พี่หมอ..กอดอุ่น

ตอนที่1

สองขาเล็กวิ่งด้วยความเร็ว เหยียบย่ำน้ำโคลนที่ขังบนพื้นถนนโดยไม่ได้สนใจเลยว่ามันจะเปียกแฉะและเลอะเทอะรองเท้าผ้าใบสีขาวสักแค่ไหน ผู้คนต่างมองคนที่กำลังวิ่งแบบไม่คิดชีวิตเข้าไปในตัวโรงพยาบาลด้วยสภาพเปียกปอน เนื่องจากฝนที่ตกลงมาโปรยปราย และเมื่อถึงห้องหนึ่งที่มีป้ายติดว่า 'ห้องฉุกเฉิน' สองขานั้นก็หยุดลง พร้อมกับเจ้าตัวที่ยืนหอบหายใจจนตัวโยน

"ญาติคุณหมอมารุตใช่ไหมคะ เชิญด้านในค่ะ" พยาบาลชุดขาวคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับคนที่ลมหายใจยังไม่ปกติ

'มุกจันทร์' พยักหน้าแล้วก้าวเดินตามนางพยาบาลเข้าไปในห้องฉุกเฉิน กลิ่นยาคละคลุ้งที่ตีขึ้นจมูก ทำให้ใบหน้าหวานเหยเกเล็กน้อยและเมื่อปรับสภาพชินได้ เธอจึงรีบเดินไปยังเตียงคนไข้ที่อยู่ด้านในสุด ซึ่งมีผ้าม่านสีขาวปิดกั้นเอาไว้อยู่

"น้องสาวคุณหมอมารุตมาแล้วค่ะ" คนที่เดินน้ำหน้ามุกจันทร์มาเอ่ยบอกกับใครสักคนที่ยืนอยู่ด้านในผ้าม่าน เธอเดาเอาไว้ว่าคงเป็นคุณหมอที่กำลังตรวจพี่ชายของเธออยู่เพราะเธอได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลแจ้งว่า พี่ชายที่มีเพียงคนเดียวประสบอุบัติเหตุและกำลังทำการรักษาตัวอยู่ที่นี่

และเมื่อเธอโผล่หน้าเข้าไป ภาพแรกที่เห็นก็ทำให้สองขาเรียวเล็กชะงัก ร่างกายชาหนึบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างนิ่งค้างพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาโดยอัตโนมัติ 

"พะ พี่มาร์ช" น้ำเสียงหวานเบาหวิวทั้งสั่นเครือ เธอรีบถลาเข้าไปหาคนที่นอนหลับตานิ่งตัวแข็งทื่อ ร่างกายเย็นเฉียบ บนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มมีรอยฟกช้ำ ทั้งยังมีบาดแผลขนาดใหญ่บนศรีษะที่ยังคงมีเลือดไหลให้เห็น "พี่มาร์ช ดะ ได้ยินเสียงมุกไหม"

"คุณหมอมารุตเสียชีวิตแล้วค่ะ พวกพี่ช่วยยื้อกันสุดความสามารถแต่คุณหมอเขาทนไม่ไหวจริงๆ" นางพยาบาลคนเดิมที่ยืนน้ำตาไหลไม่ต่างกันเอ่ยบอก

คำยืนยันในสิ่งที่มุกจันทร์ไม่กล้าคิดก็เกิดขึ้น พี่ชายเพียงคนเดียวของเธอเสียชีวิต เขาทิ้งเธอไปแล้ว หัวใจดวงน้อยสลาย สวมกอดร่างไร้วิญญาณแนบแน่น

"พี่มาร์ช ทำไมถึง...ฮือ พี่มาร์ช ทิ้งมุกทำไม"

สาวน้อยวัยสิบเก้าปีร้องไห้ปริ่มแทบขาดใจ ประสานกับเสียงร้องไห้แผ่วเบาของนางพยาบาลอีกหลายคนที่อยู่ในห้องนี้

"คนบ้า ไอ้พี่บ้า ไม่รักษาสัญญา ฮือ"

กำปั้นเล็กทุบที่หน้าอกของร่างไร้วิญญาณหลายครั้ง เธอหวังว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาเพราะเจ็บที่โดนกระทำ ทว่าเขาก็ยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม

"ได้โปรด ตื่นขึ้นมาอยู่กับมุก ไม่มีพี่ มุกจะอยู่ยังไง"

ฝ่ามือบางของใครบางคนวางลงบนบ่าเล็กของมุกจันทร์ที่กำลังสวมกอดพี่ชายแนบแน่น พร้อมกับเสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยอยู่ที่ด้านหลัง

"น้องมุก พี่เสียใจด้วยนะ"

ไม่ต้องหันไปมอง เธอก็จำน้ำเสียงนี้ได้ดี ผู้หญิงที่พี่ชายของเธอรักจนหมดหัวใจ ผู้หญิงที่เป็นลมหายใจของเขา และคือผู้หญิงที่ทำร้ายหัวใจของเขาอย่างเลือดเย็น

"ทำไมพี่น้ำหวานถึงมาอยู่ตรงนี้คะ" มุกจันทร์คุยกับอีกฝ่ายโดยไม่คิดหันกลับไปมอง

"พี่มาช่วยมาร์ช" 'กิตติยา' ตอบตามจริง พอทราบว่ามารุตเกิดอุบัติเหตุ เธอที่เป็นหมอเวรอยู่ในตอนนี้จึงรีบมาช่วยมารุตและเธอก็พยายามสุดความสามารถที่มี ทว่ากลับช่วยชีวิตเขาเอาไว้ไม่ได้

"มาทำดีตอนนี้เหรอคะ พี่มาร์ชตายแล้วค่ะ ไร้ประโยชน์"

มุกจันทร์ตวัดสายตาแข็งกร้าวมามองหญิงสาวด้านหลัง เธอสะบัดหัวไหล่เพื่อให้มือบางหลุดออก ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ของเธอกับกิตติยาเป็นไปด้วยดีเสมอมานานนับสามปี แต่เมื่อสองเดือนก่อน เธอคนนี้กลับทำร้ายพี่ชายของเธอจนเขาแทบเสียศูนย์ และเธอก็เชื่อว่าอุบัติเหตุในครั้งนี้ เธอคนนี้ต้องมีเอี่ยวแน่

"น้องมุก พี่เป็นหมอนะ พี่มีหน้าที่ช่วยทุกคน"

"ไม่จริง พี่น่ะ เก่งแต่ทำร้ายคนอื่น เก่งแต่ทำร้ายคนที่รักพี่ ช่วยออกไปได้ไหมคะ พี่มาร์ชเขาตายแล้วค่ะ สมใจอยากพี่แล้วล่ะ"

"น้องมุก.." คุณหมอสาวเรียกอีกฝ่ายเสียงอ่อน หยาดน้ำตาไหลลงมาเป็นสายไม่ต่างกัน

ในอดีตเธอกับมารุตคบหากันเป็นแฟนมานานถึงสามปี เขารักเธอมาก เธอเองก็รักเขามากเช่นกัน ทว่าสองเดือนก่อน เธอกลับบอกเลิกเขาเพราะเหตุผลบางอย่าง ตั้งแต่วันนั้นความสัมพันธ์ของเธอกับเขาต้องจบลง รวมถึงความรักที่สาวน้อยคนนี้มอบให้เธอก็หมดลงเช่นกัน

"ได้โปรดออกไปเถอะค่ะ อย่างน้อยก็ช่วยทำให้พี่มาร์ชเขาได้ไปอย่างสงบ พี่อย่ามากวนใจเขาอีกเลย"

มุกจันทร์พร่ำพูดทั้งน้ำตาแล้วหันกลับมามองหน้าพี่ชายสุดที่รักอีกครั้ง

"พี่มาร์ช แล้วแบบนี้มุกจะอยู่กับใคร"

กิตติยาแหงนใบหน้าขึ้น กระพริบตาปริบๆไล่หยาดน้ำตา ถึงแม้ว่าเธอกับเขาจะเลิกรากันไปแล้ว ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เสียใจ แต่การที่น้องสาวของเขาไม่ต้องการให้เธออยู่ตรงนี้ เธอก็ควรที่จะออกไปและบอกลาเขาครั้งสุดท้ายได้เพียงในใจเท่านั้น

ค่ำคืนที่ฝนตกและเหงาเปล่าเปลี่ยว ดาดฟ้าของอพาร์ตเม้นท์แห่งหนึ่งย่านในเมือง กำลังมีหญิงสาวตัวเล็กยืนท้าลมและเม็ดฝนอยู่ริมตัวตึก ใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนหยาดน้ำตา ดวงตาหวานบวมและแดงก่ำจากการที่ต้องร้องไห้มาหลายชั่วโมง ขณะนี้กำลังเหม่อมองไปยังด้านหน้า ในหัวสมองตอนนี้ว่างเปล่า มีเพียงภาพใบหน้าของพี่ชายเท่านั้นที่ลอยเด่นขึ้นมาในมโนความคิด

มารุตกับมุกจันทร์ สองพี่น้องที่อายุห่างกันถึงเก้าปี ตั้งแต่ที่ถูกบิดาและมารดาทอดทิ้งให้อยู่กันตามลำพัง มารุตผู้เป็นพี่กัดฟันเลี้ยงน้องสาวเพียงคนเดียวด้วยความรักและอดทน ทำงานทุกอย่างเพื่อมีเงินส่งตนเองและน้องสาวได้เรียนหนังสือ จนกระทั่งเขาสามารถสอบติดแพทย์และขอทุนจากมหาวิทยาลัยได้

ตัวเขารอดแล้วหนึ่ง จึงเหลือน้องสาวอีกหนึ่ง โชคดีที่เขามีเพื่อนพ้องที่รักใคร่กลมเกลียวช่วยประคับประคองทั้งเรื่องเงินและงานจนสามารถเรียนจบ ในที่สุดก็ได้มาเป็นแพทย์เต็มตัว แต่น่าเสียดายที่คุณหมอหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี อนาคตกำลังสดใส กำลังมีเงิน มีงานส่งเสียเลี้ยงดูน้องสาว กลับต้องมาจบชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ทิ้งน้องสาววัยกำลังสดใสเอาไว้ให้อยู่ลำพัง

"พี่มาร์ช ไม่มีพี่ มุกก็ไม่อยากอยู่แล้ว"

คนที่ถูกความเสียใจครอบงำมาตลอดสองวันหลังจากที่พี่ชายเสียชีวิต ในวันนี้มีความสิ้นหวังผสมโรง โลกทั้งใบของเธอที่เคยมีแหลกสลาย ชีวิตที่มีอยู่ในตอนนี้รู้สึกไร้ค่าเต็มทน

"ที่นั่นสบายรึป่าว พี่ว่ามุกจะไปอยู่ด้วยได้ไหม"

มุกจันทร์ยืนพร่ำพูดคนเดียวทั้งน้ำตา สายตาทอดมองไปยังท้องฟ้าด้านบน ไม่มีใครรับรู้ว่ามีสาวน้อยคนหนึ่งกำลังอยากโบยบินไปหาพี่ชายที่ทิ้งเธอไปไกลแสนไกล

"ได้แหละ ต้องได้สิ ขนาดพี่ยังทิ้งมุกไปอยู่ที่นั่นเลย ฮือ ไอ้พี่บ้า มาพามุกไปด้วยเดี๋ยวนี้!"

เสียงหวานแหลมกรีดร้องคล้ายคนบ้า ยกสองมือทึ้งเส้นผมตนเองจนยุ่งเหยิง ปลายเท้าขยับไปด้านหน้าเล็กน้อย หมิ่นเหม่ขอบตึกน่าหวาดเสียว และในขณะที่เธอกำลังคร่ำครวญเสียสติ เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง

"พอรึยัง" 

"....."

"ถ้าพอแล้วก็ลงมา...มุกจันทร์"