานด้วย"

ได้ยินเช่นนั้นน้ำพั้นซ์ก็หลุดยิ้มออกมาทันที ก่อนจะเอ่ยพูดออกไปน้ำเสียงใสแจ๋ว

"งั้นเดี๋ยวเรามานะ ไปบ้านไอไข่ดำก่อน" พูดจบน้ำพั้นซ์ก็เตรียมจะเดินไป ทว่า...

"เดี๋ยวก่อน นี่มันค่ำแล้วนะไม่ต้องไปหรอก" ซีเซียเอ่ยรั้งพร้อมกับจับแขนน้ำพั้นซ์เอาไว้ ซึ่งซีเซียก็รู้ดีว่าไอไข่ดำคือใคร และรู้ด้วยว่าน้ำพั้นซ์จะไปบ้านไข่ดำทำไม

"แต่เราเป็นห่วงไอเงิน ไม่รู้ป่านนี้ไอไข่ดำมันให้อาหารไอเงินยัง เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องพาไอเงินไปลงกัดที่บ้านพี่แสนอีก" น้ำพั้นซ์เอ่ยตอบอย่างนึกเป็นห่วงปลากัดตัวโปรดของเธอที่ตั้งชื่อให้มันว่าไอเงิน เพราะเธอได้ฝากเลี้ยงปลากัดลูกรักของเธอเอาไว้กับเด็กแถวบ้านอายุประมาณสิบสี่ปีที่ชื่อว่าไข่ดำ

"นี่ยังคิดจะไปกัดปลาอีกเหรอ ไม่กลัวตาจับได้แล้วส่งไปอยู่กับแม่หรือจับแต่งงานหรือไง" ซีเซียเอ่ยดุไปทันที แม้ว่านี่คือสิ่งที่เธออยากให้เป็นไปก็ตาม เพราะจะได้ทำตามแผนที่วางไว้กับอาของเธอ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยดุประหนึ่งเตือนน้ำพั้นซ์พอเป็นพิธี

"กลัวสิ แต่เดี๋ยวเราจะรีบไปรีบกลับก่อนตาจะกลับมา เราไปก่อนนะ" พูดจบน้ำพั้นซ์ก็รีบเดินจ้ำอ้าวลงไปข้างล่างทันที ไปคว้ามอเตอร์ไซค์Finoสีขาวคันโปรดของเธอ แล้วขับออกไปยังบ้านไข่ดำที่อยู่ซอยถัดไป แม้ตอนนี้ท้องฟ้าจะมืดแล้ว แต่ก็มีไฟถนนและไฟตามบ้านเรือนของช้าวบ้านส่องสว่างตลอดทาง

ซึ่งทุกอิริยาบถของน้ำพั้นซ์เมื่อครู่ ตกอยู่ในสายตาคู่คมของเตชินท์ที่มองเธอตั้งแต่อยู่ในบ้านและเดินตามมาดูเธอตรงระเบียงบ้านจนกระทั่งเธอขับรถออกไปจากรั้วบ้าน เขาใช้สายตามองนิ่งๆโดยไม่คิดจะเอ่ยห้ามหรืออะไรทั้งนั้น ทว่าในใจกลับนึกหมั่นเขี้ยวในความซุกซนของเธอไม่น้อย ที่เป็นเด็กไม่รู้จักหลาบจักจำเอาเสียเลย

"เห็นไหมคะอาเต หนูบอกแล้วว่ายังไงพั้นซ์ก็ต้องแอบไปเล่นปลากัดอีกแน่ พรุ่งนี้อาเตเตรียมทำตามแผนของพวกเราได้เลยค่ะ ถ้าอาเตพูดกับตาให้เป็น หนูรับรองว่าตาต้องยอมยกพั้นซ์ให้อาเตเลี้ยงแน่นอนค่ะ" ซีเซียพูดอย่างมั่นอกมั่นใจในแผนการของตัวเอง ประหนึ่งสอนคนเป็นอาไปในที โดยมีคนรักหรือศิลายืนอยู่ข้างๆเธอไม่ห่างกาย

"หึ เดี๋ยวนี้รู้จักสอนอาเก่งนะเรา" พูดจบเตชินท์ก็ยื่นมือหนาไปวางบนศรีษะเล็กของหลานสาว แล้วโยกเบาๆอย่างเอ็นดู

"งั้นพวกเราลงไปกินข้าวกันเถอะค่ะ หนูหิวแล้ว"

"น้องเซียพาไอศิไปกินข้าวก่อนเลยครับ อาจะรอกินข้าวเป็นเพื่อนหนูพั้นซ์"

"หึ ไม่ทันได้เป็นอะไรกันก็คลั่งรักซะแล้วเหรอมึง ถึงต้องรอกินข้าวพร้อมกัน" ศิลาที่เงียบอยู่นานก็อดแซวเพื่อนไม่ได้

ได้ยินเช่นนั้นเตชินท์ก็ยักไหล่ให้เพื่อนอย่างไม่ยี่หระโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เห็นเช่นนั้นศิลากับซีเซียจึงได้แต่ยิ้มพลางส่ายหน้าให้กับคนคลั่งรัก จากนั้นทั้งคู่ก็เลือกไม่สนใจเตชินท์ แล้วเดินโอบเอวพากันลงไปกินข้าวในครัวข้างล่างหรือใต้ถุนบ้าน

...ซึ่งการเลี้ยงปลากัดมันไม่ได้ผิดอะไรเลยถ้าหากน้ำพั้นซ์จะเลี้ยงเอาไว้ดูเล่นเพราะความชอบส่วนตัว หรือเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเหมือนหมาแมวทั่วไป แต่น้ำพั้นซ์กลับเลี้ยงปลากัดเอาไว้เพื่อเล่นพนันกับฝั่งตรงข้าม หรือการเล่นพนันดีๆนี่เอง ซึ่งวิธีการเล่นปลากัดก็คือ เอาปลาของเราไปกัดกับปลาของฝั่งตรงข้ามหรือปลาของใครก็ได้ที่อยากจะกัดกับปลาของเรา และเดิมพันด้วยเงินหลักร้อยถึงหลักพัน ส่วนใหญ่เงินเดิมพันปลากัดก็จะประมาณนี้ ไม่ได้เดิมพันเยอะเป็นหลักแสนหลักล้านเหมือนพวกบ่อนวัวหรือพวกเล่นวัว ถ้าปลาของใครกัดชนะก็ได้เงินที่ตกลงเดิมพันกันไว้ ปลาของใครกัดแพ้ก็ต้องเป็นฝ่ายเสียเงินเดิมพัน อีกอย่างบ้านของคนชื่อแสนที่เป็นที่มั่วสุมของนักเล่นปลากัด ส่วนใหญ่จะมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น น้ำพั้นซ์นับว่าเป็นผู้หญิงคนเดียวในหมู่บ้านที่เล่นปลากัด ด้วยเหตุผลเหล่านี้ตาบุญถึงไม่ชอบและสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด เพราะที่มั่วสุมแบบนั้นมันอันตราย ไม่เหมาะกับเด็กผู้หญิงเป็นอย่างยิ่ง แต่คนดื้อรั้นอย่างน้ำพั้นซ์ก็ไม่เคยจะเชื่อฟัง แม้จะเคยโดนตาบุญตีอยู่หลายครั้งเรื่องนี้ แต่น้ำพั้นซ์ก็ไม่เคยหลาบจำ อย่างเช่นครั้งนี้ที่ตาบุญลงโทษด้วยการจับขังไว้ในห้องแถมยังคาดโทษไว้อีก แต่น้ำพั้นซ์ก็ไม่รู้จักหลาบจักจำสักที ยังคิดที่จะไปเล่นปลากัดอีกเหมือนเดิม และแน่นอนว่าทุกเรื่องที่เกี่ยวกับน้ำพั้นซ์เตชินท์รู้หมดทุกเรื่อง...