(เด็กดื้อของเตชินท์)
เช้าวันต่อมา
วันนี้ทุกคนตื่นกันตั้งแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมตัวกลับกรุงเทพ ด้านน้ำพั้นซ์เมื่อวานก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ข้าวเย็นก็ไม่ยอมลงมากิน แม้ซีเซียจะเอาข้าวขึ้นไปให้ถึงบนห้องแต่น้ำพั้นซ์ก็ยังไม่ยอมกิน จนทุกคนไม่รู้จะทำยังไงกับความดื้อของเธอ จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย กระทั่งตอนนี้ทุกคนต่างลงมารอเธอข้างล่างเพื่อจะได้เดินทางกลับกรุงเทพกันตั้งแต่เช้ามืด แต่ก็ไม่เห็นวี่แววว่าน้ำพั้นซ์จะลงมาจากบนบ้านเลย ยายลีที่เกรงใจเพราะไม่อยากให้เตชินท์กับศิลาต้องมารอเด็กดื้ออย่างหลานสาวคนเล็กนาน จึงเอ่ยบอกหลานสาวคนโตไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้งไปตามไว
"ยัยหนูเซีย ยายว่าไปตามเจ้าพั้นซ์เถอะ อย่าให้คุณๆเค้าต้องรอนาน"
"จ่ะยาย"
สิ้นเสียงตอบรับของซีเซีย เสียงฝีเท้าเล็กที่เดินลงบันไดมาจากบนบ้านก็ดึงความสนใจของทุกคนให้หันไปมองเป็นตาเดียวกัน ซึ่งก็เป็นน้ำพั้นซ์ที่เดินลงบันไดมา พร้อมกับด้านหลังสะพ
