(เด็กดื้อของเตชินท์)
จากนั้นทั้งคู่ก็พากันออกจากสวนยาง โดยเตชินท์เป็นคนขับ ส่วนน้ำพั้นซ์ก็เป็นคนซ้อน ทว่าน้ำพั้นซ์นั่งแทบจะติดปลายเบาะรถ จนเตชินท์อดไม่ได้ที่จะพูดประชดออกไป
"ไม่กลัวตกหรือไงครับ รังเกียจอาจนต้องนั่งห่างขนาดนั้นเลยเหรอ"
"เปล่านะคะ" ไม่พูดเปล่า น้ำพั้นซ์เขยิบไปด้านหน้าอีกนิดเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้รังเกียจเขา
เตชินท์ถึงกับหลุดยิ้มออกมาเพราะรับรู้ได้ว่าคนตัวเล็กข้างหลังเขยิบเข้ามาใกล้ ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะแกล้ง จึงเอ่ยพูดออกไป
"เขยิบเข้ามาชิดอาเลยครับ จับเอวอาไว้ด้วย ไม่งั้นอาจะถือว่าหนูพั้นซ์รังเกียจอานะครับ"
น้ำพั้นซ์ได้ยินเช่นนั้นก็ชั่งใจคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกทำตามที่คนตัวโตบอกแต่โดยดี เธอเขยิบเข้าไปใกล้จนหน้าอกแทบจะชิดติดกับแผ่นหลังแกร่ง มือบางสองข้างเลื่อนไปจับเอวสอบเอาไว้ ทำเอาปากหนาระบายยิ้มกว้างออกมาด้วยความพึงพอใจที่เธอยอมเชื่อฟังและทำตามเขาแต่โดยดี
เตช
